کشف عامل اصلی در کنترل شکستگی‌های استخوانی

به گزارش ایسنا، این واسطه شیمیایی که بر روی سلول‌های مخرب استخوان اثر دارد، ممکن است هدف جدیدی را برای دانشمندان فراهم کند تا به دنبال توسعه روش‌های درمانی جدید و پیشگیری از بروز بیماری‌های استخوانی از جمله پوکی استخوان و التهابات روماتیسمی برآیند.

استخوان یک بافت پویا است که تحت تأثیر پروسه های رشد و تخریب قرار می گیرد. تخریب استخوان ها توسط سلول‌های خاصی به نام یاخته های استخوان شکن (osteoclast) صورت می گیرد. یاخته های استخوان شکن نابالغ که در جریان خون به سطح استخوانها حمل می شوند، در آنجا به رشد و بالندگی می رسند و منجر به تخریب شبکه استخوانی می شوند. یاخته های استخوان شکن تنها عوامل تخریب استخوانی شناخته شده هستند.

به صورت طبیعی تخریب استخوانی توسط این یاخته ها به وسیله سلولهای استخوان ساز (osteoblast) متوازن می شود. در افراد با اختلالات تخریب استخوانی به مانند پوکی استخوان، یاخته های استخوان ساز از فعالیت و پیشرفت این یاخته ها عقب مانده و باعث کاهش تراکم استخوانی می شوند.

آنتونی فوسی، رییس طرح تحقیقاتی که در این خصوص به عمل آمد معتقد است: اکثر روش‌های درمانی اخیر برای بیماری‌های تخریب استخوانی، یاخته های استخوان شکن بالغ را مورد توجه قرار می دهند و فهم اینکه چگونه یاخته های استخوان شکن نابالغ در اولین مرحله مورد استفاده استخوان قرار می گیرند و هدف گیری سیگنال‌هایی که حرکت این یاخته ها را کنترل می کنند یک راهکار جدید برای درمان و پیشگیری از بیماریهای استخوانی خواهد بود.

دکتر ایشی، رماتولوژیستی که بیماران مبتلا به امراض استخوانی را معالجه می کند علاقمند به شناسایی سیگنال‌هایی شد که حرکت یاخته های سلول شکن را کنترل می کنند.

او می دانست که سلول‌ها می توانند به قسمتهای خاصی در بدن به منظور پاسخ به واسطه های شیمیایی در خون حرکت کنند. این سیگنال‌ها به سلول‌هایی که گیرنده‌های خاصی دارند فرمان می‌دهند که به یک بافت در بدن نزدیک یا از آن دور شوند.

وی همچنین از قبل کشف کرده بود که ماده‌ای به نام S1P که به رفت و آمد سلول‌های ایمن ساز برای ورود و خروج از غدد لنفاوی کمک می‌کند، همچنین یاخته استخوان شکن نابالغ را حرکت می‌دهد و لذا به نظر می‌رسد که S1P می تواند نقش مهمی در حرکت یاخته های استخوان شکن داشته باشد.

وی با آزمایش بر روی موشها کشف کرد که یاخته های استخوان شکن در پاسخ به حضور S1P در خون از روی استخوانها جدا شده و حرکت می کنند.

برای تأیید تأثیر نقش S1P آنها موش‌های دریافت کننده S1P را با گروه دوم که فاقد این ماده در خون خود بودند را مقایسه کردند و دریافتند که گروه اول از تراکم استخوانی بیشتری برخوردارند.

دکتر ایشی معتقد است این یافته می تواند نوید بخش روش درمانی ترکیبی باشد که حرکت یاخته های استخوان شکن نابالغ و کارکرد یاخته های استخوان شکن بالغ را هدف قرار داده و در پیشگیری و درمان بیماری‌های استخوانی نقش مهمی ایفا کند.