نمک دریا در لایه‌های پایینی جو

این کریستال‌ها در ارتفاعی بالغ بر 3 کیلومتر زمین در هوا به حالت شناور درآمده و می‌توانند ابرهایی را که در اطراف قرار دارند درخشان کنند. این درخشش، همان‌طور که می‌توان در قالب طرحی ساده در ذهن نیز متصور شد، همچون یک آینه محو عمل کرده و در پایین‌ترین لایه‌های هوایی زمین به عنوان سپری در برابر پرتوهای شدید خورشیدی عمل می‌کند. اما استقرار چنین سامانه‌ای در هوای اطراف زمین پیچیدگی‌های خاص خود را دارد.

دانشمندان برای عملی‌سازی این ایده استفاده از نوع خاصی از کشتی‌های تخصصی در دریاها را پیشنهاد کرده‌اند. این کشتی‌ها بدون سرنشین بوده و جالب این است که با استفاده از سامانه‌های ماهواره‌ای هدایت و کنترل می‌شوند. این کشتی‌ها در آب‌های آزاد جهان در حرکت بوده و آب شور که منبعی تقریبا نامشخص دارد را با استفاده از سامانه‌های عمودی چرخشی با شدت خاصی به سمت بالا پرتاب می‌کنند. اکنون این پرسش مطرح می‌شود که انرژی لازم برای راه‌اندازی این موتورهای چرخشی از کجا تامین می‌شود؟ دانشمندان برای این بخش از ایده خود نیز طرح قابل توجهی دارند: زمانی که کشتی در دریاها حرکت می‌کند، توربین‌های مخصوص آنها شروع به چرخیدن کرده و از این طریق انرژی الکتریسیته لازم برای فعال‌سازی سامانه‌های چرخشی کشتی‌ها فراهم می‌شود.

عقیده بسیاری از منتقدان طرح‌های ارائه شده برای ساخت سپرهای محافظ برای زمین این است که این ایده در مقایسه با ایده نخست از قابلیت‌های اجرایی بیشتری برخوردار بوده و به نوعی می‌توان با اطمینان بیشتری به آن نگاه کرد. آب دریا به عنوان منبعی که فعلا نگرانی چندانی درخصوص منابع آن وجود ندارد به وفور در اختیار دانشمندان قرار دارد و تنها تمرکز آنها باید روی طراحی و ساخت سامانه‌های چرخشی با توجیه اقتصادی و راندمان کاری بالا باشد.