در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
رهگذر کوچههای باران ...
قصهگویی یکی از زیباترین هنرها است که از دیرباز با جان آدمی عجین شده است. مهمترین وقایع تاریخی به کمک فن قصهگویی و هنر داستانپردازی، سینه به سینه نقل شدهاند و امروز به سند همین داستانها (که بیشتر، آنها را افسانه میخوانیم) بر جای مانده است.
این فن کلامی دارای چنان ابعاد وسیعی است که حتی رسانهای مانند رادیو با چنین برد، وسعت و فراگیری، بهره بسیار از آن برده است.
شنیدن داستان همواره برای مخاطبان رادیو جذاب بوده و همچنان که این رسانه رو به سوی توسعه داشته است، داستانگویی نیز در چارچوبهای مختلف ادامه یافته و به عنوان یکی از ارکان اصلی در اغلب برنامهها گنجانده شده است، خاصه آن که استفاده از موزیک مناسب در کنار ترغیب مخاطب به استفاده از تخیل و تصویرسازی ذهنی، بتواند آنچه که از رادیو شنیده میشود را به صورت نمایش در ذهن ترسیم کند؛ حتی اگر تصویری حقیقی نیز در کار نباشد! رادیو ایران از جمله شبکههایی است که همواره به این مهم پرداخته است و سهم بسزایی در رواج قصهگویی در رادیو داشته و میتوان گفت تقریبا تمام گروههای سنی را نیز راضی نگه داشته است.
«رهگذر کوچههای باران» از جمله برنامههایی است که در قالب داستان نقل میشود و به بیان موضوعات مختلف در دو مقطع زمانی متفاوت میپردازد. فریبا سادات فاضل (تهیهکننده) درباره این برنامه میگوید: «این برنامه به سفارش مدیر پخش رادیو ایران تهیه میشود و به صورت تولیدی هر روز بجز جمعهها ساعت 9 صبح پخش میشود، این برنامه در واقع یک داستان نمایش گونه است که موضوعی را در زمان حال مطرح میکند و با یک فلاشبک به حدود 1400 سال قبل برمیگردیم و روایتی مشابه را از زبان ائمه و یا پیامبر(ص) نقل میکنیم و دوباره نتیجهگیری را در زمان حال انجام میدهیم.»
رهگذر کوچههای باران نمایشی است که به صورت مونولوگ اجرا میشود و فاطمه آلعباس (گوینده) وظیفه ایفای نقش به جای تمام شخصیتهای داستانی را عهدهدار است. آلعباس نیز درباره این برنامه چنین میگوید: «حسن این برنامه در این است که ما میتوانیم بهترین حرفها را در زمان اندک این برنامه بزنیم. گاهی در فرصت زمان زیاد، یک کلام حرف یا یک موضوع را نمیتوانیم بیان کنیم ولی در این برنامه این اتفاق افتاده است و نشان میدهیم که برای گفتن حرفهایمان نیاز به زمان زیادی نداریم و ما خیلی وقتها در برنامهها، فقط وقتمان را تلف میکنیم.» آلعباس درباره تفاوت برنامه زنده با برنامههای تولیدی این چنینی، در ادامه گفت: «من زیاد کار تولیدی انجام نمیدهم و متاسفانه وقت کافی برای این کار ندارم ولی معتقدم کار در تولید برای گوینده بسیار ضروری است. به هر حال حسنی که در کارهای تولیدی است و اتفاق خوبی که در استودیوهای ضبط میافتد، این است که گوینده وقت کافی دارد تا متن را مال خود کند. درست مثل بازیگری که آنقدر در نقش خودش فرو میرود که میتواند از زبان آن نقش صحبت کند... گوینده نیز باید متن را به زبان خودش انتقال دهد و برنامههای تولیدی فرصت ویرایش کلام را به گوینده میدهد که اشتباهات موجود در برنامه زنده را نداشته باشد.»
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
