بررسی یک مشکل در مدرسه وقتی بچه ها دست به دزدی می زنند

عادت کج دستی در دختر 8ساله من با برداشتن لوازم شخصی همکلاسانش آغاز شد. چندی بعد او یاد گرفت بدون اجازه پدرش از کیف او پول بردارد.

کد خبر: ۲۳۳۲۱

وحشت تمام وجود من و همسرم را فرا گرفت . تنبیه و تهدید ، هیچیک فایده ای نداشت . بنابراین دست به دامن بزرگترهای فامیل شدیم ؛ اما این تلاشها نیز راه به جایی نبرد. با این حال فکر کردیم شاید موضوع با گذشت زمان حل شود؛ اما دیری نپایید که او به کیف دوستان و همکلاسان خود نیز دستبرد زد. پیش از این که تهدید به اخراج از مدرسه شود ، متوجه شدیم که باید در جستجوی راه حل قطعی باشیم و این بار از مشاور مدرسه و مسوولان آن کمک گرفتیم . برخی از اولیای دانش آموزان در مدارس با چنین مشکلی مواجه هستند. زمانی که این موضوع از سوی والدین کشف می شود ، آنها را مشوش و آشفته خاطر می سازد تا آنجا که بعضی از آنها به تصور این که مبادا این عمل به عادتی همیشگی تبدیل شود ، به اقداماتی غیرمنطقی متوسل می شوند. که بسیاری از این اعمال نه تنها نتیجه منطقی ندارد ؛ بلکه منجر به آسیبهای روانی غیرقابل جبرانی می شود. مشاوران مدارس معتقدند اگر چه در سن پیش از دبستان بچه ها به معنای دزدی واقف نیستند؛ اما بیشتر دانش آموزان در سنین تحصیلی متوجه مفهوم مالکیت می شوند و آن را درک می کنند، کمتر دانش آموزی است که نداند چیزهایی را که به دیگران تعلق دارد، نباید برداشت . از سوی دیگر با بالا رفتن پایه های تحصیلی دانش آموزان ، آنها معنای بهتری را از این موضوع درک می کنند که با آموزشهای مذهبی نیز همراه است . این مشاوران بر این عقیده اند که بروز چنین رفتاری در دانش آموزان ، نمایانگر عواملی آزاردهنده در درون آنهاست که با چنین روشی نمود پیدا کرده است . دزدی به آنان احساسی دروغین از قدرت و کنترل می دهد و با هیجان همراه است . این عادت ممکن است موقتی باشد تا دانش آموز بتواند خود را با تغییرات اساسی زندگی اش وفق دهد؛ اما بسیاری از آنها نمی توانند کنترلی بر عملکرد خود داشته باشند. بنابراین لازم است به محض روبه رو شدن با چنین عاداتی از سوی مدرسه و اولیا برخوردهای جدی با این گونه دانش آموزان صورت گیرد تا این عادت گاه و بیگاه به رفتاری دائمی مبدل نشود.
دلایل دستبرد در مدارس

بسیاری از روانشناسان تربیتی و مشاوران مدارس بر این عقیده اند که پیدایش چنین رفتاری در دانش آموزان می تواند دلایل متفاوتی داشته باشد که زیرکی والدین یا نبود آن ، می تواند موجبات تقویت یا کاهش این رفتار را فراهم آورد. یکی از مهمترین دلایل دزدی در مدارس ، مدل سازی دانش آموزان از شخصیت غلط برخی از اولیاست . زمانی که اولیا وسایلی را از محل کار خود به منزل می آورند و از آن استفاده می کنند به نوعی دزدی را به کودکان خود می آموزند. از سوی دیگر، بسیاری از اولیای دانش آموزان توجهی به فرزندان خود ندارند. زمانی که آنها مرتکب چنین رفتاری می شوند، آنها را مواخذه نمی کنند. بنابراین تنبیهی از سوی والدین برای انجام این رفتار شامل حال این گونه دانش آموزان نمی شود. گروهی دیگر از والدین از دادن پول تو جیبی به فرزندان خود دریغ می کنند که این کار باعث می شود دانش آموزان برای خرید برخی از لوازم مورد نیاز خود یا حتی خرید تنقلات دست به دزدی بزنند. از سوی دیگر، برخی دیگر از دانش آموزان این رفتار را از همکلاسان خود می آموزند. گروهی از دانش آموزان برای برجسته شدن و مورد قبول قرار گرفتن در گروه خود از این روش استفاده می کنند تا نشان دهند که آنها نیز مانند سایر افراد گروه ، با جرات و شهامت اند تا بدین ترتیب در میان دوستان خود پذیرفته شوند. کمبودهای مالی و معنوی در برخی از دانش آموزان ممکن است آنها را وادار به چنین رفتاری کند. کمبودهای عاطفی ، حتی نبود تغذیه کافی و پوشاک مناسب دلیلی برای این رفتار است . از سوی دیگر عوامل احساسی چون غم ، عصبانیت ، ترس و حسادت نیز راه را برای این عادت هموار می سازد.
پیشگیری

راههای مختلفی برای جلوگیری از بروز چنین عاداتی در دانش آموزان وجود دارد. لازم است که اولیای مدرسه و والدین دانش آموزان در مورد اشتباه بودن این رفتار با دانش آموزان گفتگو کنند و دلایل آن را توضیح دهند. والدین می توانند حق مالکیت را در منزل به فرزندان خود بیاموزند. آنها می توانند از طرح این سوال برای توضیح این حس در فرزندان خود استفاده نمایند: اگر وسایل مورد علاقه تو بدون اجازه تو برداشته شود، چه احساسی پیدا می کنی؛ همچنین آموزش این مطلب به دانش آموز که پرداختن پول توجیبی برای به دست آوردن اشیایی است که مورد علاقه آنهاست ، ضروری است . از سوی دیگر، توضیح مفهوم قرض گرفتن و پس دادن از سوی اولیای مدرسه و والدین دانش آموزان ، ضروری به نظر می رسد. والدین باید با فرزندان خود ارتباطی نزدیک داشته باشند و فراموش نکنند که فرزندانی که ارتباط نزدیک و دوستانه ای با اولیای خود ندارند کمتر باورهای مذهبی والدین خود را می پذیرند. تشویق برای درستکاری اهرمی است که بخوبی در این ارتباط جوابگوست.
روشهای برخورد موثر

رفتار والدین دانش آموزان در برخورد با چنین عادت غلطی بسیار حایز اهمیت است . والدین باید تلاش کنند در برخورد با این عملکرد آرامش خود را حفظ کنند و با روشهای مناسب بتدریج در رفع آن بکوشند. واکنش شدید و سریع ممکن است احساس جرم ، ننگ و خجالت را در دانش آموز القائ کند و حجب و حیا را در دانش آموزانی که به سوی ارزشهای سالم گرایش دارند نیز از میان ببرد. اما استفاده از این نوع روشها به معنای بی اهمیت بودن والدین به این عملکرد نامناسب نیست . والدین باید بسرعت وارد عمل شوند، چرا که بی توجهی به این عادت باعث می شود ترک آن در طولانی مدت دشوار باشد. لازم است تا والدین در مورد نتایج منفی این عمل توضیح کاملی به دانش آموز بدهند. همچنین آنها باید در مورد برگرداندن وسائل و عذرخواهی دانش آموز پافشاری کنند. اگر چیزی را که وی برداشته است قابل بازگرداندن نیست ، بازهم او را مجبور کنید که پول آن را شخصا بپردازد. در این ارتباط می توانید به او پول قرض دهید و سپس او را وادار کنید تا با انجام برخی از کارهای منزل مبلغ قرضی را جبران نماید. با تحت نظر گرفتن دانش آموز و نزدیکی با وی دلیل رفتار وی را جستجو کنید. این کار تکرار چنین رفتاری را به حداقل می رساند. هرگز از دانش آموزان در این مورد بازجویی نکنید و اعتراف نگیرید. گاهی اوقات آنها برای نجات خود دروغ می گویند. همچنین به کار بردن عناوینی مانند دزد ، دروغگو و غیره باعث خسارات روانی غیرقابل جبرانی می شود. در عوض به آنها بگویید که اگر چنین رفتاری آنها را مایوس ساخته ؛ اما این رفتار به معنای شرارت ذاتی آنها نیست و آنها می توانند کار خود را تصحیح و جبران کنند. پرداختن پول توجیبی کافی به فرزندان و تهیه لوازم مورد نیاز آنها مانع از بروز چنین رفتارهایی می شود. از سوی دیگر به دانش آموز اجازه دهید تا با پول خود وسایل مورد علاقه اش را تهیه کند.