پیروزی مشت بر تانک

این اتفاق سوال‌هایی جدی در مورد اعتبار تصاویری که از هوا گرفته می‌شوند، به وجود آورد.

مقامات رژیم اشغالگر قدس ویدئویی از حمله هوایی 28 دسامبر خود منتشر کرده‌اند که نشان می‌دهد راکت‌های فلسطینی بار یک کامیون می‌شوند. سپس کامیون و افرادی که به آن نزدیک بودند بر اثر اصابت یک موشک نابود می شوند.

مقامات رژیم اشغالگر قدس مدعی شده بودند که این ویدئو گواه روشنی است که به چه میزان حملاتشان دقیق و در عین حال موجه است. یک بخش ویژه اطلاع رسانی سازماندهی شده که ویدئوها را روی سایت اینترنتی یوتیوب قرار دهد. این بخشی از تلاش برای قبولاندن موضع اسرائیل با استفاده از وسایل ارتباطی مدرن است.

ویدئوی روی سایت اینترنتی یوتیوب یک زیرنویس هم دارد که نوشته است: «راکت‌ها در حال سوار کردن روی کامیون حماس.» تا ظهر شنبه 3 ژانویه بیش از 260 هزار نفر این ویدئو را تماشا کرده‌اند.

اما بعدا احمد سنور، 55 ساله و ساکن نوار غزه، مدعی شد کامیون مال او بوده که به اتفاق یکی از اعضای خانواده‌اش و کارمندش با آن سیلندرهای اکسیژن را از فروشگاهش حمل می‌کردند. او گفته بود که فروشگاهش در اثر حمله هوایی اسرائیل به ساختمان مجاور، تخریب شده بود، و او نگران بوده که اموالش غارت شود.

یک گروه حقوق بشری اظهارات آقای سنور را به همراه تصویری از سیلندرهای اکسیژن سوخته شده روی وب سایت خود گذاشته‌اند.

سنور گفته 8 نفر که یکی از آنها پسرش بوده در این حمله کشته شده‌اند. او گفته: «اینها اعضای حماس نبودند، اینها بچه‌های ما بودند... آنها هم موشک نبودند.»

مساله ورود ارتش رژیم اشغالگر قدس به نوار غزه مساله‌ای است که تاکنون از دو بعد مورد بررسی قرار گرفته؛ نخست میزان تلفاتی که این مساله می‌تواند به غیر نظامیان وارد کند و دیگر این که میزان تلفاتی که ارتش این رژیم در این جنگ آن را متحمل خواهد شد. طولانی شدن جنگ و فرسایشی کردن آن برای ارتشی منظم می‌تواند در واقع شیرازه آن را از هم بپاشاند و شکست را برای آن قطعی کند. مطابق اطلاعات رسیده تاکنون میزان کشته‌های متجاوزان اسرائیلی از شهدای کادرهای مقاومت (نه مردم عادی غزه) بیشتر بوده است.

مقام معظم رهبری در پیامی که در همین رابطه به اسماعیل هنیه نخست‌وزیر دولت مردمی فلسطین داد، فرمودند: «ارتشی که قدرت فداکاری و شهادت‌طلبی شما، آن را 20 روز است پای در گل در پشت دروازه‌های غزه به خفت افکنده همان است که ظرف 6 روز بخش‌های عظیمی از 3‌کشور عربی را زیر سیطره خود درآورد. به ایمان و توکل خود، به حسن ظن خود به وعده الهی، به صبر و شجاعت و فداکاری خود ببالید که امروز همه مسلمانان به آن می بالند. جهاد شما تا امروز آمریکا و رژیم صهیونیست و حامیان آنان و سازمان ملل و منافقان امت اسلامی را رسوا کرده است.»

یک مقایسه اجمالی جنگ 1967 و جنگ اخیر غزه نشان می‌دهد که اسرائیل روز به روز در انجام جنگ‌های برق‌آسا رو به ضعف می‌رود و جنگ غزه می‌تواند با تخلیه توان نظامی و اطلاعاتی و روانی ارتش این رژیم نتایجی را برای آن پدید آورد که خروج ارتش این رژیم از غزه و جنوب لبنان در سال‌های اخیر سبب شد.

جنگ 6 روزه که هنوز هم اعراب خط مقدم نتوانسته‌اند از نتایج آن جنگ خلاصی یابند از 5 تا 10 ژوئن 1967 میان اسرائیل و اعراب (مصر، سوریه، اردن و عراق) رخ داد که در آن ارتش اسرائیل با شکست ارتش چند کشور عربی قسمتی از خاک آنها را تصرف کرد. مقایسه کوتاه این جنگ با جنگ اخیر در غزه و مقاومت حماس در مقابل ارتش بسیار پیشرفته‌تر از آن زمان اسرائیل، نشان می‌دهد که «پدیده مقاومت» توانسته است در طول چند دهه گذشته نه تنها در بعد شکلی بلکه در دکترین مبارزه نیز قوی‌تر شود. همچنین این جنگ سوالات بسیاری هم در خصوص دلایل شکست ارتش‌های عربی به ذهن متبادر می‌کند.

یکی از نخستین تفاوت‌هایی که بین این دو جنگ ابتدا به ذهن متبادر می‌شود دوام و قوام مبارزه است. در جنگ 6 روزه ارتش نسبتا قدرتمند اسرائیل در قبال ارتش کاملا مجهز چند کشور عربی توانست طی چند روز نه‌تنها ساختار ارتش‌های عربی را در هم بکوبد بلکه توانست بخش‌های مهمی از سرزمین‌های آنها را تحت اشغال خود در آورد که هنوز هم بخشی از این سرزمین‌ها تحت اشغال اسرائیل است.

از نظر زمانی و طول مبارزه یک مقایسه ساده بین جنگ اخیر در غزه و جنگ 6 روزه نشان می‌دهد که ارتش اسرائیل با وجود تجهیزات بسیار پیشرفته‌تر امروزی هنوز از عواقب جنگ‌های نامنظم وحشت دارد و این نه به سبب ضعف‌های آن بلکه به سبب پیچیده‌تر شدن شیوه‌های مقاومت است که جوانان سردمدار آن هستند.