این قصه انسان و نان را نیست پایانی

آنها غافلند

نویسنده وبلاگ «روزهای عاشقی» با اشاره به این‌که بعضی‌ها می‌گویند ای کاش در زمان فلان امام بودیم، می‌نویسد: آنها غافل از اینند که در حال حاضر در زمان یک امام مهربان و بلندمرتبه هستند که تمام خوبی‌های پیامبران و امامان و پدران قبل از خود را داراست و در حال حاضر کامل‌ترین مخلوق خداوند به حساب می‌آید. وی می‌نویسد: بعضی‌ها می‌گویند خب، ما که نمی‌توانیم با امام غایبمان ارتباط برقرار کنیم؛ غافل از این‌که راحت‌ترین و سریع‌ترین ارتباط موجود در عالم هستی، ارتباط با امام زمان و ولی خدا بر روی زمین است که سریع‌ترین پاسخ نیز از جانب امام به ما می‌رسد.

سرمایه‌ای به نام نفوذ

نویسنده وبلاگ «مدیریت اقتصاد و توسعه» جملات منتخبی را از کتاب «اندیشه‌های مدیریت» ذکر کرده است که می‌تواند راهکارهای خوب برای مدیران اندیشمند باشد. برخی از این جملات پندآموز را نقل می‌کنیم: هر زمان مدال گرفتید، آن را به همکارانتان بدهید، باز هم بیشتر نصیبتان خواهد شد؛ اگر قورباغه بخواهد که مانند فیل دیده شود، می‌ترکد؛ دویدن چه فایده‌ای دارد وقتی که در مسیر اشتباه هستیم؟ دلیل بد، نیاز به حرف زیاد دارد و سرانجام این‌که «نفوذ» مانند حساب پس‌انداز است، هر چه کمتر از آن استفاده کنید بیشتر خواهید داشت.

وقتی غم نان داری و خالی است دستانت

چند بیتی از غزلی تازه از علیرضا سپاهی لائین هم خواندنی است:

این روزگار شاعران سرزمین‌ ماست

ناچار می‌خندند با اندوه پنهانی

آزادی و آزادگی را دوست می‌دارند

اما از اینان نیست گفتن کار آسانی

وقتی غم نان داری و خالی است دستانت

جز نان نمی‌خواهی سرود از هیچ دستانی

تا این جهان باقی است باری تا دهان باقی است

این قصه انسان و نان را نیست پایانی

چهل‌تیکه

تارا در «هنر جدید در ایران» به انگیزه نمایشگاه چهل‌تیکه‌های دانشجویان دانشگاه شاهد با نماد دست با اشاره به کاربردهای نمادین دست در آیین‌های کهن و مذهبی می‌نویسد: دست برای من نشانی از حضور انسان است و چهل‌تیکه هنری است زنانه و رایج میان اقوام مختلف ایران که از دوختن پارچه‌های رنگی کنار هم، روانداز و یا فرش رنگینی ساخته می‌شود و با سوزن‌دوزی، زیبایی بیشتری پیدا می‌کند. چهل‌تیکه خود یک نوع بازیافت سنتی است که در جامعه ما وجود داشته است. تصمیم گرفتم هنر زیبای تیکه‌دوزی و سوزن دوزی را که در گذشته نه خیلی دور میان زنان لرستان رایج بوده، توسط دختران نوجوان این دیار زنده کنم. از شاگردانم که بیش از 440 دختر11 تا 14 ساله هستند خواستم با کمک هم چهل‌تیکه‌ای بسازیم. مدت 6 هفته زمان صرف طراحی، انتخاب رنگ، دوخت و سوزن‌دوزی شد. چهل‌تیکه‌های من از چهل‌تیکه با نقشدو دست چهل دختر نوجوان که هرکدام از تیکه‌ها را خود آنها دوخته‌اند؛ ساخته شده و نمادی است از هنر و حضور این انسان‌ها.