راه باز است

اولین برخورد شما با انیمیشن کی و چگونه بود؟

وقتی خیلی بچه بودم، تلویزیون فقط جمعه‌ها صبح در زمان محدودی یک یا دو فیلم کارتون نشان می‌د‌اد. که معمولا هم از آثار دیزنی بود. شاید باور نکنید که ما بچه‌ها تمام هفته را به امید همان لحظات می‌گذراندیم و با چه لذتی اون یکی دو تا فیلم را نگاه می‌کردیم. و چه بدشانس بودیم، اگر بزرگ‌ترها در آن ساعت کاری داشتند که باید از خانه بیرون می‌رفتیم و ما تا هفته دیگر امکان دیدن کارتون‌ها را نداشتیم. خصوصا که در آن دوران بچه‌ها چندان حق رای نداشتند.

بعدها جشنواره بین‌المللی فیلم تهران هر ساله برگزار می‌شد و فیلم‌های بسیار زیبائی را از سراسر جهان به نمایش می‌گذاشت. آن سال‌ها من دانشجوی رشته گرافیک بودم و برای این‌که از فرصت به دست آمده نهایت استفاده را بکنیم، شاید باورتان نشود، برای دیدن یک مجموعه فیلم به نام«Iine» یا خط که هر روز یک قسمت دو دقیقه‌ای آن پخش می‌شد، ساعت‌ها در صف خرید بلیط می‌ایستادیم و پس از دیدن همان دو دقیقه از سینما بیرون می‌آمدیم چون بقیه سانس به نمایش‌ فیلم‌های زنده اختصاص داشت. آن مجموعه فیلم ویژگی‌هایی داشت که علاقه‌مندان می‌توانستند از آن بسیاری چیزها یاد بگیرند.

بعد‌ها از طرف دانشکده ما را برای بازدید مراحل ساخت فیلم‌ انیمیشن به تلویزیون بردند. آنقدر به نظرم سخت آمد که تعجب می‌کردم چگونه آدم‌هایی جذب چنین حرفه‌ای شده‌اند.

آن روز هرگز فکر نمی‌کردم، روزی حرفه اصلی خود من هم «انیمیشن» باشد.

به نظر شما چه شباهت‌ها و تفاوت‌هایی بین فیلم زنده و انیمیشن وجود دارد؟

امروزه مرز خیلی واضحی را بین سینمای زنده و انیمیشن نمی‌توان برشمرد. چراکه اکثر فیلم‌های زنده از توانایی‌های انیمیشن بهره می‌گیرند. اگر نظری به فیلم‌های روز جهان بیندازیم، خواهیم دید اکثرا از تکنیک انیمیشن بهره جسته‌اند.

ولی قبلا انیمیشن را این چنین تعریف می‌کردند: (انیمیشن ناممکن‌ها را ممکن می‌سازد.)

اگر فیلمساز نمی‌شدید به چه شغلی روی می‌آورید؟

من فکر می‌کنم اگر باز هم به دنیا بیایم، رشته گرافیک و انیمیشن را انتخاب می‌کردم، البته به روان‌شناسی و معماری هم علاقه‌مندم.

بهترین کارهایی که تاکنون انجام داده‌اید چه بوده؟

معمولا هر کسی کارهایی را که انجام داده، دوست دارد. ولی 10 سای است که روی ترانه‌های عامیانه تحقیق و کار می‌کنم و فکر می‌کنم این بخش را خیلی دوست دارم، چراکه ترانه‌های عامیانه ایرانی نماینده قوم‌های مختلفی هستند که در سرزمین زیبا و متنوع ما زندگی می‌کنند و هر کدام آداب و رسوم بسیار زیبایی دارند که حتی در زندگی مدرن امروز هم می‌توان نشانه‌هایی از آنها را یافت و به آن افتخار کرد.

شیرین‌ترین و تلخ‌ترین خاطره شما چه بوده؟

من فکر می‌کنم خاطره تلخ وجود ندارد. شاید بتوان این طور گفت که فقط از دست دادن عزیزان تلخ است که البته آن هم بخشی از زندگی است و اگر گاهی هم اتفاقاتی در زندگی ما به نظر تلخ می‌رسد، برای این است که بخش‌های شیرین بیشتر جلوه کند.

چه شد که برای کودکان و نوجوانان فیلم ساختید؟

راستش خودم هم نفهمیدم، ولی می‌دانم بچه‌ها را خیلی دوست دارم. شاید هم به همین دلیل بوده که هم در زمینه انیمیشن و هم در زمینه طراحی صحنه برای کودکان کار کرده‌ام.

مثلا طراحی صحنه برنامه‌های تق‌تق سریال موش نمکی منگوله‌گوش، فیلم سینمایی «در آرزوی مهربانی» مجموعه سرودهای زندگی و... همگی برای کودکان بوده است.

حرفی دارید که با کودکان و نوجوانان ایرانی در میان بگذارید؟

فکر می‌کنم امروزه اگر کسی به انیمیشن علاقه‌مند باشد و بخواهد این رشته را دنبال کند، راه بسیار باز است.

دوران ما این چنین نبود. ما برای به دست آوردن فیلم‌های خوب جهان و بازبینی و تحقیق و مطالعه روی آنها، ماه‌ها با کارگردان‌های مورد علاقه‌مان مکاتبه می‌کردیم، یا مثلا از صنایع دستی ایران هدیه‌ای برای آنها می‌فرستادیم، تا بتوانیم یک کپی از کارشان را تقاضا کنیم. به این ترتیب برای به دست‌آوردن فیلم‌ها و بررسی آنها زمان زیادی را از دست دادیم. در حالی که امروز به وسیله وسایل ارتباط جمعی مثل ماهواره، اینترنت، تلویزیون و... براحتی می‌‌توانیم به اطلاعات زیادی در زمینه انیمیشن دست یابیم.

به این ترتیب برای پیشرفت کردن، هر علاقه‌مندی با پر کاری زیاد و پشتکار می‌تواند به هدف و موفقیت برسد. رمز موفقیت فقط در پر کاری است. مخصوصا که ثابت شده آدم‌های پر تلاش از آدم‌های با استعداد ولی کم تلاش موفق‌‌ترند.

معصومه پارسامهر