در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
سال گذشته بهداد با سریال یک مشت پر عقاب ساخته اصغر هاشمی بار دیگر به تلویزیون آمد و نشان داد که برایش فرقی نمیکند که در یک فیلم سینمایی بازی میکند یا در سریالی تلویزیونی آنچه برایش مهم است نقشی است که به او واگذار میشود. اکنون بهداد بعد از بازی در فیلمهای سینمایی مانند حس پنهان، آدم، کافه ستاره، روز سوم، هر شب تنهایی و... با سریال آخرین دعوت ساخته حسین سهیلیزاده بار دیگر به تلویزیون آمده است تا یکی دیگر از نقشهای خوب خود را به نمایش بگذارد.
جهانگیر الماسی ستاره دیروز
میگویند اگر سنگ بنا درست گذاشته شود میتوان بنا را تا فلک هم ادامه داد و اصلا نگران نبود که شاید این بنا یک جاهایی کج شود. حکایت بازیگری جهانگیر الماسی هم مانند همین بناست. الماسی با بازی در بهترین آثار سینمای ایران که از میان آنها میتوان به تنوره دیو، پدر بزرگ، شبح کژدم، نارونی، لنگرگاه، سرزمین آرزوها، کودک قهرمان و... برای خود چنان اعتباری کسب کرد که میتواند از قبل آن سالها بدون نگرانی به کار بازیگری خود ادامه بدهد و آنهایی که سینما و تلویزیون دهه 6 را به خاطر دارند به یاد نقش آفرینیهایش بیندازد، اما واقعیت این است برای نسل امروز و آنهایی که به فیلمهای دهه 60 دسترسی ندارند، جهانگیر الماسی بازیگری است که متوسط بودن را ترجیح میدهد. به این گروه از مخاطبان الماسی نمیتوان ثابت کرد که او زمانی یکی از بهترین بازیگران سینمای ایران بوده است. این کار زمانی دشوارتر میشود که الماسی در سالهای اخیر خیلی کم در سینما دیده شده و بیشترین تمرکز خود را روی آثار متوسط تلویزیون گذاشته است.
نقشهایی که بازیگران دیگر هم میتوانند آنها را اجرا کنند بدون اینکه بااین سوال روبهرو شوند که الماسی در این نقش چه دید که اجرای آن را پذیرفت؟
جهانگیر الماسی در دهه محرم با سریال طفلان مسلم و نقش قاضی شریح به شبکه دو سیما آمد. شاید یکی از دلایلی که الماسی بازی در این نقش را پذیرفت شخصیت قاضی شریح بود. الماسی بارها در گفتگوهایش ذکر کرده که درباره تاریخ صدر اسلام مطالعات جامعی دارد و با شخصیتهای مهم آن دوره آشناست.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: