دوغ گازدار

 خب هر چی مدیر در این سال‌ها افزوده شده‌اند، از روی وظیفه‌شناسی، به تعداد سیمرغ‌ها افزوده‌اند و معلوم نیست که در پنجاهمین دوره جشنواره سینمایی فجر قرار است چند سیمرغ اهدا شود. البته بهتر است این حرف‌ها را نشنیده بگیرید چون نگارنده غضنفر هالیوودیان دارای دکترای سینما و فلسفه از دانشگاه آکسفورد یا چیزی شبیه آن است و با سابقه سال‌ها تدریس در دانشگاه‌های متعدد، با وجود حائز بودن تمام شرایط یک مدیر موفق سینمایی، هیچ علاقه‌ای به این کار ندارم و به همین یه لقمه حق‌التحریر بخور و نمیر راضی‌ام و عمرا اگر بخواهم مدیر شوم. اما کار است دیگه! ممکنه که یه وقت یکی از دوستان «تو بمیری» بزند و بنده را نمک‌گیر کند. بنابراین این حرف‌ها را فقط از روی دردمندی و سینه‌سوزی می‌گویم. باشد که گوش شنوایی باشد.

یه روز که بیکار بودم، گذرم افتاد به تعدادی از دوستان که در جلسه‌ای در حال تبیین مفهوم سینمای ملی و ارائه راهکارهای مقتضی بودند. یواشکی فال‌گوش ایستادم و این حرف‌ها را ضبط کردم.

دردمند: برای باشکوه‌تر برگزار کردن جشنواره امسال، به نظر شما چی کار بکنیم خوبه؟

سینه‌سوز: با سلام و عرض ادب و خسته‌نباشی خدمت شما و مخاطبان‌تان...

دردمند: چی می‌گی بابا؟ تو قهوه‌خونه نشستیم، دوربینی در کار نیست که.

سینه‌سوز: من بمیرم شوخی نمی‌کنی؟ ایول بابا! (داد می‌زند) مگه نگفتم دوغش گازدار باشه، این که رمق نداره. نون و پیازم یادت نره.

دردمند: خب حالا می‌گی چی کار کنیم؟

سینه‌سوز (پس از بلعیدن یک قلپ دوغ گازدار و گفتن یک آخیش حسابی:) جوایز را افزایش بدین.

دردمند: بابا افزایش دادیم. الان چهل تا جایزه داریم و نمی‌دونیم چه‌جوری قسمت‌شون کنیم. یه ایده بهتر بده.

سینه‌سوز (پس از کوبیدن با مشت روی پیاز و گذاشتن بخشی از مغز پیاز داخل نان لواش:) یک بخش اضافه کنید و به فیلم‌هایی جایزه بدین که نشانگر ارزش‌های ملی و تاریخی هستن.

دردمند: مثلا چه‌جوری می‌شه این فیلمها رو سوا کرد؟

سینه‌سوز: کاری نداره که. هر فیلم‌سازی که تونست 10 بار سریع پشت‌سر هم بگه «دوغ گازدار» به‌ اون جایزه بدین.

دردمند: شوخی نکن دلخور می‌شم.

سینه‌سوز: باشه. هر فیلمی که صحنه آبگوشت‌ خوردن رو به عنوان یک آیین ملی و سنتی خوب‌تر نشون می‌ده، به‌ اون یه سیمرغ بدین.

دردمند: مگه چند تا فیلم داریم که توش صحنه آبگوشت خوردن داره؟

سینه‌سوز: خب بگین بذارن. باید از این صحنه‌های آموزنده تو فیلمها باشه تا جوان‌ها درس بگیرن و به جای خوردن پیتزا و این مزخرفات، به آبگوشت رو بیارن.

دردمند: آخه وقت نیست. بیست روز دیگه جشنواره شروع می‌شه.

سینه‌سوز: خودت می‌گی 20 روز. تو این 20 روز می‌شه این صحنه‌ها رو گرفت و لابه‌لای صحنه‌های فیلم افزود.

دردمند: خیلی‌ خوب این کار رو می‌کنیم. ایده دیگه‌ای نداری؟

سینه‌سوز: بزرگداشت پل نیومن بگیرین.

دردمند: تو پل نیومن رو از کجا می‌شناسی؟

سینه‌سوز: من مشاور عالی هستم. درسته که پست دولتی ندارم؛ اما واسه خودم کسی هستم. شما بزرگداشت پل نیومن رو بگیرین، من خودم ترتیبی می‌دم که روز اختتامیه پاشه بیاد.

دردمند: پل نیومن که مرده.

سینه‌سوز: ای‌ بابا! دیگه داری حالگیری می‌کنی. پل نیومن نشد، یکی دیگه.

دردمند: خب فکر دیگه نداری؟

سینه‌سوز (در حال تریت کردن نان داخل کاسه آبگوشت:) ببین الان شما مسابقه بهترین فیلم‌های بین‌الملل رو دارین و مسابقه سینمای آسیارو هم دارین. خب بخش سینمای آفریقا رو هم اضافه کنین.

دردمند: آفریقا چه ربطی به ما داره؟

سینه‌سوز: کاری به ربطش نداشته باش. اگه این بخش هم اضافه بشه، اون وقت جشنواره بزرگ‌تر می‌شه و کلی سروصدا می‌کنه.

دردمند: فیلم آفریقایی از کجا پیدا می‌شه؟

سینه‌سوز: اون با من. با ماندلا صحبت می‌کنم جورش کنه.

دردمند: نلسن ماندلا؟

سینه‌سوز: نه، قاسم ماندلا جیگرکی محلمون. تو کار پخش سی.دی هم هست و می‌گم چند تا از فیلم‌های این سیاهپوست‌های آفریقایی رو برام پیدا کنه.

دردمند: کیفیت‌شون خوبه؟

سینه‌سوز: اختیار داری. اگه کیفیتش آینه نباشه، اجاره‌شو نمی‌دم.

دردمند: دیگه چی؟

سینه‌سوز (حین خوردن تریت:) به جای سیمرغ، جایزه دوچرخه زرین بدین به برندگان.

دردمند: حالا چرا تریت خیس رو می‌ذاری لای نون خشک و می‌خوری؟

سینه‌سوز: اون جوری سینه‌م می‌سوزه. این جوری حالش بیشتره.

دردمند: حالا چرا دوچرخه؟

سینه‌سوز: سیبیل شما می‌چرخه! ها.ها.ها سیمرغ به درد نمی‌خوره. سیمرغ از مرغ می‌آد و مرغ هم یه پا داره. سیمرغ رو می‌ذارن رو تاقچه و لب پنجره و بعدش یه روز می‌بینن پر زد و رفت، اما دوچرخه خوبه، هم هوا رو آلوده نمی‌کنه، هم دو تا چرخ داره و هم مقرون‌ به‌صرفه‌تره.

دردمند: بد هم نمی‌گی. روش فکر می‌کنم.

این جلسه ادامه داشت و بحث‌های آتشین دیگری هم مطرح شد؛ اما چون ماندن بیشتر در آن مکان به‌صلاح نبود، لذا بنده مرخص شدم و رفتم پی کارم. فرداش که به آن قهوه‌خانه مراجعه کردم، دیدم جا تر است و بچه نیست. از قهوه‌چی سراغ‌شان را گرفتم که ناگهان او و تعدادی از گردن‌کلفت‌های محل، به خیال این که من هم با آنها همدست هستم، مرا زیر مشت و لگد گرفتند و حالا نزن کی بزن. هرچی داد زدم که من هیچ دخلی به اونا ندارم، چاره‌شون نشد. تا این که از نفس افتادن و خسته شدن. اون‌وقت که فهمیدن من کاره‌ای نیستم، برام توضیح دادن که آن دو دیزی‌خور قهار، جاسوس‌های جشنواره برلین بوده‌اند که چون جشنواره‌شان همزمان با ما برگزار می‌شود و فیلمسازان بزرگ مایلند فیلم‌شان را به ما بدهند، آنها آمده بودند که با به انحراف کشاندن جشنواره ما، از اعتبار آن بکاهند؛ اما کور خوانده‌اند.

غضنفر هالیوودیان