به یک عدد دبیرخانه دائمی نیازمندیم

جشنواره‌ای که امسال سومین دوره برگزاری خود را همچنان به صورت ستادی و هیاتی تجربه می‌کند و بدون داشتن متولی مشخص کوشش می‌کند تا در همان بازه زمانی کوتاه (حدود یک ماه) حداکثر بازدهی را داشته باشد و قدری توجه مدیران و مردم را به شعر، این هنر و ثروت ملی معطوف کند.

از آنجا که جشنواره شعر فجر سومین بهار رویش خود را تجربه می‌کند و دیگر آن نهال نوپای 3 سال گذشته نیست و آرام آرام در میان دیگر جشنواره‌های فجری، جایگاهی ثابت را به خود اختصاص داده است، تا حدودی می‌توان با نگاه به گذشته و نقد و بررسی آن نکاتی را درباره برگزاری جشنواره شعر فجر عنوان کرد؛ نکاتی که به نظر می‌رسد همچنان از سوی برگزارکنندگان و تصمیم‌گیرندگان مغفول مانده است. نخستین نکته‌ای که باید مورد توجه قرار داد، این پرسش است که جشنواره شعر فجر قرار است چه کارکردی داشته باشد و چه هدفی را دنبال کند؟

طبیعی است که برای پاسخ به این پرسش ابتدا باید پرسید چه کسانی برای این جشنواره هدف‌گذاری می‌کنند آیا یک شورای سیاستگذاری چند روزه که در دل یک معاونت پرمشغله و در یک وزارتخانه پرکار تشکیل می‌شود می‌تواند جشنواره‌ای به بزرگی شعر فجر را در مسیری جریان‌ساز و با اهدافی مشخص و بلندمدت هدایت کند؟

قطعا پاسخ منفی خواهد بود؛ اولین شرط عملی شدن این کار تشکیل دبیرخانه دائمی جشنواره است که سال گذشته وزیر محترم فرهنگ دستور آن را صادر کرد اما آیا دبیرخانه دائمی جشنواره‌ای بین‌المللی که با نام فجر مزین شده است یعنی این که یک منشی در اتاقی قرار دهیم تا به تلفن‌ها جواب دهد یا آن‌که مانند دیگر جشنواره‌های فجری دبیر هر دوره  ماه‌ها پیش از برگزاری جشنواره منصوب شود و شورای سیاست‌گذاری هم متشکل از شاعران، استادان و منتقدان برجسته از جریان‌های مختلف شعری و نحله‌های ادبی (و نه فقط عده‌ای خاص که تقریبا در 3 سال گذشته ثابت بوده‌اند) رخدادهای ادبی و شعری کشور و حتی جهان را رصد کنند و در نهایت باشکوه‌ترین اتفاق ادبی کشور و منطقه را در طول یک ماه و حتی با استفاده از دیگر ابزارهای هنری مانند موسیقی برگزار کنند. در این صورت مردم نیز به مانند جشنواره موسیقی و فیلم، استقبال باشکوه‌تری از این رخداد خواهند داشت. البته منظور این نیست که جشنواره شعر فجر نباید کارکرد تجلیلی و رقابتی داشته باشد اگرچه همین کارکرد نیز بدرستی و کامل اجرا نمی‌شود و بسیاری از برگزیدگان این جشنواره در 2 دوره گذشته و بویژه در شهرستان‌ها به فراموشی سپرده شده‌اند و حتی آن حمایتی که وعده آن داده شده بود یا عملی نشده یا با تاخیر  فراوان قرار است عملی شود. جشنواره شعر فجر در کنار تجلیل و رقابت باید جریان شعری کشور را هدف‌گذاری و هدایت کند. البته این نکته وابسته به این است که ابتدا چرایی برگزاری جشنواره یک بار دیگر مورد پرسش قرار گیرد و مسوولان به این نتیجه برسند که حداقل ابزار لازم برای برگزاری چنین جشنواره‌ای وجود شورایی دائمی به اسم «شعر» در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.

سینا علی‌محمدی