تیک‌تاک در قاب کوچک

 بهتر است برای رمزگشایی برای چنین برنامه‌ای، کمی با دقت از ابتدای آن شروع کنیم. «تیک‌تاک» شروعی خاص دارد، دوربینی در بالای بام قرار گرفته و از اطراف کوچه‌ها و خیابان‌ها می‌گذرد تا به یک المان کلی از یک «کافی شاپ» برسد. کافی‌شاپی که با یک فنجان تعریف می‌شود و همین امر بیننده را آماده می‌کند تا خود را در فضایی خاص قرار دهد، فضایی که قبل از ورود به بحث از خودمانی بودن و عادی بودن سخن می‌گوید، این فاکتور ساده خود فضایی را تبیین می‌کند که مرتبا در حال تغییر است، چون طبع چنین فضاهایی یعنی ورود و خروج آدم‌های گوناگون و متفاوت. وقتی با این دوربین همراه می‌شویم به فضای درونی کافی‌شاپ وارد می‌شویم. این فضا خیلی فضای اتوکشیده و بسته‌ای نیست، اتفاقا به مانند هر کافی‌شاپ دیگری، کاملا تا حدودی رفت و آمد و حرکت وجود دارد. در حالی که فاکتورهایی نظیر چای و فنجان و کیک وجود دارد و متصدی کافی‌شاپ در حال تنظیم آنهاست، با یک کار هنرمندانه، دوربین به سراغ یکی از میزهای این کافی‌شاپ می‌رود که 2 نفر در حال گپ و گفت هستند و اتفاقا داستان از همین جا آغاز می‌گردد. گفتگویی عادی که خیلی خارج از هر گفتگوی دیگری نیست. گفتگویی که نقطه آغازینش همان مباحث متعارف همه صحبت‌های 2 نفر می‌باشد و درست از زمانی که متصدی کافی‌شاپ چای و کیک را می‌چیند، مباحث کاملا تخصصی و فنی می‌شود اما کاری که «تیک‌تاک» کرده در بیان همین نکات مهم و تخصصی سعی نموده تا از حد متعارف خارج نگردد و دامنه بحث را آنقدر سنگین نکند که برای مخاطب تفهیمش سخت باشد که این انصافا یک ویژگی است. جالب است که در همین کافی‌شاپ و در آن سوی دیگر این مجموعه، چند نفر دیگر نیز حضور دارند و آنها نیز در حال صحبت کردن هستند. در کلام آنها نیز سعی شده یک موضوع دیگری بیان گردد، اما موضوع دیگر خارج از بسیاری از مقوله‌هاست. این که گفته می‌شود خارج از تمامی مقوله‌هاست به آن معنا نیست که مخاطب با بخش اول (صحبت با کارشناس اولی)‌ کاملا رها و جدا گردد بلکه این هنر نویسنده بوده تا گره‌هایی چه از نظر کلاس و چه از لحاظ نگاهی و مفهومی پدیدار کند تا هضمش برای مخاطب امکان‌پذیر باشد. «تیک‌تاک» سعی نموده قبل از هر تعریفی از یک «گفتگوی ساده تلویزیونی» فضاهایی را طراحی کند که نخست با عرف عادی چنین گفتگوهایی، فضاشکن مطلق باشد و دوم این که مطالب و مباحثی را مطرح کند که خیلی چالشی نباشد و اتفاقا خیلی عادی و روان است. حضور شخصیت‌های علمی، فرهنگی، اجتماعی و ورزشی نشان از نگاه وسیع و گسترده به مقولات مختلف در این برنامه دارد و همین امر نیز شاید بسترساز بسیاری از رمزگشایی‌ها در این مجموعه برنامه دیدنی باشد. «تیک‌ تاک» در همین مدت کوتاه ثابت کرده که می‌توان برنامه‌ای را ساخت که در عین سادگی و شفافی و با پرهیز از المان‌های تکراری همواره در راستای یک هدف اصلی و منطق‌گرا در برنامه‌سازی قدم برداشته شود.

بهادر خداخواه