آرزویم شرکت در المپیک است

چرا دوومیدانی را انتخاب کردی، با توجه به این‌که حتی آقایان هم چندان به این ورزش گرایش ندارند؟

علاقه شخصی، حتی در دوران کودکی هم دویدن را دوست داشتم و هیچ‌وقت از آن خسته نمی‌شدم همین علاقه باعث شد دویدن را به صورت حرفه‌ای آغاز کنم.

چند ساله که می‌دوی؟

تقریبا 10 سال، البته 6 ساله که حرفه‌ای می‌دوم.

اولین مربی‌ات کی بود؟

خانم آقامحمدی همسر آقای فیروزی، مربی فعلی‌ام.

از کی عضو تیم ملی دوومیدانی شدی؟

از سال 78 در 16 سالگی.

تا حالا در حین دویدن زمین خوردی؟

خیلی زیاد، بدترینش هم سال 86 در مسابقات ماکائو بود؛ حریف هندی که جلوتر از من بود، زمین خورد. می‌خواستم از رویش بپرم پای خودم گیر کرد و افتادم؛ همین باعث شد که رباط پایم پاره شود.

فکر می‌کنی چه چیزی باعث شده دوومیدانی در کشور ما با استقبال کمرنگی از طرف تماشاچیان مواجه شود؟

متاسفانه در کشور ما، تبلیغاتی برای رشته‌های پایه انجام نمی‌شود؛ ولی در کشورهای دیگر شما می‌بینید پس از فوتبال، دوومیدانی جزو ورزش‌‌هایی پرطرفدار است و در مسابقات خارجی هم بیشترین مدال را بانوانشان به دست می‌آورند. ولی در کشور ما، تمام رسانه‌ها در خدمت فوتبال هستند و همین باعث می‌شود سهم ورزش‌های دیگر از تبلیغات خیلی کم باشد البته الان به نسبت سال‌های اولی که ما شروع کردیم جو خیلی بهتر شده است.

تلاش و رقابت در رشته‌ای که تماشاگر چندانی ندارد و به نوعی تکاپو در خلاء است، برایت مشکل‌ساز نیست؟

این یک حقیقت است البته تلاش کرده‌ایم آن را از بین ببریم اما... دفعه اول که به مسابقات برون‌مرزی اعزام شدیم چون مسابقات آقایان و بانوان در یک مکان برگزار می‌شد، خجالت همراه با نوعی ترس و از طرفی هم حضور انبوه تماشاگر مستقیما روی عملکرد ما تاثیر منفی گذاشته بود ولی فدراسیون با اعزام مکرر تیم به مسابقات مختلف برون‌مرزی این مشکل را تا حدود زیادی حل کرده است.

رئیس جمهور در مراسم تجلیل از قهرمانان، از تو به عنوان بانوی محجبه‌ ورزشکاری که باعث مباهات ایران هستی، یاد کرد. فکر می‌کنی چه چیزی باعث شد این عنوان به تو تعلق بگیرد؟

این برمی‌گردد به مسابقات غرب آسیا که در آن موفق شدم با این که قبل از آن، ماده دو با مانع و چاله آب را تمرین نکرده بودم، صاحب مدال برنز شوم. خودم هم فکر نمی‌کردم بتوانم مدال بگیرم ولی وقتی مسابقه تمام شد، دیدم همه تشویقم کردند و موقع برگشتن به ایران هم با استقبال کم‌نظیری مواجه شدم که برایم باور نکردنی بود. این‌که رئیس‌جمهور برایم پیام تبریک فرستاد به خود بالیدم و امیدوارم بتوانم همچنان در مسیر موفقیت به جلو گام بردارم.

در حال حاضر رکوردت چقدر است؟

البته از سال 86 که آسیب دیدم، تمرینات آبی انجام می‌دهم. آخرین رکوردم هم در دوی 3000 متر، 10 دقیقه و 21 ثانیه است، یعنی 9 ثانیه کمتر از رکورد قبلی. به هر حال تلاش دارم با تمرینات بلند‌مدت و دوی نرم خود را از حالا برای رکورد ورودی المپیک لندن آماده کنم.

چه کسی رکورد‌دار این ماده در آسیا و دنیاست؟

ما در آسیا قهرمانان زیادی داریم که اکثرا در میادین جهانی صاحب مدال هستند، مثل مریم جمال که اتیوپی‌الاصل است و برای تیم قطر می‌دود. اصولا کشورهای عربی مانند بحرین و قطر، قهرمانان دوومیدانی کشورهای اتیوپی، کنیا و مراکش را می‌خرند تا در مسابقات برای عرب‌‌ها مدال‌آوری کنند. در حال حاضر، مریم جمال از دوی 800 متر تا 5000 متر را می‌دود و همیشه هم مدال  طلا می‌گیرد.

از کدام دونده تقلید می‌کنی؟

از اسطوره دوومیدانی دنیا دبیابا از کشور اتیوپی و همینطور مریم جمال.

شنیدیم محبوبه غیور، رکوردت را جابه‌جا کرده، درست است؟

محبوبه غیور یکی از دوستان قدیمی و هم تیمی‌ام است که همیشه رکوردهایش به من بسیار نزدیک بوده و من این انرژی را در او می‌بینیم که در دوهای بالای استقامت بتواند ایران را در ‌آسیا صاحب مدال کند. البته قضیه این رکوردزنی برمی‌گردد به آسیب‌دیدگی من و این که یک نفر را لازم داشتم تا ضمن این که رکوردش به من نزدیک باشد و بتواند با من تمرین کند. محبوبه، بهترین گزینه بودکه پس از آسیب‌دیدگی، تصمیم گرفتم با او تمرین کنم که او هم توانست در دوی 5000 متر با جابه‌جا کردن رکورد من، به رکورد 18 دقیقه و 22 ثانیه برسد. امیدوارم بتواند با تلاش و ممارست رکورد آسیا  را که زیر 18 دقیقه است  جابه‌جا کند.

کی دوباره به اوج می‌رسی؟

به اوج رسیدن سخت نیست،‌ اما در اوج ماندن خیلی سخت است، چرا که بارها پیش آمده در اوج آمادگی،‌یک اتفاق ساده به آسیب‌دیدگی منجر شده و بکل، ورزشکار را از گردونه خارج می‌کند، به هر حال تلاش دارم با تمرینات مستمر کم‌کم به اوج آمادگی نزدیک شوم.

در حال حاضر، برای چه مسابقاتی تمرین می‌کنی؟

جام فجر، مسابقات بانوان مسلمان و بازی‌های آسیایی گوانگجو و همچنین بازی‌های داخل سالن ویتنام و مسابقات جام کازانوف قزاقستان که سال آینده برگزار خواهد شد.

از حریف‌هایت شناخت کافی داری؟

بله، تقریبا با همه آنها دوست هستم و در عین رفاقت در میدان با هم رقابت می‌کنیم از این بابت، شناختم از آنها کامل است.

و این دوستان شما کجایی‌اند؟

هندی، چینی، قزاق و بحرینی.

فکر می‌کنی نیاز به مربی خارجی داشته باشی؟

خیر،‌ من سال‌هاست که با ‌آقای فیروزی تمرین می‌کنم و هیچ مشکلی هم ندارم. فکر می‌کنم وی از لحاظ علم و تجربه در مربیگری حرف اول را می‌زند.

فدراسیون چه برنامه‌ها و امکاناتی برایت در نظر گرفته؟

انصافا در 4 سال گذشته فدراسیون حمایت‌های خوبی انجام داده، اعزام به مسابقات برون مرزی و حقوق ماهانه‌ای که برای رکورد‌دارها در نظر گرفته ما را به نوعی ساپورت کرده که امیدوارم این حمایت‌ها ادامه داشته باشد.

در حال حاضر کجا تمرین می‌کنی؟

صبح‌ها در پاک ملت تمرین در فضای آزاد دارم و تمرینات سالنی را هم در سالن شهید کشوری و سالن آفتاب مجموعه انقلاب انجام می‌دهم.

پوشش‌تان مشکلی ایجاد نمی‌کند؟

اصلا، خیلی هم سبک و راحت است. به نوعی ما به این سبک پوشش عادت کردیم.

در مسابقات اردن وقتی داخل چاله آب افتادی همه فکر کردند از ادامه مسابقات انصراف می‌‌دهی. چه شد که ادامه دادی؟

من تا به حال دوی مانع آن هم با چاله آب را تمرین نکرده بودم. فقط یک ذهنیت ضعیف داشتم و با همان تمرین ذهنی وارد مسابقه شدم. اولین مانع را که رد کردم داخل چاله آب افتادم و لباس‌هایم خیس شد، ولی بلند شدم و ادامه دادم. نمی‌دانم آن لحظه چه اتفاقی افتاد، اما یک انرژی درونی به من دیکته می‌کرد که تا پایان باید مسیر را طی کنی و کم نیاوری و ثابت کنی که حجاب، مانع از مدال‌آوری‌ات نیست. برای همین وقتی زمین خوردم بلند شدم و ادامه دادم. خیلی سخت بود. با هر چاله آبی که رد می‌کردم، لباس‌هایم سنگین‌تر می‌شد ولی خدا را شکر می‌کنم که سرافراز از میدان بیرون آمدم و برنز گرفتم.

موقعی که می‌دوی به چه چیزی فکر می‌کنی؟

به ریتم و آهنگ دویدنم و این که دور آخر را با تمام قوا بدوم و برای کشورم مدال‌آوری کنم.

برای المپیک هم برنامه‌ریزی کردی؟

بله، از اردیبهشت امسال برنامه بلندمدتم را شروع کردم تا بتوانم ضمن مدال‌آوری در آسیا به حدنصاب رکورد المپیک برسم؛ چراکه دونده‌هایی که می‌خواهند در المپیک شرکت کنند حتما باید صاحب مدال آسیایی باشند.

سقف آرزویت چیست؟

حضور در المپیک؛ چراکه در المپیک ستاره‌های دوومیدانی دنیا حضور دارند و آرزویم این است که روزی با آنها رقابت کنم.

از مسوولان چه انتظاری داری؟

اجازه بدهند با آرامش کامل تمرین کنیم، فقط همین.

منیره جامی