چگونه صداها را می‌شنویم؟

گوش خارجی: این قسمت شامل لاله و مجرای گوش است که صدا را به داخل هدایت می‌کند. در انتهای مجرای گوش، پرده صماخ (پرده گوش) قرار دارد. مجرای گوش دارای انحنا بوده و شکل منظمی ندارد و طول آن حدود 5/2 سانتی‌متر است. قطر مجرای گوش هم در حدود 8 میلی‌متر است.

انحنا و حالت نامنظم مجرای گوش مانع از جمع شدن آب و مواد خارجی و ذرات گرد و غبار در آن است. مجرای گوش حرارت و رطوبت پرده صماخ را ثابت نگه می‌دارد. قسمت بیرونی مجرای گوش تقریبا نرم است ولی قسمت داخلی آن سخت و استخوانی می‌باشد. در دیواره مجرای گوش غددی وجود دارند که سرومن (جرم گوش) ترشح می‌کنند. گوش خارجی صداها را جمع‌آوری و تقویت کرده، به جهت‌یابی اصوات کمک کرده و از قسمت‌های داخلی‌تر گوش یعنی گوش میانی محافظت می‌کند.

گوش میانی: فضایی پر از هواست که پشت پرده گوش قرار گرفته است. در این فضا 3 استخوانچه به نام‌های استخوانچه چکشی، سندانی و رکابی قرار دارند. وقتی صدا پرده گوش را به ارتعاش درآورد، این زنجیره استخوانی نیز نوسان یافته و این حرکات از طریق استخوانچه رکابی به مایعات گوش داخلی منتقل می‌شود.

گوش داخلی: این قسمت پر از مایع و حاوی اجزای میکروسکوپی فراوانی است که تمامی آنها شبیه یک میکروفون عمل می‌کنند. وقتی این مایع به حرکت یا جنبش درآید، اجزای گوش داخلی مثل غشاء قاعده‌ای و سلول‌های مژکی به نوسان در می‌آیند. در اینجا سلول‌های مژکی مختلفی وجود دارند که هریک به صدای مخصوصی تعلق دارند، به گونه‌ای که گیرنده صداهای بم در راس یا نوک حلزون و صداهای زیر در قاعده آن جای می‌گیرند.

نهایتا نوسان‌های این قسمت به پیام‌هایی تبدیل می‌شوند که از طریق عصب شنوایی به مغز انتقال می‌یابند.