ترسی از رقابت ندارم

اگر موافق باشی از مصدومیتت شروع کنیم.

خب، هر روز بهتر می‌شوم. پس از مصدومیتی که برای زانویم اتفاق افتاد انگیزه‌ام را از دست ندادم. یکی دو ماهی وضعیت همین‌طور ادامه خواهد داشت و بعد از آن دوباره می‌توانم تمریناتم را شروع کنم. در این مدت خیلی خوب فیزیوتراپی کردم. صحبت‌های زیادی با پزشک و فیزیوتراپ باشگاه داشتم که از روند بهبودی‌ام خیلی راضی هستند. پیش بینی می‌کنند که روند بهبودی‌ام خیلی بهتر طی شود.

فکر می‌کنی چه زمانی دوباره می‌توانی تمرین کنی؟ یک یا دو ماه؟

دقیقا بین اینها. البته مصدومیت چیزی نیست که بشود در موردش پیش‌بینی دقیقی کرد، ولی فکر می‌کنم از یک ماه و نیم دیگر بتوانم دوباره تمریناتم را با تیم شروع کنم. در این مدت بیشتر کار بالا تنه کردم. از هفته گذشته هم کار با توپ را شروع کردم. البته خیلی نرم و سبک. فکر می‌کنم باید خیلی مراقب باشم. مصدومیت رباط صلیبی چیزی نیست که بتوان براحتی از آن گذشت. خیلی احتیاط می‌کنم.

پس برای برگشتن عجله‌ای نداری.

من که چند هفته بیرون بوده‌ام، این یک ماه و نیم هم روی آن. برای من مهم این است که اول خوب شوم و بعد تمرین کنم. در این مدت جدا از تیم بودم. از این بابت ناراحت نیستم. چون ممکن است برای هر بازیکنی پیش بیاید.

نمی‌شود اسمش را گذاشت بدشانسی؟ در ترکیب تیم ثابت نبودی و این مصدومیت باعث خواهد شد خیلی عقب‌تر بیفتی.

من اسم این را بدشانسی نمی‌گذارم. چون بازیکنی وجود ندارد که تا حالا مصدوم نشده باشد. من ترجیح می‌دهم جور دیگری به این قضیه نگاه کنم. مصدومیت در زندگی بازیکنان یک چیز طبیعی است. من هم مثل هر فوتبالیستی آسیب دیده‌ام. فقط خدا را شکر می‌کنم که کارم به جراحی نکشید. جراحی رباط صلیبی خیلی حساس است و خودتان دیده‌اید که بازیکن بارها از این ناحیه آسیب دیده است. وقتی شنیدم که کار با فیزیوتراپی حل می‌شود، خیلی خوشحال شدم. باور کنید می‌توانست اتفاق خیلی بدتری بیفتد.

فولام این فصل در لیگ برتر بد نتیجه نگرفته‌ است. در حال حاضر هشتم هستید.

خدا را شکر وضعیت تیم در این هفته‌ها خیلی خوب است. در 4 هفته اخیر تیم خیلی خوب نتیجه گرفته. 2 بازی خانگی را بردیم و در 2 بازی خارج از خانه مساوی کردیم. در زمین لیورپول نتیجه صفر‌  صفر شد که فکر می‌کنم کمتر از برد نیست. برای تیمی مثل فولام این نتایج بد نیست. تیم ما نسبت به باشگاه‌های دیگر خیلی سرمایه‌دار نیست و تا اینجا به نظرم خیلی خوب نتیجه گرفته‌ایم. پیش‌بینی‌ام این است که تیم این روند را ادامه بدهد. در این‌صورت می‌توانیم به حضور در جام‌های اروپایی هم امیدوار باشیم.

تو در حال حاضر حاضر چند رقیب در تیم فولام داری؟

رقیب که نمی‌شود گفت. بالاخره ما بازیکن هستیم و تمام تلاشمان را می‌کنیم. به این کاری نداریم که دیگران در چه وضعیتی هستند. هر بازیکنی تلاش می‌کند که در ترکیب باشد.

خب، اسم همین رقابت است.

راستش در پستی که من بازی می‌کنم ترافیک بازیکن داریم. الان جیمی بولارد خیلی خوب در این پست بازی می‌کند. او در تیم ملی انگلیس هم حضور دارد. وی در 2 ساله گذشته بازی‌های زیادی را برای فولام انجام داده. در این پست یک بازیکن خوب دیگر هم داریم، دنی موفی که او سابقه بازی در تیم ملی را دارد. مورفی خیلی باتجربه است و الان بازوبند کاپیتانی تیم را می‌بندد. بولارد هم کاپیتان دوم تیم است. در پست من بازیکن دیگر هم حضور دارند که تونی کالیو فنلاندی و اتوهو غنایی هستند. با خودم در این پست 5 بازیکن داریم که هر کدام شانس بازی کردن دارد. این مربی است که صلاح می‌داند چه بازیکنی در ترکیب باشد. ولی فعلا مورفی و بولارد بیشتر در ترکیب ثابت هستند. من هم که فعلا مصدومم.

پس برای بازگشت به ترکیب ثابت تیم، راه خیلی سختی در پیش داری. درست است؟

من تمام سعی و تلاشم را می‌کنم. چون نیامده‌ام که روی سکو و نیمکت بنشینم. فکر نمی‌کنم هیچ بازیکنی غیر از این فکر کند. من برای رقابت نمی‌ترسم. اصلا هم برایم مهم نیست در پستی که من بازی می‌کنم، یک بازیکن حضور دارد یا 20 تا! هر بازیکنی که در کنار تیم تمرین می‌کند، شانس بازی کردن دارد. هدف من این است که نشان دهم یک بازیکن ایرانی با یک بازیکن اروپایی هیچ تفاوتی ندارد. وقتی قرار باشد شما نماینده یک کشور در یک لیگ باشید وظیفه خیلی سنگینی دارید. من سعی می‌کنم خودم را خیلی بیشتر با خارجی‌های سطح اول بسنجم. دوست ندارم از این حرف بزنم که کار سختی دارم.

روزی می‌گفتی می‌خواهی پدیده خارجی فوتبال اروپا شوی. ولی حالا همه چیز تغییر کرده است. این را قبول داری؟

اگر بولتون آن رفتار را با من نمی‌کرد، شاید این اتفاق می‌افتاد. من یک نیم فصل خیلی خوب را در این تیم پشت سر گذاشتم. اما فصل پیش باشگاه همه چیز را به هم ریخت. بعضی وقت‌ها برای باشگاه‌های اینجا هیچ اهمیتی ندارد که شما چقدر خوب باشید. مخصوصا اگر یک بازیکن خارجی محسوب شوید. دیگر به گذشته خیلی فکر نمی‌کنم و دوست دارم به آینده کاملا خوش‌بین باشم.

در چند فصل گذشته همیشه این سوال وجود داشته که چرا بازیکنان ایرانی در اروپا دوره تاریکی را پشت سر می‌گذارند. حتی رفتن به تیم‌های دیگر هم هیچ چیزی را برای آنها عوض نکرده است. مهدوی‌کیا که از هامبورگ رفت در اینتراخت تبدیل به بازیکن یک نیمکت‌نشین شد و این وضعیت همچنان ادامه دارد. هاشمیان با کلی امید دوباره به بوخوم بازگشت ولی او هم با مصدومیت دست و پنجه نرم می‌کند و تا به حال گلی برای این تیم نزده.

رحمان رضایی هم که در تابستان از سریA  جدا شد و به لیگ برتر خودمان برگشت. تنها نکونام و شجاعی هستند که در اسپانیا موفق بوده‌اند. تعداد لژیونرهای ایرانی در اروپا بسیار کم شده و بیشتر آنهایی هم که مانده‌اند، دست کمی از آنها که برگشته‌اند ندارند! هر سال پیش‌بینی می‌شود که شاید این بار وضعیت تغییر کند ولی ظاهرا قرار است همه چیز پایدار بماند. پایداری ناکامی. آندو می‌گوید: «خودمان هم خسته شده‌ایم...» این فصل برای لژیونرها خیلی بدتر شده. آندو در این باره می‌گوید: «من درباره وضعیت بازیکنان دیگر نمی‌توانم هیچ حرفی بزنم. خود آنها باید تک‌تک از مشکلاتشان و علت ناکامی‌شان بگویند.» آن‌گونه که تیموریان توضیح می‌دهد در اروپا گاهی اوقات یک سرماخوردگی کوچک 2 هفته بازیکن را خانه نشین می‌کند. «اینجا با ایران خیلی فرق دارد. وقتی سرما بخوری، پزشک تیم به هیچ وجه اجازه نمی‌دهد بازی کنی. با هر مصدومیتی که شما ممکن است فکر کنید خیلی کوچک است، در اینجا بازیکن از ترکیب خارج می‌شود. تا صد در صد خوب نباشی نمی‌توانی بازی کنی. در حالی که ایران اصلا این‌طوری نیست و چیزی مثل سرماخوردگی برای پزشکان اهمیتی ندارد.»

حالا خودت فکر می‌کنی چرا بازیکنان ایرانی در اروپا روزهای بدی را پشت سر می‌گذارند.

همین مصدومیت‌ها خیلی به ما ضربه زده است. مهدوی‌کیا مصدوم بود. هاشمیان هم بتازگی از مصدومیت رهایی یافته است. من هم که آسیب دیده هستم.

سوال این است که چرا بازیکنان ایرانی این‌قدر آسیب می‌بینند. تا حالا به این فکر کرده‌ای؟

بقیه فوتبالیست‌های دنیا هم با این مشکل دست روبه‌رو هستند. مگر یک بازیکن چقدر انرژی دارد. بازیکنانی که در انگلیس، آلمان و اسپانیا بازی می‌کنند، در هفته معمولا 10 جلسه‌ای تمرین می‌کنند و مسلما خیلی خسته می‌شوند. سفرهای طولانی هم باعث می‌شود این خستگی در تن بازیکن باقی بماند. بدن بازیکن نیاز به ریکاوری دارد و اگر این کار درست صورت نگیرد، احتمال آسیب دیدگی‌اش خیلی زیاد است. البته من خیلی به خستگی خودم فکر نمی‌کنم؛ چون دوست دارم در کنار لیگ انگلیس برای تیم ملی هم بازی کنم. این یکی از وظایف من است. مصدومیت‌ها هم یک چیز طبیعی است.

اگر بنا به مقایسه باشد که به هیچ وجه ایران را نمی‌شود با اروپایی‌ها مقایسه کرد.

دقیقا. ما در ایران بیشتر از این‌که بازیکن باشگاه باشیم بازیکن خودمان هستیم. هر جا دوست داشته باشیم می‌رویم. در اینجا ولی تو مثل یک کارمند هستی. هر روز ساعت 9 صبح به باشگاه می‌روم و صبحانه را در آنجا می‌خورم. تا ساعت 30/12 تمرین می‌کنیم و پس از آن 2 ساعت وقت ناهار داریم. بعد از آن بازیکنان به نقاط مختلف باشگاه می‌روند و تمرین می‌کنند. همه امکانات در باشگاه هست. غروب که شد همه می‌توانیم به خانه‌های خود برویم. این برنامه هر روز ماست و باید آن را انجام دهیم.

راستی در فولام هم ایرانی زیاد است؟

من خیلی ندیده‌ام. ولی در این مدت با 2 ایرانی آشنا شده‌ام که برای بازی‌های تیم معمولا به ورزشگاه می‌آیند. آنها پرچم ایران را هم می‌آورند که کار خیلی جالبی است.

دوری از بازی‌های باشگاهی، دوری از بازی‌های تیم ملی هم هست. تیموریان که آسیب دیده در 2 بازی گذشته تیم ملی مقابل کره شمالی و امارات غایب بوده. «با این‌که نبودم، اما اخبار تیم ملی را کامل پیگیری می‌کردم.» تیموریان از این‌که تیم ملی یک برد و یک مساوی را در این مدت به دست آورده خیلی خوشحال است. «در وهله اول به کادر فنی تیم ملی تبریک می‌گویم چون تا به حال سربلند از همه بازی‌ها بیرون آمده‌اند.» او وقتی می‌خواهد از بازی امارات حرف بزند با لحن خاصی می‌گوید: «انصافا آنها یکی از بهترین بازی‌های ملی تاریخ خود را انجام دادند.»

فکر می‌کنم همه شوکه شدند.

دقیقا. من هم واقعا شوکه شدم. در این بازی اماراتی‌ها واقعا خوب کار کردند. فکر نکنم دیگر بتوانند این‌طوری بازی کنند.

فکر نمی‌کنی بازیکنان ما اجازه دادند امارات اینقدر بر بازی مسلط باشد. ظاهرا حریف را دست کم گرفته‌ بودند و فکر می‌کردند که مثل همیشه بازی را ببریم.

نه، من با این حرف شما موافق نیستم. در خصوص بازیکنان تیم ملی نباید لفظ کم کاری را به کار برد. بازیکنان تیم ملی از جوانش گرفته تا باتجربه‌اش همه با تمام توان بازی می‌کنند. بعید می‌دانم آنها تیمی مثل امارات را دست کم گرفته باشند. همه بازیکنان می‌خواهند شخصیت خود را در تیم ملی حفظ کنند! مطمئنا هر بازیکنی دوست دارد در حد و اندازه خود نشان دهد و در بازی عرق بریزد. من اصلا این حرف‌ها را قبول ندارم که بازیکنان با تمام وجود بازی نکردند. این را قبول کنید که تمام تیم‌ها پیشرفت کرده‌اند. امارات هم تیم خوبی شده است.

همه فکر می‌کردند کره جنوبی و عربستان 2رقیب اصلی تیم ملی باشند. اما کره شمالی و امارات هم نشان دادند که می‌توانند خطرناک باشند. کره که در تهران یک نیمه نفس تیم ملی را برید و نزدیک بود که بازی را مساوی کند.

من همان روزی که قرعه‌کشی انجام شد گفتم که در گروه خیلی سختی قرار گرفته‌ایم. گفتم کار خیلی سختی پیش‌رو داریم. گروه ما واقعا سخت‌ترین گروه است. حتی از گروهی که ژاپن و استرالیا در آن حضور دارند. در 2 بازی قبلی تیم ملی خیلی راحت برد و مساوی نگرفت. این نبود که برود در زمین و راحت 3 امتیاز بگیرد. خودتان دیدید که هم کره و هم امارات در مقایسه با قبل خیلی پیشرفت کرده‌اند. همین کره، کره جنوبی را بارها اذیت کرده. تیم کوچکی نیست. من فکر می‌کنم تا اینجا تیم بد کار نکرده و از 3 بازی 5 امتیاز گرفته است. برای رسیدن به جام جهانی کار خیلی سختی داریم.

فکر نمی‌کنی این وضعیت کمی نگران کننده باشد؟ تیم ملی خیلی هماهنگ نیست...

در هر بازی بهتر می‌شود. این چیزی است که همه باید با آن کنار بیایند. ولی به نظر من تیم ملی جا برای بهتر شدن دارد و شک نکنید که در آینده خیلی بهتر از این خواهد شد.

دلت برای بازی در تیم ملی تنگ نشده‌ است؟

چرا، خیلی زیاد. یک ماه و نیم دیگر خوب می‌شوم. تیم ملی هم که بهمن بازی دارد. اگر دیگر مشکلی برایم پیش نیاید، حتما در بازی کره جنوبی برای تیم ملی بازی خواهم کرد.

روزهای سخت و تکراری

این روزها، در یکی از محله‌‌های شهر صنعتی لندن، آندو روزهایی تکراری را پشت سر می‌گذارد. روزهایی که با یک‌سال گذشته تفاوت چندانی ندارد و او را بیشتر روی سکوهای ورزشگاه فرا می‌خواند. مصدومیت بدجور او را اسیر کرده و به نظر نمی‌رسد که به این زودی‌ها بتواند از پس این روزهای سخت بربیاید. سومین فصل حضور آندو هم در انگلیس هیچ شباهتی به فصل 2006‌ 2007 ندارد و معلوم نیست این روزها کی برای تیموریان به پایان می‌رسد.

خودش می‌گوید: «من نا امید نیستم. یک فوتبالیست حرفه‌ای باید با این چیزها خیلی راحت کنار بیاید.» ولی این ترس وجود دارد که شاید آندو هم مثل خیلی از لژیونرهای ایرانی این راه را نیمه کاره بگذارد و دوباره به ایران بازگردد.
یا شاید مثل خیلی از بازیکنان ایرانی راهی کشوری مثل امارات شود تا نیازهای مادی خود را برطرف کند. «هرگز به این فکر نکرده‌ام که دوباره برگردم به آسیا. من فعلا بازیکن فولام هستم و با این تیم قرارداد دارم. نمی‌شود آینده را از همین حالا پیش بینی کرد.»

ولی اگر این وضعیت برای تیموریان مصدوم همچنان ادامه داشته باشد، هیچ مشخص نیست که فولام دوباره تمایلی به حفظ این هافبک جوان ایرانی داشته باشد یا نه. «البته قرارداد من طوری بسته شده که اگر در 50 درصد بازی‌های این تیم در فصل جاری حضور نداشته باشم، می‌توانم به عنوان بازیکن آزاد این تیم را ترک کنم.» ولی فعلا حرفی از رفتن نیست. 15 هفته از بازی‌های لیگ برتر گذشته و هنوز راه زیادی در پیش است. «من به این چیزها فکر نمی‌کنم، شما هم به این چیزها فکر نکنید.»

سعید اکبری