زندگی پشت ماسک نمایش

این که چرا بعضی از افراد این گونه رفتار می‌کنند، بدرستی مشخص نیست؛ اما به نظر می‌رسد این اختلال زمینه‌های محیطی و ژنتیکی داشته باشد. مثلا کودکی که والدینش به این اختلال مبتلا باشند، از آنها تقلید و در آینده رفتاری مشابه آنها پیدا می‌کند. برای تشخیص این بیماری آزمایش خاصی وجود ندارد و در صورتی که رفتارهای فرد با بیماری فیزیکی توجیه نشود، فرد به روانپزشک ارجاع داده می‌شود. روانپزشک هم از طریق مصاحبه‌ای که با فرد انجام می‌دهد، به بیماری او پی می‌برد. روان‌درمانی بهترین درمان برای این افراد است؛ هرچند که به طور کلی این افراد درمان را پذیرا نیستند؛ زیرا قبول نمی‌کنند بیمارند و باید درمان شوند. در روان‌درمانی به شخص آموزش داده می‌شود با دیگران ارتباط مثبت برقرار کند و به آنها وابستگی نشان دهد و نگرانی‌های ناشی از افکار و رفتار خود را به حداقل برساند.

از عوارض اختلال شخصیت نمایشی می‌توان به تضعیف روابط اجتماعی و احساسی اشاره کرد. در این حالت پاسخ فرد به کمبودها و شکست‌ها تحت تاثیر قرار می‌گیرد. این افراد نسبت به دیگران در خطر بیشتری از نظر ابتلا به افسردگی قرار دارند.

در صورتی که فرد مبتلا به انواع شدید بیماری نباشد، می‌تواند عملکرد معمولی در اجتماع و محل کار داشته باشد. هرچند پیشگیری از این اختلال امکان‌پذیر نیست؛ اما درمان مناسب به شخص آموزش می‌دهد تا راه‌های بهتری برای مقابله با موقعیت‌های مختلف برگزیند.