پرستاران و بیماران‌

این سریال نمایشی محوری دارد که هر قصه از آن برگرفته، از آن است این خط اصلی هیچ‌گاه در نوسانات داستان رها نشده و شاید به جرات بتوان گفت نخ تسبیح اصلی ماجراهاست که ذرات و پیکرهای قصه را به هم گره می‌زند.
محور ماجراها پرستاران یک مرکز پزشکی است. این پرستاران با انواع تخصص‌ها در مرکزی دور هم گردآمده‌ا‌ند که بیماران و مراجعه‌کنندگان، بسترساز داستان می‌شوند، اما این مرکز پزشکی به مانند بسیاری از مراکز درمانی به طور علی‌الدوام بیماران را پذیرش و مرخص می‌کند و این سبک و سیاق نیز توانسته خود بسترساز داستان‌های حاشیه‌ای باشد. پرستاران از نظر مضمونی به نوعی جریان عادی زندگی است. به هر حال هر پرستاری خود زندگی و مشکلات خاص خود را دارد و در عین حال هر بیماری نیز در مسیر زندگی‌ خویش روایت هر یک به طور مجزا و عدم تکرار و پرهیز از تصادف موضوعی و کم رنگ نشدن یکی بردیگری از برتری‌های منحصر به فرد پرستاران است.

بیش از 10 دکتر و پرستار به طور عادی در هر قسمت این سریال  و البته به طور مکرر وجود دارند. کارگردان سعی کرده، روایت زندگی هر کدام از آنها را در خلال ماجراهای این مرکز پزشکی روایت کند، این امر سبب گشته تا مخاطبان با تعقیب ماجراها وارد احوالات فرد و شخصی هر یک از عوامل این مرکز پزشکی شوند. طراحی براساس درام‌های خانوادگی و طنز، دغدغه‌ها و مشکلات اجتماعی و فردی هر کدام از آنها و پرداختن به موضوعاتی نظیر ازدواج، طلاق و... در مورد هر کدام از این اعضاء پزشکی، این زنجیره‌ محکم را در خط داستانی پدید می‌آورد که آرام، آرام مسیر حرکتی خود را طی می‌کند. حتی بعضا درگیری‌های شخصی میان پرستاران نیز به شیوه کاملا دلچسب طرح می‌گردد. از سوی دیگر، کارگردان چون به دنبال مسیر حرکتی بوده و با توجه به نوع و نحوه کار پرستاران قدم برمی‌داشته، بیشترین تمرکزش در محوطه این مرکز است و بیمارانی که وارد این محیط می‌شوند، بی‌شک هر بیماری داستان و قصه ویژه خود را دارد و کارگردان درست از زمانی که بیماری گریبان شخص را می‌‌گیرد و به نوعی پای مریض به این مرکز باز می‌شود که پلان‌های گوناگون؛ سراغ مریض می‌رود و در چند پلان وضعیت زندگی، علت بیماری و نگرانی او و همراهانش را بیان می‌کند. واقعا این خود یک مجموعه مجزا را می‌طلبد. اما کارگردان هنرمند این اثر، این قصه‌های مجرا را نیز در کنار قصه زندگی پرستاران بدون هیچ تلاقی می‌گنجاند. جالب است چندین قصه مجزا در پرستاران روایت می‌شود، بی‌آن که این قصه در هم تاثیرگذار باشند یا گره‌ای ایجاد کنند. بعضا هیچ فصل مشترکی در آنها وجود ندارد و تنها نقطه اتصال آنها و شخصیت‌های این مرکز پزشکی و مراقبت پرستاران از بیماران می‌باشد. پختگی در شخصیت‌ها به دقت رعایت شده، هیچ شخصیتی به واسطه دیگری طرح نمی‌شود و خط داستانی طوری روایتگرست که شخصیت‌ها حتی آنانی که راننده آمبولانس هستند به خودی خود راستای محور می‌دارند. «پرستاران» به جهت نوع محتوا و موضوع قادر است سال‌های سال ساخته و پخش گردد و اتفاقا مجموعه این است که می‌تواند بعضا با روند جامعه به پیش رود و همگام با نوسانات گوناگون گردد.

        پارمیس فدایی‌مهاجر