گروه سلامت: چگونگی رفتار معلم، والدین، اطرافیان و همکلاسیهای فرد مبتلا به صرع اهمیت بسزایی دارد؛ چرا که با این افراد باید عاقلانه و متعادل برخورد کرد. توجه بیش از حد و یا بیتوجهی زیاد چه در مدرسه و چه در منزل و یا اجتماع دارای عوارض منفی روی این افراد است.
سیدعباس سیدعلیپور، کارشناس فیزیوتراپی در پژوهشی دراینباره میگوید: معلم و والدین باید فرد صرعی را با تمام تواناییها و محدودیتهایش بپذیرند و با توجه به تواناییهایش برنامهریزی کنند و او را بدعادت و به اصطلاح نازک نارنجی نکنند، چون این خود باعث کم شدن اعتماد به نفس میشود.
کد خبر: ۲۰۷۳۹۲
بیشتر کودکان مبتلا به صرع از بهره هوشی طبیعی برخوردارند، اما ممکن است برخی از نظر هوشی عقبمانده باشند یا اینکه از نظر هوشی طبیعی بوده ولی عوارض داروها باعث شل شدن عضلات و چاقی وی شود و او را در عمل کند نماید، بنابراین نباید آنها را به انجام کارها و ورزشها و حرکات سریع وادار کرد. همچنین نباید اجازه داد که وی از جمعیت دور بماند و ساکت بنشیند، بلکه باید زمینه تحرک وی را فراهم کرد.
والدین یا معلم باید به دانشآموز صرعی آموزش دهند که دارو را باید با دوز صحیح و بموقع مصرف کنند و از عوارض آن نگران نباشند و حتی دارو را خودسر قطع نکنند.
این دانشآموزان از انجام کارهای پراسترس و هیجانآور و سخت باید خودداری کنند، چون میتواند باعث بروز صرع شود.
همچنین کمخوابی و عدم استراحت کافی نیز میتواند موجب بروز تشنج شود، بنابراین استراحت کافی برای این قبیل افراد لازم است.
به طور کلی انجام تمامی ورزشها حتی دوچرخهسواری، کوهپیمایی، شنا و... با حضور مربی و مطلع کردن او نسبت به بیماری باعث افزایش اعتماد به نفس دانشآموزان خواهد شد.