خلاصی از مرگ‌

این وضع مایه نگرانی دوستان آمریکا و فرصتی خطرناک برای دشمنان آن است که امیدوارند بتوانند از این ضعف بهره‌برداری و آن را دائمی کنند. بحران اقتصادی که از آمریکا سرچشمه گرفته تصورات خصمانه درباره آسیب‌پذیری آمریکا را تقویت کرده است.

ولادیمیر پوتین به طرزی تهاجمی در حال بهره‌برداری از مشکلات بوش در تلاش برای اعاده موقعیت ابرقدرتی مسکو است.

تحلیلگران می‌گویند حمله ماه اوت روسیه به گرجستان تا حدی بر این محاسبات استوار بود که بوش تمایل یا توان واکنش قدرتمندانه را ندارد (محاسباتی که رویدادهای بعدی صحت آنها را تایید کرد).

حالا به نظر می‌رسد نخست‌وزیر روسیه با متهم کردن ویکتور یوشچنکو رئیس‌جمهوری اوکراین به اعزام پرسنل نظامی و ارسال سلاح برای کمک به گرجستان، اوکراین را تهدید می‌کند.

او هفته گذشته گفت: «استفاده از ارتش و سیستم‌های نظامی برای کشتن سربازان روسی جنایت است.»

جان مک‌کین نامزد حزب جمهوریخواه در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا هشدار داده است که پوتین مردم روس نژاد منطقه کریمه اوکراین (که ناوگان روسیه در دریای سیاه در آنجا مستقر است) را تشویق می‌کند از کی‌یف جدا شوند.

 اما در حال حاضر آمریکا بیشتر یک تماشاچی است. در این حال دیمیتری مدودف رئیس‌جمهوری روسیه مدام به بحران مالی آمریکا و عواقب استراتژیک بلندمدت آن اشاره می‌کند.

وی گفت: «زمانی که یک اقتصاد و یک کشور سلطه داشت برای همیشه گذشته است.»

سخنان مدودف از نظر آمریکایی‌ها تکرار سخنان ناراحت‌کننده پیر اشتاینبروک وزیر دارایی آلمان، یک ظاهرا متحد آمریکا،  است که پیش‌بینی کرد «آمریکا موقعیت ابرقدرتی خود را در نظام مالی جهان از دست خواهد داد.» آمریکایی‌ها قطعا این شادی آلمانی‌ها را از رنج خود فراموش نخواهند کرد.

بعضی از کشورها درصدد بهره‌برداری کوتاه‌مدت‌تر از مشکلات آمریکا هستند. شاید کره شمالی روی دولتی جدید و احتمالا دموکراتیک در آمریکا حساب می‌کند تا به توافقی مناسب‌تر در زمینه خلع سلاح هسته‌ای با آن دست یابد. ملاحظات مشابه از جانب طرف‌های ذینفع باعث انسداد روند صلح خاورمیانه شده است.

اما بی‌اطمینانی نسبت به «اراده» آمریکا  و متحدان آن برای پیروزی در افغانستان (که در روزهای اخیر فرماندهان و دیپلمات‌های انگلیسی هم نسبت به آن ابراز ناامیدی کرده‌اند) و حدس و گمان‌ها درباره سرعت خروج آمریکا از عراق، روی محاسبات سیاسی طولانی‌مدت در اسلام‌آباد، کابل و بغدادنیز تاثیر گذاشته است.

این وضع ممکن است طالبان و القاعده را به تشدید خشونت‌ های خود تشویق کرده باشد و با توجه به فشار مالی فراوان بر بودجه دولت آمریکا آنان، همراه با بسیاری از رای‌دهندگان آمریکایی ، باید به این سوال رسیده باشند که آیا دولت جدید می‌تواند ده‌ ها میلیارد دلار هزینه ادامه این دو جنگ نامردمی را تامین کند؟ در حیاط خلوت آمریکا، دشمنان عقیدتی مانند هوگو چاوز، رئیس‌جمهوری ونزوئلا، به تغییر دائمی موازنه قدرت در منطقه‌ای امیدوارند که همواره تحت سلطه واشنگتن بوده است.

چاوز در جریان دیدار از برزیل گفت: «جهان پس از این بحران دیگر هرگز به شرایط سابق باز نخواهد گشت. نظام جهانی جدیدی باید پدیدار شود و این یک دنیای چندقطبی است. ما داریم از قطار مرگ جدا می‌شویم.»

میزبان او لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا، رئیس‌جمهوری برزیل نیز به شدت از واشنگتن انتقاد کرد که سال‌ها به آمریکای لاتین برای تنظیم امور اقتصادی آن موعظه می کرد اما خود به آن موعظه‌ها وقعی نمی‌نهاد.

با وجود همه ضعف‌ها، چه کوتاه مدت و چه استراتژیک، شروع نوحه‌سرایی برای ختم قدرت آمریکا کاری ساده‌لوحانه خواهد بود.

به نوشته ریچارد هالبروک ، که گفته می‌شود وزیر خارجه دولت اوباما خواهد شد ، رئیس ‌جمهوری بعدی با مشکلاتی دشوارتر در زمینه اوضاع بین‌المللی مواجه خواهد شد که حداقل از پایان جنگ جهانی دوم هیچ یک از همتایان آمریکایی او با آنها مواجه نبوده‌اند.

هالبروک در مقاله‌ای در نشریه «فارن افرز» هشدار داد مشکلات کنونی باید مورد توجه باشند و پیشنهاد کرد بلندپروازی‌های آمریکا باید حفظ شود.

وی نوشت: رئیس‌جمهوری بعدی کشوری را به ارث خواهد برد که هنوز نیرومندترین کشور جهان است. کشوری غنی با مردمی پویا و متنوع، کشوری که می‌تواند و باید بار دیگر به جهان الهام ببخشد، آن را بسیج و رهبری کند.

نوشته: سیمون تیسدال
ترجمه: علی ایثاری کسمایی‌
منبع: گاردین‌