دروازه بالدور

سبک بازی نقش آفرینی اکشن است که به خاطر کم بودن مولفه های نقش آفرینی می شود آن را یک اکشن سوم شخص نامید. پیش از عرضه Too Human  خیلی ها انتظار یک داستان قوی و جالب و مکانیک نبرد ضعیفی را داشتند،‌ اما محصول نهایی دقیقا برعکس است. یعنی مبارزه‌ها خوب از کار درآمده اند ولی داستان چنگی به دل نمی زند.

از بخش خوب بازی شروع می‌کنیم. در یک بازی نقشآفرینی اکشن که همه وقتتان صرف مبارزه با لشکریان دشمن می‌شود،‌ اگر سبک مبارزه خوب نباشد بازی هیچ ارزشی نخواهد داشت. سازنده های Too Human  برای درگیری ها دو نوع راه دور و تن به تن را ارائه داده اند.

در مبارزه های تن به تن سلاح های سرد نظیر شمشیر، پتک یا گرز به کار می آیند و در مبارزه های از راه دور انواع سلاح های گرم مانند نارنجک انداز یا هندگان های دوتایی. تقریبا امکان ندارد که بتوانید با تکیه بر تنها یکی از این روش ها به جایی برسید. برای موفقیت در Too Human باید از هر دو سبک استفاده کنید. شمشیرزدن‌ها با استفاده از آنالوگ سمت راست دسته انجام می شوند؛ چیزی که تا به حال در بازی های دیگر ندیده بودیم. کافی است آنالوگ رابه طرف دشمن ها نگه دارید تا بالدور خودش را به طرف آنها پرت کند و ضربه بزند. چند‌ضربه های ترکیبی هم از حرکت دادن همین آنالوگ تشکیل می شوند.

اما دو مشکل اساسی در مبارزه ها وجود دارد که باعث می شود به راحتی ازToo Human  زده بشوید. اول زاویه دوربین است که به صورت خودکار حرکت می کند و کنترل آن دست شما نیست. البته با زدن یک دکمه دوربین سریع به پشت بالدور میآید اما زدن این دکمه اضافه وسط یک مبارزه سخت و طولانی واقعا آزار دهنده است. بازی هیچ قابلیت قفل کردن روی هدفی ندارد و برای نشانه گرفتن هدف مورد نظر مشکل زیادی خواهید داشت. اگر این هدف پشت سر شما و خارج از محدوده دید دوربین باشد مشکل مضاعف می شود. مبارزه با معدود غولا‌خرها اصلا خوب نیستند. مبارزه با غولا‌خر نهایی به شدت روی اعصاب است و برای کشتنش باید انرژی زیادی مصرف کنید.

مشکل پایه ای بعدی این است که شما هیچ انگیزه ای برای مبارزه خوب و زنده ماندن ندارید، چون بالدور هیچ وقت نمی میرد. هر وقت دشمن ها بالدور را از بین ببرند یک ولکیری از آسمان نازل می‌شود و او را دوباره از همان جا احیا می کند. بعد از احیا شدن همه کارهایی که کرده اید باقی مانده اند و اگر مثلا نیمی از جان دشمن ها را گرفته بودید، آنها کماکان با جان نیمه به شما حمله می کنند.

تنها جریمه شما بعد از هر بار اسپان شدن، مستهلک شدن زره ها و تجهیزات است. این موضوع باعث می شود که هیچ انگیزه ای برای تقویت خصوصیات دفاعی نداشته باشید و اصلا دو کلاس اصلی بازی که خصوصیات دفاعی دارند به درد نخور می شوند. این موضوع نشان می دهد که مبارزه ها اصلا بالانس نیستند. اگر قابلیت اسپان شدن را از بازی بگیرید، مبارزه ها بسیار سخت هستند و اگر اسپان شدن را به آنها اضافه کنید بسیار ساده.

از نظر گرافیکی Too Human  حرفی برای گفتن ندارد. با اینکه محیط‌ها فوق العاده بزرگ و عظیم هستند و از دور زیبا به نظر می رسند، اما در جزئیات بسیار ضعیف هستند. مدل کاراکترها و انیمیشن آنها اصلا خوب نیست.

دموی اول بازی که باید شما را جذب کند، به خاطر انیمیشن بسیار ضعیف کارکردی معکوس دارد. 4مرحله اصلی بازی از نظر حال و هوا تقریبا شبیه به هم هستند و پس از مدتی از دیدن رنگ ها و بافت های یکنواخت در مراحل خسته می شوید.

داستان Too Human  در مورد بالدور، یکی از الهه های اسطوره های اسکاندیناوی است. بالدور به همراه دیگر الهه ها (که Aesir  نام دارند) به شکل انسان درآمده اند و در میان آنها زندگی می کنند. در دنیای Too Human که در آینده رخ می‌دهد، انسان ها مورد هجوم ماشین‌ها و آدم آهنی‌های دست‌ساز خودشان قرار گرفته اند. ایزیرها وظیفه‌شان محافظت از انسان هاست. داستان می‌توانست خیلی بهتر از اینها باشد اما بسیار ضعیف و بدون هیجان نوشته شده است.

به عنوان یک بازی پرهزینه و یک عنوان انحصاری، Too Human  یک شکست کامل برای مایکروسافت و سیلیکون نایتز است. امیدواریم برای شماره‌های بعدی نقاط ضعف برطرف شوند. دنیای Too Human  می تواند سوژه بسیار خوبی برای بازی های متعدد در آینده باشد.

سید طه رسولی‌