مونولوگ (تک‌گویی)monologue

اسم من... اسم من به چه درد شما می‌خوره؟ من عادی نیستم؟ من باید طبیعی رفتار کنم. من باید خیلی عادی باشم؟ (به تماشاگران)‌ این‌جارو رو دست بگیرم چطوره؟ بهتر شد مگه نه؟ این صدای چیه؟ این‌ها کی هستن؟ (به تماشاگران)‌ اونا همش مراقب من هستند. شب‌ها خوابم نمی‌بره... شاید مریضم... نکنه تب دارم.

آنتوان چخوف نمایشنامه‌نویس مشهور روسی نمایشنامه‌ای به نام مضرات دخانیات دارد که در آن یک شخصیت از آغاز تا پایان نمایشنامه یک گفتار بلند را خطاب به تماشاگران می‌گوید: خانم‌‌‌ها و همان‌طور که متداول است آقایان...

نمی‌دانم با او چه کنم؟ از دست او بیچاره شدم. روزها دائم در فکر و خیال است و شب‌ها در خواب آه و ناله می‌کند. معلوم نیست چه مرضی دارد و...

در نمایشنامه «هملت» نیز که یکی از نمایشنامه‌های شکسپیر است، تک‌گویی در یکی از پرده‌های نمایش به کار رفته است. این تک‌گویی در تاریخ نمایش جهان مشهور به بودن یا نبودن است.