راز بقا

موضوع وقتی پیچیده‌تر می‌شود که بدانی آینده فرزندت از همین مهدکودک شکل می‌گیرد و آنچه قرار است بیاموزد، در مدرسه به کارش خواهد آمد و تو نمی‌خواهی او چیزی از همسالانش کم داشته باشد و وقتی می‌شنوی مهدهای کودکی وجود دارند که آموزش 2 زبان خارجی و شنا و گردشگری هفتگی و سینما و پارک و آموزش‌های ویژه را در ازای ماهی چندصد هزار تومان سخاوتمندانه به کودکان 5 4 ساله‌ای می‌بخشند که تنها فرقشان با فرزند تو، در والدینشان است که پول آش خوردن دارند و تو نداری و قرار است در آینده‌ای نزدیک کنار فسقلی بی‌دست و پای تو در مدرسه بنشینند و مثل او آب و بابا یاد بگیرند، با این تفاوت که آنها پیشتر شنیدنی‌ها را شنیده‌اند و آنچه را باید یاد می‌گرفته‌اند، در مهدکودک آموخته‌اند و فرزند تو در مهدکودک ارزانقیمتش از آموزش‌هایی متوسط برخوردار بوده است؛ آنقدر متوسط که یاد گرفته چطور دوانگشتی دست بزند و شعر بخواند و نقاشی‌هایش را رنگ کند یا ظهر‌ها با زبان خوش بخوابد و لازم نباشد قرص خواب توی چای شیرینش بیندازند. همان وقت است که به فکرت می‌رسد، چرا قدیمی‌ها نگفته‌اند اگر کسی پول آش خوردن نداشت باید چه کند و به فکرت می‌رسد که مثل آدم‌های غارنشین  البته به شیوه‌ای مدرن‌تر  برای بقای خودت و فرزندت تلاش کنی.

دیروز مدیرکل امور کودکان و نوجوانان بهزیستی گفت: شهریه مهدهای کودک‌ تا اواسط مهر اعلام می‌شود. جوادی گفته بود آخرین شهریه‌ای که برای مهدهای کودک‌ تهران اعلام شده است، در آذرماه سال گذشته بوده و پس از ‌آن هر افزایشی که از سوی مسوولان مهد‌‌های کودک تهران اعمال شده، غیرقانونی محسوب می‌شود و ملاک قضاوت بهزیستی تا امروز همان شهریه‌هاست.

اما کسی نپرسید چرا سطح آموزش در مهدهای کودک مختلف این همه متفاوت است، چرا بعضی از چهار پنج ساله‌ها باید ساز زدن و زبان و سوارکاری یاد بگیرند و برخی‌ها نقاشی هاشور زدن و سوپ خوردن؟

دیروز همه ساکت بودند و کسی چیزی نپرسید؛ همان طور که پیشتر هم کسی نپرسیده پود چرا باید  سطح خدمات مدارس غیرانتفاعی و معمولی این همه با هم فرق داشته باشد و یا در بیانی بی‌پرده‌تر،‌ از چندسالگی قرار است حقیقت تلخ تعلق به طبقه متوسط یا پایین جامعه بر سر آدم‌ها فرود بیاید؟ چرا کسی از قدیمی‌ها نمی‌پرسد، اگر کسی پول آش خوردن نداشت، تکلیف فرزندانش چه می‌شود؟

مریم یوشی‌زاده