عشق قوی‌تر است‌

زهرا ن از ارومیه: زینوشکای عزیز سلام. پائولو کوئیلو می‌گوید: «ما تنها نیستیم. دنیا در حال تغییر است و ما جزیی از این تغییر هستیم، فرشتگان ما را حمایت می‌کنند و حامی‌مان هستند. با وجود تمام بی‌عدالتی‌های دنیا و با وجود تمام وقایعی که احساس می‌کنیم مستحقشان نیستیم و با وجود این واقعیت که گاهی اوقات احساس می‌کنیم از تغییر انسان‌ها و دنیا عاجزیم، عشق قوی‌تر است و یاری‌مان می‌دهد که رشد کنیم.

کد خبر: ۲۰۴۷۸۲

فقط در آن هنگام است که قادر خواهیم بودم ستارگان و معجزات را درک کنیم.» دوست خوب، می‌دانم که ناملایمت‌های زندگی و نامهربانی‌های برخی آدم‌ها قلب بزرگت را جریحه‌دار کرده است، ولی با وجود تمام این خستگی‌ها، حرف‌هایت گفته‌های این نویسنده را برایم ثابت کرد که «عشق قوی‌تر است». از نامه‌ات فهمیدم که در این مدت تنها نبودی و بزرگ‌ترین و نیرومندترین قدرت جهان با بخشدین نیروی «امید» همراه تو بوده و از بدو تولد هوایت را داشته است. منظورم خداوند متعال است. مسلما، تمام این سختی‌ها هم آزمایشات الهی بوده که تو با صبر و شکیبایی داری آنها را تحمل می‌کنی. تو بزرگ‌ترین گنج را با خود داری که خیلی‌ها، حتی بدون هیچ مشکلی از داشتن آن محروم‌اند و این گنج چیزی جز امید به خداوند متعال نیست. جایی خواندم که «امید برای انسان همانند بال است برای پرنده.» مطمئن باش که با این امید قوی، تو بر این بیماری پیروز خواهی شد و از این امتحان الهی هم سربلند بیرون خواهی آمد. من به این حرفم ایمان کامل دارم. تربیت تو و گرویدنت به دین مبین اسلام خودش نشان‌دهنده حضور آبی خداوند در لحظه لحظه زندگی تو بوده است که یک آن هم تو را تنها نگذاشته و تو را راهنمایی و هدایت فرموده. چه بسا انسان‌هایی وجود دارند که اطراف‌شان پر از دوستان و آشنایان و... است و خداوند آنها را به حال خودشان رها کرده است. باز هم به قول کوئیلو، دست خداوند علی‌رغم تمام سختگیری‌هایش بسیار سخاوتمند است. (خوبه این کوئیلو بود وگرنه من می‌خواستم چی کار کنم؟!!) فکر می‌کنم با نامه‌ات بخصوص بخش پایانی آن خیلی‌ها را تحت تاثیر قرار دادی. آخر خیلی‌ها، وقتی با مشکل کوچکی روبه‌رو می‌شوند، سریع رو به خدا می‌کنند و گله و شکایت‌شان آغاز می‌شود که خدایا چرا این طور شد؟... چرا اون طور شد؟... چرا؟ چرا؟ و آخرش هم یک جیغ بنفش می‌کشند که‌ای خدا آخه چرا من؟ ولی حرف‌های تو نشان داد که مشکلات آنها چیز قابل‌توجهی نیست. این مصائب، تو را به انسان خود ساخته تبدیل کرده است.

همان‌طور که آتش آهن را محکم می‌کند. ولی می‌دانم که در این راه چه سختی‌هایی که نکشیده‌ای... می‌دانم. از تو خواهر خوبم تشکر می‌کنم که با حرف‌هایت درس صبر و شکیبایی و قوی کردن ایمان به خداوند را هر چه بیشتر به من آموختی. ای کاش می‌توانستم کمکت کنم و ای کاش می‌توانستم بار غمی را از قلب بزرگت کم کنم. برای سلامتی تو دوست خوبم، در این ماه مبارک سر سفره افطار با تمام وجودم دعا خواهم کرد؛ البته اگر لایق باشم و اگر خدا حرف‌هایم را گوش کند. امیدوارم هر چه زودتر بیماری‌ات شفا یابد تا تو بتوانی به افسانه شخصی‌ات (نجوم) تحقق بخشی. با قلب پاک‌ات در این ماه برای ما نسل‌سومی‌ها، هم دعا کن و مواظب خودت باش.