سلامت روان

سرخوشی اضافی‌

شاد بودن خوب است؛ خیلی هم خوب است. انرژی زیاد داشتن هم خوب است. خندیدن و اعتماد به نفس هم خوب است؛ اما گاهی وقت‌ها همین چیز‌های خوب آنقدر زیاد می‌شوند که کل زندگی را مختل می‌کنند.

کد خبر: ۲۰۲۳۳۶

مانیا چیست؟

سرخوشی یا مانیا، بیماری است که بیمار دچار این بیماری در دوره‌هایی از زندگی بسیار فعال، سرزنده، شاد، دارای اعتماد به نفس زیاد و گاهی زیاده از حد کم‌خواب و ولخرج می‌شود.

در حالت‌‌های مانیای خفیف،‌ انرژی زیاد، تفکر سریع و احتیاج به خواب کم به طور موقت می‌تواند به نوآوری باورنکردنی تبدیل شود. بیمار مانیک ممکن است احساس شادی عجیبی در خود داشته باشد و بی‌دلیل بخندد و بیش از حد شوخی کند. حتی گاهی این رفتار از طرف دیگران خیلی هم پسندیده به نظر می‌رسد و بسیاری وی را تحسین می‌کنند؛ اما وقتی بیماری شدید می‌شود، افراد به یک بیمار روانی تبدیل می‌شوند، یعنی مراحل فکری و یا توانایی‌شان برای قضاوت درباره حقیقت همخوانی ندارند.

بیمار مانیک ممکن است شدیدا تحریک‌پذیر شود. کوچکترین مخالفت و مساله‌ای که باب میل فرد نباشد، باعث عصبانیت و پرخاشگری وی می‌شود. چنین فردی فکر می‌کند که همه چیز حتی افکار دیگران باید طبق خواسته وی باشند.

بیماران با خلق بالا نمی‌توانند درست قضاوت کنند. این بیماران در این مرحله بخشنده و سخاوتمند و ولخرج می‌شوند؛ اموال خود را بذل و بخشش می‌نمایند و یا ممکن است دست به انجام معاملاتی بزنند که به ضرر خود و خانواده‌شان بشود.

افراد مانیک پرکارند؛ اما این فعالیت بیش از حد محدود به شغل فرد نیست و او شاید در امور مذهبی، اجتماعی، تحصیلی و غیره نیز بیش از حد فعال باشد. بیمار مانیک زیاد حرف می‌زند. مهم نیست چه می‌گوید حتی گاهی خودش هم نمی‌داند چه می‌گوید؛ اما می‌گوید. آنقدر حرف می‌زند که سردرد بگیرید.در 75 درصد بیماران، اختلال درک به صورت هذیان و توهم دیده می‌شود. هذیان این بیماران، هذیان بزرگ‌منشی می‌باشد، یعنی اینها خودشان را از هر نظر برتر و بزرگتر می‌دانند و خود را یک شخصیت بزرگ مذهبی، تاریخی، سیاسی، حکومتی و یا دانشمندی والا و فهیم می‌دانند. ممکن است خودشان را به جای پیامبران و امامان بگذارند یا ممکن است بگویند از سوی خداوند ماموریت دارند و خودشان را با خدا مرتبط بدانند و بگویند از خداوند دستور می‌گیرند و برای اصلاح افراد جامعه و بشریت آمده‌اند.

علت چیست؟

به نظر می‌رسد عوامل روان‌شناختی دلیل عمده به وجود آورنده آن است و همچنین شواهدی از ارتباط این اختلال با ژنتیک یافت شده است. عوامل احساسی مانند استرس شدید و نبود روابط دوستانه نزدیک می‌تواند باعث تحریک این اختلال شود.

درمان‌

درمان دارویی متداول برای بیمار شامل دارو‌های تثبیت‌کننده احوال هستند. داروی اصلی معمولا کربنات لیتیوم است. این دارو حتما باید زیر نظر پزشک و با کنترل دقیق میزان دارو در خون مصرف شود.روان‌درمانی یک مکمل ضروری برای دارودرمانی در افراد مبتلاست. مشاوره حرفه‌ای به بیماران کمک می‌کند که با مشکلات احساسی و عوامل استرس‌زایی که باعث شروع هریک از حالات افسردگی و شیدایی می‌شود، کنار بیایند.