انرژی‌های ‌نو و ‌‌توربین‌های‌ بادی‌

مراحل کار یک توربین بادی بر عکس مراحل کار یک پنکه است. در پنکه، انرژی الکتریکی به‌انرژی مکانیکی تبدیل و سبب چرخش و به‌حرکت درآمدن پره‌ها می‌شود. این در حالی است که در توربین‌های بادی، چرخش پره‌ها، انرژی جنبشی باد را به انرژی مکانیکی و سپس به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کند. انرژی نور خورشید یا به عبارت دیگر انرژی خورشیدی را به 2 روش می‌توان به انرژی الکتریکی تبدیل کرد. در روش اول برای متمرکز کردن انرژی و افزایش نیروی حرارتی حاصل از آن برای تبدیل آب به بخار و به حرکت درآوردن توربین، از آینه‌هایی استفاده می‌شود. اغلب در توربین‌ها از این روش استفاده می‌شود. در توربین‌‌های بادی در نتیجه چرخش پره‌ها، محور اصلی توربین نیز می‌چرخد. محور اصلی به یک ژنراتور برق متصل است که می‌تواند با چرخش خود برق متناوب تولید کند.

اغلب توربین‌های بادی به 2 یا 3 پره مجهز هستند که در نتیجه برخورد با انرژی باد به حرکت درمی‌آیند. علاوه بر این توربین‌ها مجهز به سیستم ترمز دیسکی هستند که با استفاده از آن متوقف ساختن توربین به روش هیدرولیکی امکان‌پذیر خواهد بود. یکی از مهمترین بخش‌های توربین که تنظیم‌کننده حرکت توربین‌هاست، بخش کنترل است.
در صورتی که سرعت وزش باد 254 متر بر ثانیه باشد، توربین به کار خواهد افتاد و اگر سرعت باد بیش از 25 متر بر ثانیه باشد، فعالیت آن متوقف خواهد شد. هر توربین بادی دارای 2 سنسور سرعت‌سنج و جهت‌نماست که با تعیین سرعت و جهت وزش باد، اطلاعات به دست آمده را به بخش کنترل منتقل می‌کند. براساس این اطلاعات زمان کار توربین و زاویه چرخش آن مشخص خواهد شد.

دکل‌های توربین‌ها معمولا از فولادهای استوانه‌ای شکل یا شبکه‌ای از میله‌های فولادی ساخته می‌شوند. از آنجا که با افزایش ارتفاع، سرعت باد افزایش خواهد یافت با استفاده از دکل‌های بلند می‌توان انرژی بادی بیشتری را در توربین‌ها به دام انداخته و در نتیجه الکتریسیته بیشتری تولید کرد.