گروه رسانه: سیروس الوند گفت: سینمای اجتماعی ایران یکی از معتبرترین قالبهای سینمایی در سالهای پس از انقلاب به شمار میرود که هماکنون با رکود کمی و کیفی مواجه شده است. فیلمسازان و تهیهکنندگان با توجه به مشکلات ایجادشده در ساخت فیلمهای اجتماعی، دیگر تمایلی به این قالب سینمایی ندارند.
به گزارش فارس، وی افزود: یکی از موانع و مشکلات فیلمسازان، انتظارات ناجا از آنان هنگام بررسی فیلمنامهها در این سازمان جهت دریافت امکانات و تجهیزات ساخت فیلمهای پلیسی است.
کد خبر: ۲۰۱۱۶۶
الوند با بیان این که فیلمسازان برای ارتقای سینمای اجتماعی نیازمند حمایتهای مادی و معنوی پلیس هستند، تصریح کرد: شورای تخصصی ناجا گاهی پس از بررسی فیلمنامهها، خواهان ارائه تصویری آرمانی و گاهی غیرواقعی از پلیس میشوند، در حالیکه فیلمسازان درصدد به تصویر کشیدن واقعیات و احتمالا تواناییها، ضعفها و مشکلات پلیس همانند دیگر اقشار جامعه هستند.
وی خواهان تعامل بیشتر پلیس با فیلمسازان فعال در عرصه تلویزیون و سینما شد و گفت: با توجه به بالابودن مخاطب تلویزیون نسبت به سینما، نیروی انتظامی میتواند در تعامل با مدیران سیما، از ظرفیتهای فیلمسازان تلویزیونی نیز جهت اطلاعرسانی و پیشگیری از آسیبهای اجتماعی در جامعه استفاده کند.
به گفته الوند، برای ارتقا و تاثیرگذاری سینمای اجتماعی، باید پرداختن به خطوط قرمز مسائل اجتماعی و فرهنگی توسعه یابد تا بتوان خانوادهها و نسل جوان کشور را از خطرات پیش رویشان آگاه کرد.
وی در عین حال با تاکید بر اینکه هدف فیلمساز اجتماعی سیاهنمایی جامعه نیست، تصریح کرد: ناهنجاریهای اجتماعی موجود در جامعه اگرچه زشت و تلخ به نظر میآید، اما بررسی آنها در قالب موضوعات و فیلمنامههای پلیسی، انگیزه نهادها و مسوولان مرتبط را برای ایجاد بسترهای لازم جهت حل این معضلات افزایش میدهد.
این کارگردان در پاسخ به این پرسش که کدام قالب سینمایی در پیشگیری از آسیبهای اجتماعی موفق عمل کرده، اظهار کرد: نبود مخاطب برای فیلمهای مستند و کوتاه باعث تمایل بیشتر فیلمسازان به ساخت فیلمهای سینمایی و سریالهای تلویزیونی شده است.