سایه‌‌ سحر

مقاومت و سایه سحر دو بازی داخلی جدید هستند که تازه منتشر شده و در اختیار علاقمندان قرار گرفته‌اند. البته نسخه‌هایی از بازی‌ها که برای ما فرستاده شدند اختصاصی و مربوط به پیش از زمان انتشار بازی بودند، اما احتمالا در این لحظه که شما این نقد را می‌خوانید بازی‌های سایه سحر و مقاومت به بازار آمده‌اند.

سایه سحر یک بازی نقش‌آفرینی است. در این بازی شما هدایت آرش را برعهده دارید که در سرزمین‌های افسانه‌ای و اسطوره‌ای باستانی زندگی می‌کند. آرش یک جوان جنگجو و قدرتمند است که به‌خاطر این ویژگی‌ها، توسط یک ساحره بدجنس طلسم می‌شود. با این طلسم آرش همیشه در چنگال ساحره باقی خواهد ماند تا این‌که او به سرزمین‌های تحت حکومت پلیدی برود و شر همه دیوها را از سر این سرزمین‌ها کم کند. این داستان در قالب چند تصویر ثابت در شروع بازی روایت می‌شود. در طول بازی به‌ندرت دیالوگی می‌شنوید و بقیه داستان را تقریبا خودتان باید حدس بزنید.

اولین چیزی که در بازی توجه شما را جلب می‌کند، گرافیک سه بعدی خوب آن است. طراحان گرافیکی تیم کوه یخ، زحمت زیادی برای طراحی محیط‌های سه بعدی سایه سحر کشیده‌اند و نتیجه این زحمت‌ها بسیار خوب است. آرش طراحی مدل خوبی دارد اما انیمیشن دویدن او کمی غیرعادی از کار در آمده است. بازی در یک مسیر سرسبز کوهستانی آغاز می‌شود که همه جا پر از چمن و دار و درخت است. اولین دشمن‌های بازی چند گرگ و سپس دیوهای کوچک هستند. مسیر بازی در هر کدام از مراحل پیچ و خم بسیار خوب و مطلوبی دارد و نشان از دید ظریف سازنده‌ها در زمینه طراحی مرحله می‌دهد.

روند بازی را نباید با بازی‌های نقش آفرینی اکشن روز دنیا مقایسه کرد. اما سایه سحر در برابر دیگر بازی‌های ایرانی ساخته شده واقعا یک سر و گردن بالاتر است. همین که می‌شود سایه سحر را شروع کرد و به خوبی و خوشی تمامش کرد، یعنی بازی از نظر گیم‌پلی به یک حد استاندارد رسیده است. آرش چند نوع خصوصیت از جمله چابکی، قدرت، مقاومت یا جنم دارد. هر کدام از این خصوصیات با کشتن دشمن‌ها، گرفتن امتیاز تجربه و رفتن به تراز (معادل Level در بازی‌های نقش‌آفرینی که متاسفانه در بازی به اشتباه «مرحله»  نوشته می‌شود) بالاتر و بیشتر می‌شوند و روی قدرت آرش تاثیر می‌گذارند.

از همان ابتدای بازی آرش یک خنجر و یک جادو دارد. کشتن اولین دشمن‌ها کار سختی است زیرا آرش در پایین‌ترین حد قدرت و چابکی خودش قرار دارد. همین‌طور که جلو بروید با زیاد شدن توانایی‌های مختلف آرش، مبارزه‌ها ساده‌تر می‌شوند و کاملا حس می‌کنید که مشغول پیشرفت در بازی هستید. در هر مرحله یک راه نیمه مخفی هم وجود دارد که از مسیر مستقیم جداست و در آن یک حلقه پیدا می‌شود. برداشتن این حلقه‌ها قدرت‌های مختلف آرش را بالا می‌برد. ذخیره کردن هم در همه لحظات بازی امکان‌پذیر است.

بازی چهار مرحله دارد و در پایان هر کدام با یک غول‌آخر مواجه می‌شوید. طراحی غول‌آخرها جزو نقاط مثبت بازی هستند. مبارزه با آنها نه کار ساده‌ای‌ است و نه آن‌قدر آزاردهنده. خوشبختانه تعداد زیادی جان، جنم و نورهای صورتی برای بالا بردن موقتی چابکی وجود دارند. با رفتن به ترازهای بالاتر جادوهای جدیدتری هم می‌گیرید که همه آنها کاملا به‌درد بخور و مفید هستند.

سایه‌سحر بازی خوبی است اما نقاط ضعف زیادی هم دارد. برخلاف دیگر بازی‌های ایرانی، این نقاط ضعف کلیدی نیستند و اصلا مانع لذت بردن شما از آن نمی‌شوند. اولین مشکل نبودن داستان و میان‌پرده‌های بین بازی است که جای خالی‌اش در تمام مدت حس می‌شود. با وجود این مراحل بزرگ و پر گوشه و کنار، می‌شد با طراحی چند NPC (کاراکترغیر قابل بازی) و تعریف ماموریت‌های جانبی بازی را طولانی‌تر کرد. باگ‌ها هم در گوشه و کنار به‌چشم می‌خورند که قابل صرف‌نظر کردن هستند؛ به‌جز وقت‌هایی که به دلایل نامعلومی گزینه ذخیره از کار می‌افتد و نمی‌توانیدsave  کنید.

سایه سحر جزو بازی‌های خوب ایرانی است. گرافیک خوب، بالانس بودن بازی، سلاح‌ها و جادوهای به درد بخور و غول‌آخرهای هیجان‌انگیز جزو خصوصیات یک بازی خوب است. شاید کوتاه‌بودن سایه‌سحر کمی توی ذوق بزند اما اگر بدانید که باوجود سختی‌ها و مشکلات بی‌پایان بازیسازی در ایران و نبودن اسپانسر و حامی مالی خوب، به‌پایان رسانیدن یک بازی کار واقعا بزرگی است، تایید می‌کنید که سایه‌سحر را باید یک محصول با‌ارزش در بین بازی‌های داخلی دانست.

سید طه رسولی‌