حضور در میدان‌های بزرگ لازمه پیشرفت است‌

در رشته‌ای مثل قایقرانی که ایران اولین حضور را تجربه می‌کرد، هر چند کم‌تجربگی، کمبود امکانات، ناآشنابودن با علم روز دنیا در این رشته مسائلی از این قبیل به عنوان مهمترین دلایل ناکامی دو نماینده کشورمان عنوان می‌شود، اما باید دستاورد حضور در پکن و رقابت با برترین‌های دنیا بهره برد تا در آینده چنین نتایج ضعیفی اعتبار نام کشورمان را خدشه‌دار نکند.

برای فدراسیون قایقرانی حضور هما حسینی و محسن شادی در المپیک پکن تنها عرصه‌ای برای کسب تجربه و
 باز شدن راهی برای پیشرفت قلمداد می‌شد. این فدراسیون پیش از المپیک هم اعلام کرده بود که کسب سهمیه المپیک پکن افتخاری بزرگ برای کشورمان محسوب می‌شود، اما آیا این فدراسیون پیش‌بینی می‌کرد یک نماینده کشورمان بین 24 نفر بیست‌وچهارم و دیگری بین 32 نفر، بیست‌وششم شود؟

مسعود مهدوی‌نیا، کارشناسی رشته قایقرانی درخصوص عملکرد دو نماینده کشورمان در المپیک پکن به جام‌جم می‌گوید: رشته رویینگ مثل کشتی و چوگان ورزش سنتی ایران نیست و در واقع از خارج وارد کشورمان شده است، بنابر این از نظر سنتی و بومی آگاهی نسبت به این رشته وجود ندارد و باید علم روز دنیا را وارد ایران کرد. وی ادامه داد: حتی تا 2 سال پیش قایق و تجهیزات لازم وجود نداشت، اما فدراسیون این کار را انجام داد.

مربی خارجی استخدام کرد و سعی داشت با همین امکانات که هنوز خیلی با بهترین‌های دنیا فاصله دارد، برای قایقرانی ایران نامی دست‌وپا کند. به این ترتیب بود که برای کسب سهمیه المپیک برنامه‌ریزی شد براساس آن دستیابی شادی و حسینی به سهمیه افتخاری بزرگ برای قایقرانی ایران محسوب می‌شد.

مهدوی‌نیا در توضیح دلیل ناکامی قایقرانان ایران در المپیک تصریح کرد: یکی از دلایل این‌که قایقرانان ما نتوانستند آنچه قبلا نشان دادند باشند، این بود که در المپیک سبک وزن و سنگین‌وزن با هم پارو می‌زنند، در نتیجه ورزشکاری که وزن بیشتری دارد نتیجه بهتری می‌گیرد. این نابرابری باید با آمادگی فوق‌العاده قایقران جبران شود وگرنه نمی‌تواند نتیجه‌ای مورد انتظار بگیرد که این اتفاق برای قایقرانان ما رخ داد، مثل این‌که در کشتی یک ورزشکار سنگین‌وزن با سبک وزن روبه‌رو شود. ورزشکاران ما آمادگی چنین اتفاقی را نداشتند.

مهدوی‌نیا افزود: مهمترین دلیل ناکامی محسن شادی همین بود وگرنه او یک استعداد در قایقرانی است، در مسابقه‌های رده سنی زیر 23 سال قهرمانی جهان در سبک وزن نایب قهرمان جهان شده بود، اما در المپیک وضعیت فرق می‌کرد.

وی تجربه حاصل از اولین حضور قایقرانی در چنین سطحی از مسابقه‌ها را مهمترین دستاورد قایقرانی ایران از حضور در المپیک پکن می‌داند و می‌افزاید: قایقرانی در کشور ما در 2 سال اخیر پیشرفت چشمگیری داشته است. برای این‌که به استانداردهای روز دنیا برسیم خیلی کار داریم. استفاده از مربی آشنا با علم و دانش قایقرانی، فراهم کردن امکانات بیشتر و آموزش استعدادهای این رشته از مهمترین نیازهای ماست در ضمن برای این‌که فاصله را با برترین‌های دنیا کم کنیم، باید در رقابت‌های بزرگ و مهم مثل مسابقه‌های جهانی و المپیک و تورنمنت‌های مختلف شرکت کنیم تا از تجربه این حضورها بهره ببریم.

وی یادآور شد: اگر بخواهیم فقط چند ماه به المپیک مانده تازه به فکر حضور در این مسابقه‌ها بیفتیم، دوباره چیزی عایدمان نمی‌شود.

حضور موفق و آبرومند در المپیک مستلزم برنامه‌ریزی بلندمدت و 4 سال کار و تلاش مداوم است. با تمام شدن المپیک، نباید همه چیز را تا چند ماه مانده به المپیک بعدی به دست فراموشی بسپاریم.