بازی، تقلید از دیگران نیست‌

آقالو در عرصه دوبله نیز فعال است و از بازیگرانی به شمار می‌آید که صدایی شنیدنی دارد. وقتی از او می‌پرسم که تا چه حد این صدا در موفقیت او نقش داشته است، می‌گوید: اصل بازی کردن است. اگر خوب به ایفای نقش پرداختیم، تماشاگر را جذب خواهیم کرد و اگر بد بازی کنیم، او نخواهد پذیرفت. کسی که صدای خوبی دارد، اگر توانست در بازیش از آن استفاده کند، طبیعتا کارش دیدنی‌تر می‌شود. اگر نتواند از این ویژگی خوب بهره ببرد، تنها آن را ضایع کرده است.

آقالو در توصیف شیوه و روش کارش، خیلی ساده صحبت می‌کند و چندان به نظریه‌های هنری در عرصه بازیگری استناد نمی‌کند. او درباره سبک بازی‌اش توضیح می‌دهد: من چندان اعتقادی به شیوه‌های گوناگون بازیگری ندارم. اصلا شیوه‌ای وجود ندارد. بازیگر فقط باید بازی کند. آدم لباس نمایش را می‌پوشد، گریم می‌کند و بازیش را انجام می‌دهد.

وقتی از آقالو می‌پرسم چه بخش‌‌هایی از فرهنگ و جامعه هر کشور می‌‌تواند در شکل‌‌دهی هنر بازیگری موثر باشد، می‌گوید: خیلی چیزها در این شکل‌دهی دخیل هستند. ادبیات، فرهنگ عامه، موسیقی، سنت‌های هنری و هر آنچه در جامعه وجود دارد، بر بازی هنرمند تاثیر می‌گذارد. بازیگر از خودش بازی نمی‌کند و کار او بر مبنای مجموعه‌ای از اطلاعات، باورها، کنش‌ها و واکنش‌‌ها شکل می‌گیرد. به نظر من، بازیگر باید جامعه خود را با دقت زیر ذره‌بین بگذارد. او باید‌ آدم‌ها را ببیند، چون زندگی آنها را باید بازی کند. آدم‌های پیش‌روی یک بازیگر، پر از نکته‌اند. نوع نگاهشان، راه رفتنشان و حرف زدنشان را باید بررسی و ویژگی‌های آن را کشف کرد.

آقالو با این سخنان، دوباره باز می‌گردد به بی‌اعتنایی‌اش به نظریه‌های بازیگری و ادامه می‌دهد: آنچه استانیسلاوسکی، استلاآدلر یا برشت نوشته، خاطرات و تجربه‌های شخصی آنهاست. اینها به کار بازیگر می‌آید، اما او را نباید مجبور به پیروی بی‌چون و چرا کند. لازم نیست همه از چند نفر پیروی کنند، چرا که تجربیات افراد با یکدیگر متفاوت است. برای همین من به این شیوه‌ها اعتقادی ندارم. قواعد در بازیگری با بازی کردن زیاد به دست می‌آید و کم‌کم به اصطلاح صیقل‌می‌یابد.

مهدی یاورمنش‌