یک فیلم جیمز باندی سرخوشانه‌

اگرچه استیو کارول و آن هاتاوی به عنوان یک تیم در فیلم عمل می‌کنند و کاراکترهای اصلی هستند، ولی تیپیکال و بیانشان و حتی شاید سن و سال آنها به ادا و اطوار و تعقیب و گریزهایشان نمی‌آید. کارول به دلیل همان شخصیت تلویزیونی و اغراق کاری در بازی‌اش و هاتاوی به دلیل جوانی‌اش برای ایفای این کاراکتر و مکمل نبودن برای کاراکتر اسمارت. با این حال یک دوجین بازیگران سرشناس نقش‌های کوتاه و مکمل را در فیلم بازی کرده‌اند که مهم‌ترین عامل برای سرخوشانه شدن فیلم به شمار می‌آید. از همان راک (دواین جانسن)‌ گرفته تا جیمزکان و بیل موری و آلن ارکین و حتی ترنس استمپ نام‌های بزرگی هستند که در اسمارت را بگیرید مانند همیشه خوب ظاهر شدند.

فیلمی که از 20 ژوئن (31 خردادماه)‌ در بیش از 3500 سینما به اکران رسید و تاکنون حدود 100 میلیون دلار فروخته است. زبان هجوگرایانه فیلم به همراه اکشن بودن این کمدی از دلایل اصلی فروش فیلم است وگرنه حتی یک حرف حسابی و طعنه آرمانگرایانه را در طول فیلم پیدا نمی‌کنیم. به هر حال از عصر مل بروکس 25 تا 30 سال گذشته و برادران فقید مارکس نیز که چندین دهه است از این دنیا رخت بربسته‌اند.

هجو سیاسی و اجتماعی و حتی فردی در کارهای برادران مارکس، اگرچه کمی تا قسمتی هتاک جلوه‌گری می‌کرد و اگر چه کارهای مل بروکس گاهی آنقدر خنده‌دار بود که خنده و گلایه و طعنه و هجو و استهزا همه در هم قاطی و مخلوط می‌شدند و اصل قضیه فراموش می‌شدند. به هر حال سبک‌های مشخص و امضاهای قابل تشخیصی به وجود آوردند که برایشان احترام و تقدیر و ماندگاری به وجود آورد، کاری که اسمارت را بگیرید اصلا نمی‌تواند انجام دهد، حتی سری فیلم‌های اسکری مووی(scary movie)  یا همان فیلم ترسناک را به یاد بیاورید که تا شماره 4 آن ساخته شده است. اگر چه شباهت‌هایی در بازی‌های اغراق‌آمیز اسکری‌‌مووی‌ها با اسمارت را بگیرید دارند، اما باز هم سری آثار فیلم ترسناک در لابه‌لای صحنه‌های اکشن و خنده و گریه‌ها حتی اگر شده یکی دو صحنه بکر یا نمای ماندنی از خود به‌جا‌گذاشته‌اند.

فریبا نیک‌نژاد