یک دنیا خاطره

اگر چه بیشترین تجربه‌هایش مربوط به کارهای پشت صحنه است، اما یکی از نقش‌‌هایش که بیشتر در ذهن مانده است نقشی بود که در مجموعه‌ اولین شب آرامش داشت. او علاوه بر بازی تجربه اجرا نیز دارد. با ابراهیمی به بهانه حضورش در مجموعه کار‌آگاهان به گفتگو نشستیم.

تجربه بازیگری برای شما از کجا شروع شد؟

از دوران دبیرستان. در آن زمان تئاتر‌های زیادی بازی می‌کردم و از سال 73 هم به‌طور جدی فعالیتم را در این زمینه ادامه دادم. تا این که در سال 76 به تلویزیون آمدم و در پشت صحنه شروع به کار کردم.

چرا پشت صحنه. منظورم این است که چرا از ابتدا مقابل دوربین قرار نگرفتید؟

علاقه خاصی به کار و فضای پشت صحنه داشتم. از طرفی هم می‌خواستم تجربیاتم را زیاد کنم و بعد به سمت بازیگری بیایم.

اولین کار تصویری‌تان چطور شکل گرفت؟

در سال 78 از طرف جمشید گرگین به همایون اسعدیان برای بازی در فیلم سینمایی «آخر بازی» معرفی شدم که خوشبختانه این فیلم در جشنواره دیده شد و از این نظر شروع خوبی برایم رقم خورد.

اساسا در برخورد با نقش‌های مختلف چگونه برخورد می‌کنید؟

در وهله اول باید بگویم که به بازیگری علاقه خاصی دارم و امیدوارم هیچ وقت مجبور نباشم به دلیل نیاز مالی،‌ نقشی را بازی کنم که آن را دوست ندارم. تا به حال هم سعی کرده‌ام نقش‌‌های متفاوت را بازی کنم. ضمن این که معتقدم بازیگر برای در آوردن بهتر نقشش باید با آن زندگی کند و به نوعی آن را متعلق به خود کند.

به نظر شما تفاوت در نقش،‌ بیشتر در سینما وجود دارد یا تلویزیون؟

خوشبختانه نقش‌های متفاوت در تلویزیون به مراتب بیشتر از سینما است. در سینما نقش‌ها بشدت کلیشه‌ای شده‌اند.

و اما کارآگاهان. نقش امیر مرادی چه‌طور به شما رسید؟

سال‌ها پیش زمانی که مجموعه در پناه‌ تو پخش می‌شد، من بشدت شیفته قصه و کارگردانی این مجموعه شده بودم و همیشه دوست داشت با حمید لبخنده، کارگردان این سریال تجربه‌ای داشته باشم. تا این که اولین همکاری من با ایشان به واسطه بازی در سریال پیدا و پنهان شکل گرفت و پس از آن در فیلم ساعت بدون عقربه این همکاری ادامه پیدا کرد. تا این که از طرف لبخنده، برای سومین‌بار برای بازی در سریال کارآگاهان دعوت شدم و از آن جایی که نقش را هم دوست داشتم، پذیرفتم.

قصه کارآگاهان را چقدر دوست داشتید؟

به نظرم قصه تازه‌ای داشت. هر کدام از این چند‌‌کارآگاه قصه و شخصیت متفاوتی دارند که مخاطب را با خود می‌کشانند.

اما فکر نمی‌کنید ریتم کار بسیار کند و معمولی است. در واقع آن کشش و هیجان مجموعه‌های پلیسی را ندارد؟

بله، قبول دارم. اما این مساله‌ای بود که لبخنده به عنوان کارگردان از همان ابتدا دوست داشت و مایل نبود که یک هیجان کاذب در کار وجود داشته باشد.

در این مجموعه شما با بازیگران توانایی مانند رضا خندان و مهدی هاشمی روبه‌رو بودید. بازی در مقابل آنها چه تاثیری روی بازی شما داشت؟

طبیعتا تاثیر زیادی داشت. چون در مقابل هنرمندانی بازی می‌کردم و قرار گرفته بودم که تمام حس‌شان به من منتقل می‌شد. و این مساله خواه، ناخواه روی بازی من هم اثر می‌گذاشت و سعی می‌کردم جواب درستی به عکس‌العمل‌ها و حس‌هایشان بدهم.

قبول دارید که امیر مرادی، بیش از حد آرام و با‌طمانینه رفتار می‌کند؟

بله. اما خود این شخصیت، باعث به وجود آمدن این آرامش می‌شد و به قول معروف نیازمند این آرامش بود.

چرا؟

چون به واسطه این آرامش می‌توانست به حقایق پرونده‌های مختلف برسد. اگر مرادی یک آدم عصبی‌مزاج بود، هرگز نمی‌توانست کارآگاه موفقی باشد. ضمن این که مخاطب را هم آزار می‌داد.

چه مدت سر این کار بودید؟

حدودا 9 ماه. به راحتی می‌توانم بگویم که 4 فصل را در این کار سپری کردم.

شما علاوه بر بازی، اجرا هم می‌کنید. از این تجربه متفاوت برایمان بگویید.

در شبکه جهانی جام‌جم، برنامه چشم‌انداز را همراه رسول نجفیان اجرا می‌کنم که محوریت آن در ارتباط با مسائل سینما است. به هر حال خوشحالم که از این طریق می‌توانم با هموطنانم در خارج از کشور ارتباط برقرار کنم.

اجرا یا بازیگری کدام یک حس بهتری برای شما دارد؟

هر دو این تجربیات را دوست دارم. اجرا باعث می‌شود که بتوانم نقش‌هایم را راحت‌تر و صمیمی‌تر بازی کنم و حتی دیالوگ‌هایم را با قدرت بهتری ادا کنم.

در این سال‌ها چقدر دلتنگ سینما بوده‌اید؟

سینما را دوست دارم. چون من کارم را از سینما شروع کردم، اما حاضر نیستم در هر نقش دم‌دستی بازی کنم. به نظرم فضای امروز تلویزیون به مراتب بهتر از سینما است.

کارآگاهان...؟

یک دنیا خاطره.

حمید لبخنده...؟

یک استاد، دوست و همراه همیشگی.

شهروز ابراهیمی...؟

سرشار از انگیزه برای به دست آوردن تجربه‌های تازه.

محبوبه ریاستی‌