حرفه؛ خبرنگار
توی این دنیا هر کس میچسبد به یک شغلیکسب یا کاری. این اصلا مهم نیست. مهم این است که گاهی اوقات آدم خودش کاری را دوست دارد و برای رسیدن به آن از جانش مایه میگذارد و گاهی اوقات همین طوری از سر ناچار پایش به کاری باز میشود و برای خالی نبودن عریضه همان کار را تا آخر عمر ادامه میدهد.
اما حالا که خیلی چیزها تعریفش را از دست داده و دیگر همه درها لزوما بر پاشنههایشان نمیچرخند، فرقی نمیکند که تو چطوری به یک حرفه یا شغلی رسیده باشی، مهم انگار این است که لقمه نانی پیدا شود و چیزی برای خیس یا چرب کردن آن و این اصلا با ذات حرفهای که کارش یافتن خبر است، هم سنخی ندارد.
خبرنگاری کار دل است و اصلا به کار گل نمیآید، کار دل است و آنهایی که معتادش شدهاند، استرسش را با تمام دنیا عوض نمیکنند، خبرنگاری برای آنها تعریفش با تعریف یک شغل عادی فرق میکند، کارتزدن و از یک ساعت معین نشستن پشت میز و تا یک ساعت معین ماندن پشت میز، کار آنهایی است که خوره خبر و استرسش هنوز شروع به جویدن اعصابشان نکرده.
خبرنگاری یک حرفه 24 ساعته است، حرفهای که نه روز میشناسد و نه شب، نه صبح دارد و نه ظهر، خودت را که به دستش بسپاری اسیرت میکند، در خواب و بیداری کشف و شهودهای تازهای را برایت رقم میزند و در رقابت با سایر رسانهها و همکاران آن رسانهها مجبورت میکند، هر روز از روز قبل بهروزتر باشی.
دنیای خبرنگاری دنیای پرتضادی است. همین تضاد و تناقضها گاهی باعث میشود، نوشتن یک خبر ساعتها طول بکشد و دست تو از لمس کلیدهای کیبورد یا چرخاندن قلم بر کاغذ عاجز بماند.
گاه پیش میآید که سوژه ترحمت را برمیانگیزد و گاه چیزی، رویدادی که میخواهی خبرش را بنویسی تا همه بدانند، آنقدر حالت را به هم میزند که نمیدانی، باید کدام کلمه را پیدا کنی تا بین احساس تو و خبری که باید بیطرفانه نوشته شود، فاصله بیندازد.
فاصله انداختن اصولا کار سختی است، بین خودت و علاقهات و کارت، خبرنگاری یعنی جمع همه اینها، یعنی کاری که تو باید در آن بیطرف باشی و علاقه و سلیقهات را پیش از نوشتن خبر، توی سطل آشغال زیر میزت دفن کنی، اما مگر میشود، سخت است، باور کنید سخت است و همین سخت بودن دنیایی را رقم میزند که گاهی آنقدر دوست داشتنی است و گاهی آنقدر بد که نه میتوانی دوستش داشته باشی و نه میتوانی از آن متنفر باشی.
گفت و گو
