آغاز مذاکرات اصولگرایان برای اجماع در انتخابات ریاست جمهوری‌

محمدرضا باهنر درباره نحوه ترکیب‌بندی اعضای جبهه‌متحد اصولگرایی می‌گوید: درمجموع یک مثلث 3 ضلعی برای جبهه متحد تعریف شد که یک ضلع آن را جبهه پیروان خط امام و رهبری یعنی شخصیت‌های سیاسی و قدیمی و تشکل‌های همکار قدیمی تشکیل می‌دادند، ضلع دیگرش را رایحه خوش خدمت که حامیان دولت هستند و ضلع سوم را جبهه تحول‌خواهان تشکیل دادند.

وی می‌افزاید: اصل بر اجماع بود، البته عده‌ای معتقد به ضلع چهارم بودند؛ اما گمان ما بر این بود که 90 درصد اصولگرایان در همین 3 ضلع جای می‌گیرند. 10 درصد باقیمانده جبهه فراگیر اصولگرایان بود که در مجلس هفتم و انتخابات هم بودند و شخصیت‌های مهمی نیز پشتوانه‌شان بودند، اما بعدها و بتدریج همه موارد در همین 3 ضلع خلاصه شد.

باهنر معتقد است: 87 تا 90 درصد از آنچه مطلوب نظر جبهه متحد اصولگرایی بوده، در انتخابات مجلس هشتم محقق شده است و این یعنی پیروزی کامل در سایه اتحاد، انسجام و هماهنگی.

دشواری در اجماع‌

جبهه متحد اصولگرایی، تجربه موفق اصولگرایان در سازمان دادن تشکیلات انتخاباتی بود که پس از ناکامی آنان در تجربه شورای هماهنگی نیروهای انقلاب برای انتخابات ریاست جمهوری نهم حاصل شد. آنچه عامل موفقیت جبهه متحد اصولگرایی شد، به‌عقیده محمدرضا باهنر، معیار قرار ندادن وزن‌کشی بود. وی می‌گوید: ما دنبال وزن‌کشی نبودیم. چون در آن صورت، دوباره اختلاف شروع می‌شد و بشدت قوت می‌گرفت، بلکه دست‌کم اشتراکاتی برای ائتلاف معین شد. انتخابات ریاست جمهوری البته تفاوت‌های بسیار با انتخابات مجلس دارد. اصولگرایان در این انتخابات باید تلاش خود را بر اجماع روی یک نفر متمرکز کنند، حال آن که در انتخابات مجلس 290 گزینه را پیش رو داشتند.

گزینه نهایی؛ پایان سال‌

با آن که دولت نهم اصولگراست، اما در حال حاضر، دستور تشکیلاتی برای حمایت از محمود احمدی‌نژاد در انتخابات ریاست جمهوری دهم صادر نشده است و خبری که سیدشهاب‌الدین صدر اعلام کرده، به معنای آن است که اصولگرایان تلاش دارند با تهیه فهرستی از شخصیت‌های باصلاحیت درخصوص حمایت از یک کاندیدا به اجماع برسند.

باهنر ضمن بیان این‌که به چهره‌های ارجح اصولگرا توصیه می‌کنیم وارد انتخابات ریاست جمهوری شوند، می‌گوید: مشکل ما در دوره قبل، رقابت درون‌جناحی بود که حل نشد و متاسفانه تا انتخابات هم ادامه پیدا کرد. البته ما علاقه‌مندیم این رقابت درون‌جناحی تا زمان مناسبی بین کاندیداهای لایق وجود داشته باشد، ولی این رقابت مدیریت شده باشد و به رقابت در صحنه اصلی کشور تبدیل نشود و در نهایت از این رقابت، کاندیداهای نهایی ظرف 3 تا 4 ماه پیش از آغاز انتخابات مشخص شود.