در چشمانداز رسانهها که از هماکنون علائم آشکار آن را میبینیم، سرعت تولید به مراتب از سرعت مصرف بیشتر است لذا رقابت برای جذب مخاطبان هر روز جدیتر میشود. «تنوع» از دیگر ویژگیهای بارز دنیای ماست و تغییر الگوی مصرف رسانهای، صاحبان و مدیران رسانهها را به چالشی مهم فرا خوانده است.
آسیبهای فراروی در این حوزه نیز کم نیستند. امکان تولید آثار ارزان و «هنجار» شدن این مساله که کممحتوایی و بیمحتوایی از پیامدهای آن است و یا آسیبپذیری اعتماد اجتماعی به رسانهها به دلیل تعدد و تنوع و استفاده روزافزون از آنها از جمله این آسیبهاست.
کارشناسان معتقدند وقتی آثار «بیمحتوا» تولید غالب باشد و اعتماد به رسانهها نیز کاهش یابد، نتیجه توسعه کمی رسانهها جز توسعه بیمحتوایی و توسعه بیاعتمادی نخواهد بود.
عامل انسانی مهمترین عاملی است که میتواند رسانهها را برای آینده و چالشهای آن آماده کند و از آسیبهای پیشرو مصون بدارد و عامل انسانی یعنی «مدیریت» و «کارکنان»، بویژه کسانی که در خط تولید رسانهها هستند بخصوص «خبرنگاران».
یکی از چالشهای مهم درون رسانهها، تفاوت جایگاه کارمندان بخشهای اداری و پشتیبانی و بعضا فنی با نیروهایی است که در بخش تولید فعال هستند. این تفاوت را میتوان پذیرفت با این تاکید که کسانی در بخش تولید به کار گرفته شوند که واقعا صلاحیت و توانمندیهای لازم برای فعالیت در این بخش را داشته باشند نه صرفا یک تقسیم کار یا یک اتفاق و یا امثال آن موجب شده باشد فردی در بخش اداری و فرد مشابه یا ضعیفتر در بخش تولید قرار بگیرد.
در آستانه روز خبرنگار هستیم، این واقعیت را هم بپذیریم که رسانهها بدون خبرنگاران کارآزموده، هوشمند، جسور، بصیر و اهل مطالعه، رسانهای فاقد اثربخشی خواهند بود.
سختی کار چنین خبرنگارانی نیز برای کسانی که با این حرفه آشنا هستند، بدیهی و بینیاز از استدلال است؛ اما این را هم بپذیریم که برای تربیت چنین خبرنگارانی در رسانهها نیازمند آموزش و برنامهریزی هستیم.
مدیران رسانهها با سرمایهگذاری و برنامهریزی هدفمند برای ارتقای خود و نیروی انسانیشان باید خود را برای آینده آماده کنند و این را همواره به خاطر بسپارند که چقدر زود دیر میشود!
مهدی فضائلی