خاطرات زاگالو پیر افتخارات برزیل‌

زاگالو در لباس بازیکن و مربی به همراه تیم ملی برزیل فاتح 4 جام‌جهانی شد، او در مقام سرمربی روزگاری بازیکنانی همچون په‌له و همدوره‌های او را در جام جهانی مکزیک 1970 به سوی پیروزی هدایت کرد. کارشناسان فوتبال معتقدند تیم آن زمان برزیل، شایسته‌ترین تیم تاریخ فوتبال این کشور بود. شاگردان زاگالو با رهبری خلاقانه او و تغییر سیستم بازی، هر 6 بازی خود را با 19 گل زده با پیروزی به پایان بردند و برای سومین بار جام قهرمانی را بالای سرگرفتند. او در جام جهانی 1994 امریکا به عنوان مشاور فنی کارلوس آلبرتو پریرا، این تیم را راهی فینال این رقابت‌ها کرد و سپس قهرمان شد؛ اما جام جهانی 1998 فرانسه را با شکست در برابر میزبان ترک و به نایب قهرمانی بسنده کرد. او سال‌های پیش از آن نیز در 2 جام جهانی 1958 و 1962 دو بار به عنوان بازیکن بال چپ، صاحب کسب عنوان قهرمانی شد. ماریو زاگالو بزودی 77 ساله خواهد شد. خاطرات فینال رقابت‌های جام‌جهانی مقابل سوئد و چهارمین گل و پیروزی تیم کشورش را کاملا به یاد دارد. گفتگوی جذاب او را با پایگاه اینترنتی فیفا با هم می‌خوانیم.

چه خاطره‌ای از جام جهانی 1958 دارید؟

پس از 3 روز بارندگی، مقامات سوئدی زمین بازی را برای فینال این رقابت‌ها آماده کردند. آنان از تکنیک و مهارت بازیکنان برزیلی آگاه بودند و می‌دانستند در صورت خشک بودن میدان مسابقه، بازی تماشاگر پسندی خواهند داشت؛ البته باید بگویم گلی را که در فینال به ثمر رساندم هرگز فراموش نمی‌کنم. من برای حفظ توپ با مدافعان به چالش افتادم و سعی کردم از آنان دور شوم. توپ چرخید و دور شد. زمانی که دوباره صاحب توپ شدم، دروازه‌بان بسرعت جلو آمد و من با پنجه پا توپ را به پشت سرش شوت کردم و برزیل چهارمین گل خود را به ثمر رساند. اگر آن فرصت را از دست می‌دادیم ممکن بود پیروزی از ما دور شود، ولی من نگذاشتم.

زمانی که در هتل استکهلم اقامت داشتید، اتفاق عجیب و خنده‌داری افتاد. چیزی از آن روز خاطرتان است؟

بله. پرچم تمامی کشورهای شرکت‌کننده در این رقابت‌ها در فضای خارج از هتل برافراشته شده بود. من و جول 
هم تیمی‌ام ‌ در اطراف هتل قدم می‌زدیم و متوجه شدیم که پرچم برزیل در بین آن پرچم‌ها نیست؛ بنابر این برای اعتراض به این مساله به مدیریت هتل مراجعه کردیم. ما نمی‌توانستیم بخوبی زبان انگلیسی صحبت کنیم. به همین علت با اشاره به پرچم‌های برافراشته شده، منظور خود را بیان کردیم. مدیر هتل هم پرچم کشور پرتغال را نشان داد و گفت این هم پرچم برزیل، در صورتی که تیم پرتغال اصلا در این رقابت‌ها حضور نداشت. سپس به قسمت پذیرش هتل رفتیم و او برای اثبات گفته خود، کتابی که تصویر پرچم کشورهای مختلف در آن بود، برداشت تا پرچم برزیل را به ما نشان دهد، اما متوجه شد که اشتباه کرده و رو به من و جول کرد و معذرت خواست. سپس به خارج از هتل رفت و پرچم پرتغال را با پرچم برزیل عوض کرد.

تیم آن زمان برزیل بهترین تیم بود؟

بله. بدون شک تیم آن زمان، بهترین تیم بود. پس از شکست در سال 1950 و 1954، کسب عنوان قهرمانی در سال 1958 غیرقابل باور بود. ما سوئد را با دنیایی سرشار از بازی‌های زیبا که به نمایش گذاشته بودیم، ترک کردیم. ورود په‌له، وادا، زی‌تو، گالنیشا تیم را بیش از پیش و حتی پیش از سال‌های قبل از جام جهانی قوی‌تر کرده بود. هرگز گل‌هایشان را فراموش نمی‌کنم. آنها همیشه در خاطره همه مردم باقی خواهند ماند. جام جهانی فراموش نشدنی بود.

در فینال آن رقابت‌ها، پادشاه سوئد (آدولف) برای تبریک به شما از جایگاه مخصوص پایین آمد. چه چیزی از آن روز در خاطرتان است؟

در حقیقت آمدن شاه سوئد به میدان، نشان از فرهنگ این کشور داشت. قبلا هم فرهنگ خود را با خشک کردن زمین مسابقه در روز قبل از دیدار پایانی نشان داده بودند. پایین آمدن آدولف و حضور در کنار بازیکنان درمیدان و شرکت در جشن شادی برزیلی‌ها، واقعا لحظه خارق‌العاده‌ای بود. او از ما به خاطر ارائه بازی‌های تماشایی تشکر کرد. من بشدت تحت تاثیر قرار گرفتم. خیلی جالب بود.

زمان ورودتان به خانه و استقبال مردم را به خاطر دارید؟

البته که به خاطر دارم. وقتی وارد ریودوژانیرو شدیم، در تمامی خیابان‌ها جشن و شادی بر پا بود و هواداران در مسیر فرودگاه به خانه، ما را مشایعت می‌کردند. تجربه فراموش نشدنی بود. هرگز نمی‌توانید خاطره چنین روزی را تصور کنید. دیدن هوادارانی که در مرکز شهر ریو تجمع کرده بودند و به ما خوشامد می‌گفتند، بشدت احساس برانگیز بود و یکی از شادترین لحظات زندگی من بود. یادآوری پیروزی‌های گذشته همیشه لذت بخش است.

مترجم: فریده سبزعلیزاده‌