مهدی نورعلیشاهی‌

دماوند را بومی کنید

دماوند نه یک سال که قرن‌هاست گوشه‌ای شده است از رویاهای چسبیده به ذهن هر ایرانی. از سویی برای کودکانی که فکر می‌کنند بلندترین جای دنیاست و درونش ضحاک را قایم کرده‌اند تا مبادا نیمه‌های شب بیاید و خواب‌های هیچ کودک ایرانی که داستانش را شنیده است، آشفته نکند و از سویی دیگر آدم بزرگ‌هایی که می‌دانند افسانه است، این حقیقت طبیعی، باز می‌بالند که آرش از فرازش نام ایران را بلند‌آوازه کرده است.

کد خبر: ۱۹۰۱۴۲

دماوند ثبت ملی شد و در تمام دوربین‌های خبرنگارانی که آمده بودند آنجا، تصاویر زیبایی از آن بر تن صفحات رسانه‌های دیداری و نوشتاری نشست، اما با نگاهی واقع‌بینانه اکنون دماوند نیازی به این القاب دهان پر کن ندارد، چیزی بیشتر نیاز دارد از این نام و لقب.

هرچند که شاید بسیاری تصور کنند که باید زودتر از اینها ثبت ملی‌اش می‌کردند، اما شاید در حاشیه ثبت ملی این اثر که در نزدیک‌ترین مکان به کوه صورت گرفت، تنها چیزی که بر قاب تصویر هیچ خبرنگاری ننشست پیرامون محیطی این نماد افتخار ایرانیان بود که این روزها خالی شده است از هرگونه نبات و گیاه.

چرای بی‌رویه حیوانات اهلی در پیرامون دماوند باعث شده است اکنون تن لختی از این قله به نمایش در آید. این یک هشدار جدی است که اگر این رویه ادامه یابد شاید سال آینده نیز دشت شقایقی در حاشیه این قله وجود نداشته باشد که عنصر رنگی تمام عکاسانی باشد که دماوند را با برف‌های نشسته بر تنش زمینه آن قرار می‌دهند و دلخوش که لابد تا شقایق هست دماوند نیز هست.

ساخت و سازهای غیرمجاز و حتی مجاز! خانه‌های ویلایی آدم‌های ویلانشین تهران نیز که تا نزدیکی کوه کشیده شده‌اند نیز بر غم دماوند می‌افزاید تا در کنار زباله‌هایی که بر جان وتن این موجود زنده و اسطوره‌ای، ایرانیان نشسته‌اند باعث شود که دماوند به چیزی فراتر از عنوان ملی نیاز دارد.

قول داده‌اند که دماوند را ثبت جهانی کنند، دور از ذهن نیست، اما مطمئن باشید ثبت جهانی دماوند تنها به قیمت ویلای آدم‌های ویلانشین دماوند می‌افزاید و دماوند ... دماوند... دماوند ... .