نوشیدن شهد قدرت!

این بازی اکشن اول شخص که سر و صداهایش خیلی خیلی بیشتر از چیزی است که برای عرضه دارد، مدت‌ها موضوع جدل و بحث بین طرفداران پلی‌استیشن 3 بود.

بازی Haze یک اکشن اول شخص خوب است، به شرط این‌که توانسته باشید از گیر این همه بزرگنمایی و سر و صدا به دور باشید. نسخه نهایی تفاوت چندانی با دموهایی ندارد که از یکی دو سال پیش از Haze می‌دیدیم و روند بازی هم از قبل قابل پیش‌بینی بود. داستان در اولین قدم جزو نکات مثبت Haze است اما در ادامه تبدیل به بزرگ‌ترین نقطه ضعفش می‌شود. داستان در مورد کارپنتر است که به عضویت گروه منتل درآمده. گروه منتل یک ارتش خصوصی از مزدورهای قلدر را رهبری می‌کند که برای خاتمه دادن به جنگ‌های داخلی به نقاط مختلف دنیا فرستاده می‌شوند. در ادامه داستان کارپنتر که برای از بین بردن شورشی‌ها رفته، خودش عضوی از شورشی‌ها می‌شود.

این خلاصه داستانی بود که تا قبل از عرضه Haze همه از آن اطلاع داشتند. باید بگویم بعد از بازی کردن Haze هم چیز بیشتری به آن اضافه نمی‌شود. تقریبا از میانه بازی به بعد هیچ پیشرفت به خصوصی در روند داستان ایجاد نمی‌شود. شما بدون هیچ هدف و دلیل خاصی به این طرف و آن طرف فرستاده می‌شوید. در بازی‌های اول شخص، معمولا داستان و شخصیت‌پردازی قوی نیست و جای آن را روند اکشن بازی می‌گیرد. در مورد بازی Haze اوضاع برعکس است. روند بازی و مبارزه با دشمن‌ها بعضی وقت‌ها بسیار تکراری و یکنواخت می‌شود به طوری‌که جای خالی یک سناریوی درست حسابی با شوک و پیچ و تاب داستان را کاملا حس می‌کنید.

در مورد روند بازی حرف خاصی گفته نمی‌شود، Haze  یک اکشن اول شخص کلیشه‌ای‌ است که تمام لوکیشن‌ها و صحنه‌های مرسوم در بازی‌های اکشن را در خود دارد. حتی در بین کاراکترها دوست و دشمن هم چیز جدیدی پیدا نمی‌شود؛ همه این شخصیت‌ها را بارها و بارها در بازی‌های دیگر دیده‌اید. در اسلحه خانه شما سلاح جدیدی پیدا نمی‌شود. شات گان، مسلسل، راکت لانچر یا اسنایپر همه دقیقا همان کاری را می‌کنند که از زمان کوایک و آنریل انجام می‌داده‌اند.  اشتباه نکنید، این جملات قرار نیست بار منفی داشته باشد، تکرار کردن چیزهای کلیشه‌ای همیشه کار بدی نیستHaze  . هم به خوبی این کار را انجام داده است.

یکی از معدود چیزهایی که گیم پلی Haze را از همه بازی‌های این سبک جدا می‌کند (البته نه از کرایسیس)، استفاده از چیزی به نام <شهد>(Nectar)  است. شهد یک نوع داروی خاص است که منتل به سربازانش می‌دهد تا قابلیت کشتار آنها را بالا ببرد. پس از معرفی این محصول و استفاده از آن احتمالا بشدت هیجان زده خواهید شد زیرا به خاطر افکت‌های تصویری خوب شما هم احساس ابرسرباز بودن بهتان دست خواهد داد. اما متاسفانه بازی موفق نمی‌شود در برابر این قدرت‌های فرابشری که به شما بخشیده، چالش‌های خوبی ایجاد کند. داشتن قدرت‌های خفن خیلی جالب است اما وقتی رقیبی در شان نداشته باشید تا قدرت‌هایتان را رویش امتحان کنید کسل‌کننده خواهد شد. پس از تغییر جبهه و رفتن به جبهه شورشی‌ها، امیدوار بودم حالا که سربازان منتل تبدیل به دشمن شده‌اند از شهدهایشان استفاده کنند، اما این اتفاق در Haze نمی‌افتد. اصولا هوش مصنوعی یاران خودی و دشمن‌ها در حد بازی‌های سه چهار سال پیش است.

از نظر گرافیکی Haze حرف زیادی برای گفتن ندارد. به خصوص که در کنار بازی‌هایی مانند متال گیر 4 یا کیلزون 2، مهر انحصاری بودن برای پلی‌استیشن 3 را هم دارد. اگر Resistance را به خاطر گرافیک خوبش در اوایل تولد پلی‌استیشن 3 دوست داشتید، حالا با وجود بازی‌های بسیار زیبایی مانند متال گیر 4 نمی‌شود به Haze  افتخار کرد.

Haze اصلا بازی بدی نیست، فقط آنقدر بازی بزرگی نیست که بتواند در برابر این همه تعریف و تمجید زودرس و تبلیغات بایستد. همان سایت‌ها و انجمن‌هایی که قبل از انتشار Haze  از آن به عنوان یکی از بهترین بازی‌های امسال نام می‌بردند، بعد از انتشار امتیازهای فوق‌العاده پایینی را به آن دادند. اما Haze  نه در خور آن تعریف‌ها بود و نه شایسته این بی‌اعتنایی‌ها.Haze  یک بازی اکشن اول شخص معمولی است که ارزش تمام کردن دارد. به خصوص اگر بتوانید دو نفره آن را انجام بدهید.

 سید طه رسولی‌