سه در چهار؛ طنز نسلها

واقعیت آن‌ است که طنز البته طنز واقعی به علت المان‌ها و ایجاد موقعیت‌های خاص، قادر است برخی مطالب را بیان نماید که در داستان‌های جدی این امکان وجود ندارد، پس طنز یک موقعیت خاص و ویژه است و «سه ‌در چهار» با چنین قالبی ساخته شد. لبه تیز و نازک طنز بسیار برنده است، اگر با دقت در این نوع ژانر عمل نشود، یا تبدیل به  لودگی خواهد شد و یا این‌که از قالب‌بندی خاص طنز خارج می‌گردد.

«سه‌ در چهار» با چنین نگاهی بسته شد اما در روند کلی بعضا از واقعیات طنز و قالب ویژه آن دور می‌شود ولی با سرعت سعی می‌کند دوباره به اصول پایه خود نزدیک گردد. داستانی که برای
«سه‌ در چهار» ترسیم شده، قصه 2 خانواده کم‌درآمد است که قصد دارند با پیدا کردن کاری جدید زندگی خود را متحول سازند. انگیزه‌های گوناگونی که معمولا در سطح جامعه نیز پیداست، در قصه طرح و بیان می‌گردد.

هر یک از آنها به نوعی دغدغه‌ها و نگرانی‌‌هایی است که می‌شود آن را حدس زد. قصه در ابتدا به دقت وارد زندگی دو خانواده می‌شود و تفکرات گوناگون را طرح می‌کند. یکی از شاخص‌های «سه در چهار» در همین جاست. در هر دو خانواده، آدم‌هایی دیده‌ می‌شوند که مربوط به نسل‌‌های گوناگون هستند و طبیعی است بعضی با نگاه خاص قدیمی به موضوع نگاه می‌کنند و برخی در خانواده که جوان‌تر هستند با نگاه ویژه خود. این نگاه‌ها و تفاوت سلایق کاملا در «سه در چهار» طرح می‌گردد. صراحتا از مجموعه پیداست ‌که نگرانی پدر و مادر خانواده صرفا تامین‌ معاش و سرپناه است و شاید بالاترین هدفشان خرید یک خودرو باشد اما آنچه در توقعات فرزندان ساطع می‌شود،‌ هدف نیست بلکه آرمانی خاص است؛‌ آنان به دنبال رفاه کاملا مطلق هستند.

این تضاد دیدگاه طبیعی است که تضاد در رفتار هریک از شخصیت‌ها را ایجاد می‌کند. بچه‌ها به دنبال مد و به قول خودشان کلاس کار هستند و بزرگتر‌ها هر آنچه می‌بینند و هستند را قبول دارند. نکته دیگر که باز در «سه در چهار» وجود دارد تکیه خاص داستان به موضوع بیکاری است. کارگردان همه مشکلات را معطوف به بیکاری می‌داند؛ در نوع رفتار اهالی خانه با یکدیگر آنچه بیش از پیش مرتبا تکرار می‌شود گرانی خرج بخصوص خرج دانشگاه و معضل بیکاری است. اما به نظر می‌رسد این سریال نمایشی بشدت در دو حوزه با نوسان و دشواری همراه است؛ یکی عدم دقت در شخصیت‌پردازی است. شخصیت‌ها برگرفته از بازیگران این سریال در مجموعه‌های دیگر است. هیچ‌گاه قالب شخصیت‌ها را داستان برای مجموعه تعریف نمی‌کند. همین امر نیز سبب گشته تا شخصیت‌ها تبدیل به یک شخصیت‌های تصنعی و ساختگی گردند و دوم آن که تاکید بیش از حد کارگردان بر حوزه طنز؛ این امر نیز سبب گشته گاهی در برخی صحنه‌ها «سه در چهار» به لودگی نزدیک شود. دعواهای کاملا غیرمعقول دو پسر خانواده و یا رفتارهای عجیب پدر دو خانواده که صرفا قادر بوده لحظاتی خنده‌دار بر لبان مخاطب ایجاد کند فاصله عمیقی با مفهوم واقعی طنز را پدیدار ساخته است، اما به هر حال در یک جمع‌بندی ساده «سه در چهار» را باید به عنوان یک مجموعه نمایشی مثبت ارزیابی کرد.

سید امیر علی تهامی‌