زمانی که گروههای موسیقی از کمبود سالن مناسب در پایتخت برای اجرای موسیقی گلایه کردند، آن وقت بود که مدیران و هنرمندان و علاقهمندان همگی یکباره به یاد آوردند که در تهران هیچ تالار ویژه اجرای موسیقی وجود ندارد.
تالار وحدت برای اجرای اپرا ساخته شده و گنجایش اندکی دارد و تالار بزرگ کشور با توجه به بدنه بتونی آن، به هیچ وجه از نظر آکوستیک مناسب اجرای موسیقی نیست.
اما در این میان یک نکته فراموش شد و آن، این که بسیاری از کنسرتهای بزرگ جهان در فضای باز و آزاد برگزار میشود و اصولا بهار و تابستان بهترین موقعیت است که هنرمندان موسیقی از تالارها خارج شوند؛ البته چنین اقدامی نیازمند تجهیزات مناسب صدا، نور و از همه مهمتر مدیریت است.
بعد از موفقیت اجراهای پارسال در تهران، گروههای بزرگ و کوچک موسیقی تابستان امسال را با سفر به شهرستانها آغاز کردند. در همین ارتباط، در 2 شب گذشته گروه مولوی با خوانندگی شهرام ناظری در قزوین به روی صحنه رفت و ارکستر ملی ایران به رهبری فرهاد فخرالدینی در شیراز به اجرای برنامه پرداخت.
آنچه در این اجراها بیش از هر چیز دیگر به چشم آمد، بازهم 2 نکته بود؛ استقبال پرشور علاقهمندان و محدودیت امکانات و تجهیزات.
البته در مقایسه کنسرتهای شیراز و قزوین، به نظر میآید همشهریهای حافظ و سعدی سلیقه بهتری به خرج دادهاند و فضای سبز و دلگشای باغ عفیفآباد را در اختیار ارکستر بزرگ ملی ایران قرار دادند.
در حالی که درقزوین، تماشاگران در سولهای که به هیچ وجه برای چنین برنامههایی مناسب نیست، به تماشای هنرنمایی شهرام ناظری نشستند.
شاید این 2 تجربه، بهترین فرصت باشد تا در ادامه کار فکر و برنامهای اندیشید که کنسرتهای موسیقی در شهرستانها، در شرایط مناسبتری برگزار شود. برای شروع بهتر است با هماندیشی مدیران اداری و فرهنگی هر شهرستان، فضای باز مناسبی را تعیین و آن را برای برگزاری برنامه های موسیقی آماده کرد. بعد از آن نوبت به تهیه تجهیزات و وسایل موردنیاز صوتی و نوری میرسد که با توجه به قیمت بلیتها که چندان هم کم نیست قطعا میتوان آنها را برای مدتی کوتاه تهیه و اجرا کرد.
به عبارت سادهتر باید گفت، کاستیها و اشکالات پیش آمده در کنسرتهای تابستانی موسیقی در شهرستانها ناشی از کمبود فضا و امکانات نیست، بلکه برآمده از مدیریتی است که نمیتواند از امکانات، فضای موجود و متناسب با هر فصل بهرهبرداری کند.
مهدی یاورمنش