گاو بازان‌

البته بیراه هم نمی‌گفتند چون 44 سال متوالی باخته‌ بودند؛ هم در جام جهانی و هم در جام ملت‌های اروپا. پس راحت‌تر بودند که آن یک قهرمانی را هم فراموشش کنند، مخصوصا این ‌که در شرایط میزبانی برایشان به ارمغان آمده است. اما حالا چه؟ اگر یک اسپانیایی بخواهد کاری بزرگ‌تر از حد توانش انجام دهد، با چه ضرب‌المثلی او را خطاب قرار می‌دهند. تیم ملی اسپانیا پس از 44 سال یک جام واقعی را به کلکسیون افتخاراتش اضافه کرد و مردم این کشور چاره‌ای دارند جز این ‌که این ضرب‌المثل را حداقل برای 44 سال آینده از ذهن‌ها خارج کنند.

از سال 1930 که جام جهانی را ژول ریمه پایه‌گذاری کرداسپانیا حتی یک بار هم فینالیست نشده بود تا این‌که جام ملت‌های اروپا در سال 1964 از راه رسید. میزبان اسپانیا بود و خودباوری برای کسب عنوان قهرمانی در حد صفر! اسپانیا آن تورنمنت را با تساوی ناامیدکننده یک  یک مقابل ایرلند شمالی آغاز کرد تا دستمال‌های سفید در همان بازی اول در ورزشگاه سان‌مامز شهر بیلبائو از جیب ماتادورها خارج شود. اسپانیا بازی تکراری را به زحمت با یک گل از ایرلند شمالی برد و به یک چهارم نهایی صعود کرد. آنها در این مرحله 5 گل به ایرلند جنوبی زدند تا به نیمه نهایی صعود کنند. حالا دیگر باورشان شده بود که می‌توانند آقای اروپا باشند. بازی نیمه نهایی و فینال در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو مادرید بود. آنها در وقت‌های اضافی بازی نیمه نهایی و در دقیقه 115 مجارستان را 2 بر یک بردند تا برای اولین بار طعم بازی در یک فینال معتبر را بچشند. حریف اولین فینال اسپانیا، شوروی سابق بود و کسی که گل قهرمانی ماتادورها را به ثمر رساند مارسلینو مارتینز بود. بازیکنی 24‌ساله و تیز پا که به مرد شماره 9 معروف بود. او در حالی که بازی فینال با نتیجه مساوی یک  یک در جریان بود، در دقیقه 84 دروازه «لئو یاشین» بزرگ را باز کرد تا در پایان بازی روی دوش بازیکنان اسپانیا باشد. بازیکنان اسپانیا آن روز (21 ژوئن) برای اولین بار یک جام قهرمانی را بالای سر بردند، اما در آن روز هیچ گاه به این فکر نکردند که چه کار بزرگی انجام داده‌اند. موفقیتی که قرار بود 44 سال بعد در اتریش برای آنها تکرار شود.

آنها در این 44 سال فقط یک بار دیگر توانستند حال و هوای آن قهرمانی را با حضور در فینال برای خود زنده کنند، اما آن یک بار هم پایان خوشی برایشان نداشت. اسپانیا در یورو 84  و در حالی که فرانسه میزبان بود به دیدار نهایی صعود کردند ولی در ورزشگاه پارک دوپرنس پاریس، با 2‌‌گل پلاتینی و بیلونه مغلوب میزبان بازی‌ها شدند.

نسل جدید

آمده بودند تا ناکامی‌ها را جبران کنند. 44 سال شکست؛ این چیزی بود که در ذهن مردم اسپانیا نقش بسته بود. برای لوئیس آراگونس پیر سخت‌ترین کار هم همین بود که ذهن و روح بازیکنانش را از تاریخ جدا کند. چون تقریبا باز هم همچون سال 1964 خودباوری‌ها برای ماتادورها به صفر رسیده بود. آنها عادت کرده بودند که باید در یکی از مراحل حذف شوند. یا گروهی یا یک‌‌چهارم نهایی یا نیمه‌نهایی. یا اگر هم خیلی خوش شانس باشند در فینال.

اما نه! این بار نسل جدید آمده بود تا خودش تاریخ‌سازی کند. بازیکنان انرژیک و دونده‌ای چون مارکوس سه‌نا، کارلوس مارچنا، سرخیو راموس، ژاوی هرناندز، آندرس اینیستا، سس فابرگاس، فرناندو تورس و دیوید ویا. ایگر کاسیاس و کارلوس پویول هم را اضافه کنید. این بازیکنان اگر با پیراهن لاجوردی ایتالیا در جام شرکت می‌کردند، قطعا قهرمان می‌شدند و اگر با پیراهن سفید آلمان بازی می‌کردند هم همین طور. پس چرا با پیراهن قرمز اسپانیا نباید به این افتخار دست پیدا کنند. شاید همین فکر هم آنها را به قهرمانی امیدوار کرد.

بازی اول را پرقدرت شروع کردند و 4 بر یک روسیه را بردند. بعد نوبت به سوئد رسید که با گل دقیقه 90 از پای درآید. این تیم شخصیت قهرمانی داشت، چون در بازی تشریفاتی مقابل یونان هم بدون تمام بازیکنان اصلی‌اش بازی کرد و برد.

سخت‌ترین مرحله یک چهارم نهایی بود. بتزی با ایتالیا بزرگ. اسپانیا از این بازی می‌ترسید و این در کلام آراگونس هم پیدا بود: «ما برای این مرحله ایتالیا را نمی‌خواستیم.» سرمربی 70 ساله اسپانیا این جمله را زمانی که مشخص شد از گروه مرگ به جای رومانی، ایتالیا صعود کرده به زبان آورد و البته این یک جمله فریبکارانه هم نبود. اسپانیا محتاط‌ترین بازی‌اش را مقابل ایتالیا انجام داد هرچند که می‌دانست حریف بدون پیرلو و گتوسو نیمی از توانش را در اختیار ندارد. آنها در آن بازی موقعیت‌‌های گل زیادی هم نداشتند و در نهایت هم ضیافت پنالتی‌ها را برای غلبه بر حریفشان انتخاب کردند.

حالا ماتادورها باور دارند که اگر بخواهند یک بار دیگر یک جام دیگر را ببرند، باید آنقدر صبر کنند که یک مهاجم شماره 9‌شان 24 ساله باشد. در پایان جام سیزدهم این اسپانیا بود که همه چیز را فتح کرد؛ هم جام را، هم آقای گلی را و هم بهترین ستاره را. یوفا در پایان مسابقات  یک تیم 23 نفره را به عنوان بهترین‌های جام معرفی کرد که 9 بازیکن آن اسپانیایی بودند. در وصف این 9 بازیکن این چنین می‌توان نوشت:

ایکر کاسیاس  تولد: 20 می‌1981  مادرید اسپانیا

او در کل بازیها تنها 2 گل خورد تا همچون بوفون و فان‌درسار جزو بهترین گلرهای جام باشد. دروازه‌بان اول رئال مادرید و کاپیتان تیم ملی اسپانیا یکی از بهترین‌های تیم خود بود و در ضربات پنالتی بازی با ایتالیا 2 پنالتی را مهار کرد تا تیم خود را به مرحله نیمه نهایی ببرد.

کارلس پویول  تولد: 13 آوریل 1978  لریدای اسپانیا: بازیکن دوست داشتنی بارسلونا در این جام زیر سایه مارچنا قرار داشت و او بخصوص در مسابقه آخر آن طور بازی نکرد که همه انتظار داشتند. با این حال حتی نمایش‌های نه چندان موفق پویول هم بهتر از مدافعان دیگر بود و او را در جمع بهترین‌ها قرار داد. کاپیتان بارسا به همان دلیلی انتخاب شد که مارچنا در ترکیب اصلی قرار گرفت: موفقیت در کسب عنوان بهترین خط دفاعی جام

کارلوس مارچنا: اگر اسپانیا در 4 مسابقه گل نخورد، فقط به دلیل قدرت بالای دروازه‌بان و خط دفاعی این تیم بود و در این میان، مارچنا به عنوان مدافع کانونی، در بالا رفتن ضریب اطمینان این خط نقشی غیرقابل انکار داشت.
بازیکنی که به دلیل خشونت بالا و علاقه فراوانش به بازی فیزیکی، در بسیاری از موارد از سوی کارشناسان با ماتراتزی مدافع خشن ایتالیایی‌ها مقایسه می‌شد، در این جام خشونت را کنار گذاشت و به بازی عاقلانه روی آورد و تا آنجا موفق بود که توانست حتی از کارلس پویول هم بهتر بازی کند و در ترکیب اصلی قرار بگیرد.

ژاوی هرناندز  تولد: 25 ژانویه 1980 تراسای کاتالونیا در اسپانیا: خیلی از منتقدان فوتبال اسپانیا بخصوص آنها که با بازی بازیکنان باسکی و کاتالانی در تیم ملی اسپانیا مشکل داشتند، به آب و آتش زدند تا بلکه ژاوی و اینی یستا را از ترکیب اصلی تیم ملی دور کنند و بازی کردن ژاوی در ترکیب اصلی را بزرگترین ریسک لوییز آراگونس می‌دانستند؛ ولی سرمربی 69 ساله اسپانیا تا آخرین روز در برابر این فشارها مقاومت کرد تا مزد خود را با بازی‌های درخشان این بازیکن بگیرد. آراگونس وقتی در برابر فشارها قرار می‌گرفت فقط یک جمله می‌گفت: مطمئنم اگر او را از ترکیب بیرون بگذارم، بزرگترین ریسک زندگی‌ام را انجام داده‌ام. می‌دانم ژاوی جواب مرا می‌دهد.
نمایش‌های ژاوی بازی به بازی بهتر و کامل‌تر شد تا آن که کمیته فنی بازی‌ها او را بهترین بازیکن جام معرفی کرد. با این انتخاب مشخص شد آراگونس چه خدمتی به خود و تیمش کرد. شاید بزرگترین هنر ژاوی، دقت پاس‌های او باشد. بازیکنی که حتی زیر فشار بازیکنان حریف هم توپ‌هایش را هدر نمی‌دهد.

مارکوس سه نا  تولد: 17 جولای 1976  سائو پائولوی برزیل:  بازیکن برزیلی الاصل اسپانیا فوق‌العاده مفید بازی می‌کرد. اگرچه بازی او در اسپانیا به چشم نمی‌آمد اما او به همان اندازه در قهرمانی اسپانیا نقش داشت که مکه له‌له در موفقیت‌های زنجیره‌ای و قهرمانی‌های رئال مادرید در دوران اوجش. رئالی‌ها که نقش او را در تیم نمی‌دیدند بلافاصله پس از جدایی دل بوسکه از این تیم، عذر مکه له‌له را خواستند تا بعدها به اشتباه خود اعتراف کنند. اما آراگونس خوب می‌دانست چه مهره‌ای در اختیار دارد و بارها او را کلید تیم معرفی کرد.

سس فابرگاس  تولد: 4 می‌1987  بارسلون اسپانیا: بهترین بازیکن آرسنال و امید اول و آخر آرسن ونگر فرانسوی، در این جام زیر سایه آندرس اینی یستا قرار داشت؛ اما با این حال باز هم آنقدر توانایی داشت که در همان زمان‌هایی که به عنوان بازیکن جانشین وارد میدان می‌شد، خودش را نشان دهد. او در بازی با روسیه پایه‌گذار 2 گل از 3 گل تیمش بود و در بازی آخر هم که به دلیل مصدومیت ویا از ابتدا در ترکیب قرار گفت، نمایشی عالی داشت.

آندرس اینی یستا  تولد: 11 می‌1984  آلباسته اسپانیا: او بازی به بازی رشد کرد و درست در همان مسابقه‌ای که آراگونس به درخشش او نیاز داشت، دست پیرمرد را گرفت. بازی درخشان او در مسابقه با روسیه او را به بهترین بازیکن آن دیدار تبدیل کرد. او در حالی که کار برای اسپانیا گره‌خورده بود، پاس گل اول را به ژاوی داد تا ماتادورها با خیالی آسوده بازی را دنبال کنند.

فرناندو تورس  تولد: 20 مارچ 1984  مادرید اسپانیا: بدون تعارف باید گفت او به جز گلی که در بازی فینال زد (که البته حساس‌ترین گل جام هم بود) کار مفید دیگری انجام نداد، همان یک بازی کافی بود که تورس از زیر سایه ویا خارج شود و توانایی‌هایش را به رخ بکشد. گلزن جوان لیورپول، یکشنبه شب، محبوب‌ترین انسان روی زمین برای اسپانیایی‌ها بود.

داوید ویا  تولد: 3 دسامبر 1981  لانگرئوی اسپانیا: درخشش خیره‌کننده در 2 بازی اول اسپانیا مقابل روسیه (3 گل) و سوئد باعث شد او در همان 2 بازی اول آقای گل جام شود. مهاجم اول والنسیا در بازی سوم اسپانیا مقابل همه بازیکنان اصلی این تیم استراحت کرد و در بازی آخر به دلیل مصدومیت حضور نداشت. 4‌گل در 4 بازی، آمار خوبی برای یک مهاجم محسوب می‌شود و به همین دلیل ویا در تیم منتخب قرار گرفت.