شمیم شرقی

همسایه های بی سایه

کد خبر: ۱۸۶۸

هفته ها بود که همسایگان مردی تنها، ساکن شهر شیگاگو می دیدند نامه های صندوق پستی اش به قدری شده است که دیگر درون آن جایی نیست و پستچی نامه ها را به زحمت در آن می ریزد! برق منزلش شبهای زیادی است که روشن نمی شود! چمن جلوی خانه اش خیلی بلند و نامرتب و برخی خشک شده اند! در و دیوار خانه او، رنگ باخته و پوسته پوسته شده است ؛ اما از آنجا که هیچ کس با وی آمد و رفت و دوستی و آشنایی نداشت ، همسایه ها با آن که ماهها و سالها بود که او را در آن کوچه ندیده بودند، خیال می کردند به شهری دیگر هجرت کرده است ؛ چون اصولا در راه و رسم و فرهنگ غربی ، کسی را با کسی کاری نیست ؛ هر کس سر در کار و زندگی شخصی خود فرو برده و به تفریح ، کار ، سرگرمی و لذت خود مشغول است ، تا آن که خانه پیرمرد، بر اثر نپرداختن مالیات و آبونمان آب و برق و غیره ، از سوی اداره دارایی و مالیاتی محل به حراج گذاشته می شود و شخصی برنده می شود و برای تحویل گرفتن منزل ، وارد خانه می شود؛ اما در کمال تعجب ، اسکلتی را می بیند که بر روی یک مبل راحتی نشسته و معلوم می شود که چهار سال پیش ، در همان حال مرده است ! اما نه مردم آن شهر شلوغ ، نه همسایگان و نه افراد فامیل وی و خانواده اش از او احوالی نپرسیده و به سراغش نرفته اند. یکی از همسایگانش به صاحبخانه جدیدی که آن را خریده بود، گفت: ما عجب همسایه های نامهربانی هستیم که همه مان فقط به فکر خودمان هستیم!در آیین و آداب ما، دیدار از خویشان و اقوام و دوستان - بویژه پدران و مادران پیر و تنها - نه تنها تاکید فراوان شده است ؛ بلکه به عنوان صله رحم دارای بسی ثواب و پاداش معنوی است و در قرآن ، آنانی که از خویشان خود بریده و قطع رابطه کرده اند، سرزنش شده است . رسول گرامی اسلام می فرماید: "مردم از هر دسته و طایفه و نژادی ، عیالات خداوند تعالی هستند. محبوبترین آدم کسی است که به عیالات )مردمان ( خدا نفعی برساند و با دیداری یا احوالپرسی و کلامی و سلامی )و هر وسیله دیگری( خاطر خالق را شادمان سازد."روزی چند تن از مسلمانان به همراه هم ، به عیادت بیماری در همسایگی خود می رفتند. امام صادق )ع ( آنها را دید و از قصد شان آگاه شد و گفت : آیا به همراه خود، تحفه ای مثل عطر یا میوه برای وی دارید؛ گفتند: نه چیزی برنداشته ایم . فرمود: مگر نمی دانید که دادن تحفه به مریض - هر چند ناچیز باشد- سبب آرامش و خرسندی وی میشود؛و همین امام می فرماید: "در عیادت بیماران صعب ، بهتر است که وقتی می روی از وی احوالپرسی کنی ، دستی به نشان همدردی ، بر بازوی او بگذاری و زودتر از جا بلند شوی و خداحافظی کنی ؛ چرا که عیادت آدمهای نادان و مزاحم برای بیماران ، دشوارتر از درد بیماری است!"