عموپورنگ همچنان به‌ بهتر بودن می‌اندیشد‌

اینها همه، هدیه‌های سبز عموپورنگ به بچه‌ها، نه، فرشته‌های مهربان زندگی است؛ فرشته‌هایی که فرشته‌وار، او را به اندازه همه شکوفه‌های سفید و صورتی دنیا دوست دارند. راستی عموپورنگ، تو می‌دانی چند شکوفه سفید و صورتی بر درختان دنیا می‌شکفند؟!

بچه‌ها در انتظار دیدار دوباره‌ات در سرزمین شاد‌ کودکانه‌شان با شاخه‌گل‌های همیشه بهار که همین دیروز از باغچه نگاه مهربانت چیده‌اند به صف ایستاده‌اند تا آمدنت را به جشن گل و لبخند بنشینند و بر سطر اول دفترچه‌هایشان با مدادرنگی نوشته‌اند: «می‌نویسم دیدار، تو اگر دلتنگ‌ منی، یک‌به‌یک فاصله‌ها را بردار». تا یادم نرفته این را هم بگویم که: عموپورنگ، بچه‌ها بدون تو حتی یک گاز هم به سیب گلاب آرزوهایشان نمی‌زنند، پس خیلی تنهایشان نگذار که منتظرند و چشم‌به‌راه...

با او که در آستانه 35 سالگی و بعد از 7 سال اجرای مداوم، همچنان به بهتر بودن می‌اندیشد و رویای دست‌نیافتنی بچه‌هاست، در منزلشان به گفتگو نشستیم؛ گفتگویی صمیمی و جذاب که گاه،‌ رنگ و بوی دلتنگی و غصه، فضایش را بارانی کرد و گاه،‌ خنده‌های زیبای کودکی را مهمان عمق دلمان.

‌ «از دل برود هر آن که از دیده برفت»  این سرنوشت را برای عموپورنگ، پیش‌بینی می‌کنید؟

نه، از دل نرود آن‌که در دل بماند و من هم در دل بچه‌ها مانده‌ام (باخنده)‌.

از خودتان تعریف می‌کنید؟

نه، این تعریف نیست. اگر با دل کار کنید قطعا در دل‌ها ماندگار خواهید شد. از قدیم گفته‌اند: «دل‌ به ‌دل راه دارد»
البته بگذریم که حالا راه‌ها خراب است! (باخنده)‌ اگر رابطه قلبی باشد، جلوی چشم‌ بودن مهم نیست. من با تمام وجود و از عمق دل برای بچه‌ها کار کرده‌ام و مطمئنم که در اذهان و یادها می‌مانم.

  با همه این‌ها موافقید که هر کسی چند روزه نوبت اوست؟

قطعا همین‌طور است اما باید بکوشیم تا از فرصتی که در اختیارمان قرار می‌گیرد به نحو‌ احسن استفاده کنیم و کارمان را به‌درستی انجام دهیم تا همواره در اذهان باقی بمانیم، چرا که به قول شاعر: «هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود / خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد». باید طوری از این فرصت استفاده کرد که هم برای خودت خوب باشد و هم برای دیگران.

فکر نمی‌کنید بچه‌ها از عموپورنگ خسته شده بودند؟

سوال خیلی جالبی است و جالب‌تر، پیامک‌ها و عکس‌العمل‌هایی است که از بچه‌ها شاهد بوده‌ایم. بچه‌ها می‌گویند: «اصلا ما برنامه جدید نمی‌‌خواهیم؛ فقط خودت جلوی دوربین بیا و با ما حرف بزن» اگر من آدم تنبل و فرصت‌طلبی باشم باید همین کار را بکنم اما من نمی‌خواهم به خودم دروغ بگویم و راحت‌ترین کار را انتخاب کنم.

بزرگ‌ترها و رقیبانتان چطور؟

من به رقیبان فکر نمی‌کنم. دغدغه فکری من، پورنگ است که با بچه‌ها زندگی می‌کند. رقیبان هم به نوبه خود زحمت می‌کشند؛ این را نباید انکار کرد اما سبک من با آنها متفاوت است، لذا با آنها کاری ندارم و مطمئنم مخاطبانم چیزهای نو و تازه می‌خواهند پس باید به خواسته آنها احترام بگذارم و آگاهی‌شان را افزایش دهم. نباید به داشته‌ها بسنده کرد. بیننده هم باید کمک کند، نظر بدهد و انتقاد کند.

دوست دارید بچه‌ها با چه بدرقه‌تان کنند؟

غیر از دعا، هیچ نمی‌خواهم. بچه‌ها بهترین وسیله ارتباط با خدا هستند. دوستی می‌گفت: بسیاری از بچه‌ها مثل سجاد که تو را دوست داشتند، در حادثه بم از دنیا رفتند؛ هر وقت می‌خواهی دعا کنی، خدا را به روح آنها قسم بده و مطمئن باش به‌خاطر معصومیت و پاکی آنها هم که شده، درخواستت بی‌پاسخ نمی‌ماند.

حرف دل عموپورنگ با بچه‌ها که در این چند سال هیچگاه بیانش نکرد؟

بچه‌ها، فکر نکنید هر کس در تلویزیون برای شما برنامه اجرا می‌کند و شما را دوست دارد، متفاوت‌تر از شما زندگی می‌کند. در مورد عموپورنگ، رویایی فکر نکنید. واقع‌بین باشید. قطعا دغدغه‌های روزمره و مشکلات زندگی عموپورنگ از شما و پدر و مادرهایتان بیشتر است. عموپورنگ به‌خاطر استراحت یا راحتی خودش، هرگز شما را رها نمی‌کند. مطمئن باشید هر کاری که انجام می‌دهم برای ارائه طرح‌های بهتر است. این دغدغه و استرس، آسایش را از من سلب می‌کند اما عشق خدمت به شما بچه‌ها باعث می‌شود تا به ادامه راه، مصمم‌تر گردم.

فراموش نکنید کسی که برای شما کار می‌کند حتما به کمک، عشق و حمایت شما نیازمند است.

پس شما عمویتان را دوست داشته باشید و بدانید که من هم تمام برادرزاده‌هایم را دوست دارم و هیچگاه نگذارید به این احساس پاک به خاطر استنباط غلط بعضی‌ها خدشه‌ وارد شود. من برای شما هم عمو هستم و هم دایی؛ ضمن این‌که خیلی هم با مسائل ساده و سوالات واهی و پیش‌پا افتاده‌ای مثل دانستن شماره تلفن همراه و یا شماره کفش من!‌ که به درد هیچ کس نمی‌‌خورد، خودتان را درگیر نکنید.

به هر حال اینها هم به نوعی نشانه عشق و علاقه بچه‌ها به شماست.

می‌دانم اما می‌‌خواهم بگویم بچه‌ها خیلی بهتر از اینها می‌توانند دوست داشتن‌شان را ثابت کنند. پیدا کردن شماره تلفن من یک چیز عادی و به دردنخور است. اگر خیلی‌ عموشان را دوست دارند باید سفارشات او در مورد رابطه آنها با پدر و مادر و معلمان و همچنین پیوندشان با نسل گذشته خصوصا پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها را آویزه گوششان کنند.

تا حالا بچه‌ها با عموپورنگ، قهر کرده‌اند؟

آره، در بسیاری از مواقع بچه‌ها می‌گویند: چرا تلفن مرا جواب نمی‌دهی یا چرا به نامه من، خودت پاسخ ندادی و دقیقا به همین خاطر است که به بچه‌ها می‌گویم رویایی فکر نکنند. مگر می‌شود من به تنهایی بتوانم پاسخ میلیون‌ها نامه را بدهم. اصلا در بخشنامه‌ها، افراد دیگری هستند که بعد از مطالعه نامه بچه‌ها، آنها را در مسابقه شرکت می‌دهند. من مجری هستم. ماحصل آنچه که شما درخواست کرده‌اید را به من اطلاع می‌دهند تا در برنامه لحاظ کنم. این درخواست ناشایستی است که بچه‌ها بگویند تو باید به نامه شخصی من جواب بدهی یا با شماره تلفن من تماس بگیری. اصلا چنین چیزی نیست. چند روز پیش بچه‌ای از مشهد تماس گرفت و گفت: «عموپورنگ تو رو خدا نرو». گفتم: دخترم، نگران نباش، خیلی زود با برنامه‌ای جدید بازمی‌گردیم، کمی که صحبت کردیم، گفت: «عموپورنگ، اصلا تو من را دوست داری؟».

گفتم: نگو من، بگو ما را دوست داری؟ من، شخصی است. این طوری من در ملکیت تو هستم، در حالی که من، عموی تو و بچه‌های دیگرم و اگر قرار است برای همه خدمت کنم باید همه را به یک چشم ببینم. بچه‌ها برای من قابل احترام و ستایش هستند، بنابراین حاضرم این دوری و سختی را به جان بخرم اما با یک فکر نو بازگردم. من که علامه دهر نیستم؛ قطعا ضعف‌ها و کاستی‌هایی دارم که باید بعد از برطرف کردنشان دوباره مثل گذشته مهمانتان شوم و باز هم بخندیم و یاد بگیریم و شاد شویم.

عمو پورنگ چطور؟

نه، اصلا قهر نکرده‌ام. من در مقطعی از زندگی، خواسته یا ناخواسته در فضایی قرار گرفتم که خودم  هم تصور نمی‌کردم و خوشحالم که رابطه‌ام بیش از آن که بصری و ماشینی باشد، عاطفی است. داریوش فرضیایی واقعا بچه بود و خدا در این مقطع، بچگی مرا به من بازگرداند. خیلی چیزها را از بچه‌ها یاد گرفتم و برای همین هم بسیاری از چیزهای درون من، بچگانه شده است.

شاید بزرگترها به من بخندند اما خوشحالم که بچگی‌ گذشته دوباره بازگشته است. مثل خود بچه‌ها، زود دلم می‌شکند و گریه‌ام می‌گیرد اما اینها را دوست دارم.

بدون تعارف، در این چند سال، دل چند بچه را شکسته‌ای؟

نمی‌دانم، این را باید از بچه‌ها بپرسید. بچه‌ها روحشان پاک است، چیز زیادی از من نمی‌خواهند. می‌گویند شماره تلفن‌ات را به ما بده، ما را به خانه‌ات ببر که این بد است و من با آن مخالفم. ممکن است این طوری دلشان شکسته باشد اما باید یاد بگیرند که افراد یک حریم خصوصی و زندگی شخصی دارند و درست نیست دیگران به‌ آن وارد شوند، چرا که در غیر این صورت، من باید شماره‌ام را به
15 میلیون بچه بدهم و دیگر از صبح تا شب بنشینم، به هیچ کاری نرسم و تنها تلفن‌ها را پاسخ دهم. آیا من زندگی،‌ دغدغه و گرفتاری‌های خاص خودم را ندارم؟

اما شماره همراه شما را بسیاری از بچه‌ها دارند. اگر سری به وبلاگ‌ها بزنید، خواهید دید که به راحتی رد و بدل می‌شود؟

خوشحالم که این نکته را گوشزد کردید اما اجازه بدهید حالا که بحث وبلاگ‌ها مطرح شد، نکته‌ای را در این مورد خدمت‌تان عرض نمایم: وبلاگ‌هایی که با نام‌های واهی یا حتی به اسم پورنگ در اینترنت راه‌اندازی شده است به هیچ‌ عنوان ارتباطی به من و برنامه ندارد. من اصلا نمی‌دانم نویسندگان آنها چه کسانی هستند. دست همه آنها را می‌بوسم و می‌گویم یادتان نرود که بچه‌ها موجودات پاکی هستند، ذهن بچه‌ها را مشوش و مغشوش نکنید.

خود بچه‌ها نیز سعی کنند از این دنیای مجازی برای تبادل‌نظر و یادگیری و بهتر بودن استفاده کنند. متاسفانه تعریف اینترنت برای بچه‌ها درست جانیفتاده است. به نظر من بچه‌ها قبل از این که بخواهند سراغ اینترنت و رایانه بروند باید به درس‌هایشان برسند، بعد هم به بازی‌ها و سرگرمی‌ کودکانه‌شان بپردازند. این که بچه‌ها در طول روز دائما پای کامپیوتر باشند خیلی بد است. یک ساعت کافی است. چرا بازی‌ها و شیطنت‌های کودکانه را فراموش کرده‌اید و جایش را به زندگی ماشینی داده‌اید؟ هفت‌‌سنگ و گردوبازی را که ما داشتیم چرا فراموش کرده‌اید؟ به خدا وقتی ما بچه بودیم، اینترنت و رایانه هم نبود اما فضای زندگی‌مان بهتر و باصفاتر از الان بود.

دلتنگی شما برای بچه‌ها از صمیم قلب است یا پس از مدتی در مواجهه با روزمرگی‌ها و دلمشغولی‌ها، رنگ می‌بازد؟

دلتنگ می‌شوم اما واقعیت این است که هر چه سن بالاتر می‌رود با توجه به گرفتاری‌های جانبی،‌ کم‌حوصله‌تر می‌شویم اما شاید جالب باشد به شما بگویم هر بار از کنار مدرسه‌ای عبور می‌کنم،‌ صدای زنگ مدرسه و صدای همهمه بچه‌ها را که می‌شنوم، دلتنگ‌شان می‌شوم، آن لحظه خیلی دلم می‌‌خواهد داخل بروم و تک‌تک آنها را ببینم اما می‌‌ترسم، چون می‌ریزند سر آدم و نمی‌گذارند و در واقع بی‌آن‌که بدانند این فرصت طلایی را از من می‌گیرند. بچه‌ها خیلی دوست دارند عموپورنگ را ببینند اما نمی‌دانند اشتیاق من دو برابر آنهاست. هجوم می‌آورند و جوری عمو عمو می‌کنند که احساس می‌کنم خیلی بزرگ هستم و به نوعی در آن هیاهو، حس کودک بودن را از من دریغ می‌کنند. چند روز پیش به اتفاق یکی از دوستانم از خیابان‌های شهرری عبور می‌کردیم که صدای هیاهوی بچه‌های مدرسه‌ای توجهم را به خود جلب کرد. گفتم نگه‌دار می‌خواهم داخل مدرسه بروم؛ با تعجب گفت: داریوش، کم‌آوردی یا خدای ناکرده عقلت را از دست داده‌ای! گفتم:‌ هیچ‌کدام، می‌خواهم ببینم وقتی با من مواجه می‌شوند، چه می‌کنند. گفت: یعنی تو نمی‌دانی چه می‌کنند، گفتم: چرا اما می‌خواهم بروم داخل مدرسه کمی شیطونی کنم. هر چه اصرار کرد که تو مجری هستی، معلمان و اولیای مدرسه می‌خندند، از تو انتظار ندارند و... گوش ندادم و وارد مدرسه شدم؛ جیغ و داد بچه‌ها بلند شد، از میان همه‌شان عبور کردم و وارد دفتر مدیر مدرسه شدم. مدیر هم تعجب کرد و گفت: ببخشید شما اینجا چه کار می‌کنید؟ گفتم آمده‌ام یکی دو تا از بچه‌ها را ببینم. خندید و یکی دو بچه شد صد تا بچه!

اینها روح و دلتنگی مرا ارضا می‌کند و مرتب به من یادآور می‌شود که پورنگ، تو متعلق به خودت نیستی.