اکسیژن ‌درمانی‌

استفاده از اکسیژن پرفشار سابقه‌ای طولانی دارد و به یکصد سال گذشته بازمی‌گردد که در درمان آمبولی هوا به کار گرفته می‌شد. آمبولی هوا شرایطی است که معمولا غواصانی که به اعماق آب می‌روند و سپس با سرعت زیاد به سطح آب بازمی‌گردند دچار آن می‌شوند. در این حالت، به علت پیدایش حباب‌های کوچک هوا در جریان خون، خون به اعضای حیاتی بدن نمی‌رسد و سبب مرگ فرد خواهد شد که اکسیژن پرفشار می‌تواند اندازه این حباب ها را کوچک کند و در نتیجه جریان خون به شرایط عادی باز خواهد گشت.

کد خبر: ۱۸۴۶۱۹

اما سایر استفاده‌های این روش شامل پادزهر در مسمومیت با گازهای سمی بویژه منواکسید کربن، اثر ضدعفونی‌کننده بویژه در برابر میکروب‌های بی‌هوازی (میکروب‌هایی که در برابر اکسیژن توان مقاومت ندارند)‌ و کاهش تورم و تجمع مایعات در بافت‌های بدن که در بهبود سوختگی‌ها کمک‌کننده است می‌شود .

در مواردی همچون: تسریع در بهبودی پس از عمل جراحی، سر درد میگرنی، درمان دمانس و آلزایمر و بیماری ام‌اس .‌ (MS) نیز تحقیقات روی اثر درمانی این روش همچنان ادامه دارد.

در این میان بیمارانی که سابقه تشنج داشته‌اند یا دچار تشنج می‌شوند و بیماران مبتلا به آمفیزم (نوعی بیماری ریوی ناشی از تجمع هوا در ریه‌ها که در بیشتر موارد ناشی از مصرف سیگار است)‌ نباید از این روش استفاده کنند. همچنین سابقه تجمع مایع در سینوس‌ها، گوش و سایر حفرات بدن، سابقه جراحی‌های چشمی یا داشتن بیماری‌های چشم و استفاده از داروهای شیمی‌درمانی و داروی دی‌سولفیرام (در درمان الکلسیم کاربرد دارد)‌ هم از دیگر موارد منع استفاده هستند.در ضمن خانم‌ها بهتر است در دوران بارداری از این روش استفاده نکنند.

اکسیژن درمانی هم عوارض جانبی دارد

تشنج که نتیجه اثر مستقیم اکسیژن بر مغز است، خطرناک‌ترین عارضه اکسیژن پرفشار است که در یک نفر از هر 5 هزار نفری که از این روش استفاده می‌کنند دیده شده است.البته در صورت ایجاد تشنج، بسرعت هوای اتاق تخلیه می‌شود که در نتیجه تشنج قطع خواهد شد.

سایر عوارض نیز عبارتند از:گرفتن گوش، مشابه آنچه در ارتفاعات و هنگام فرود هواپیما به وجود می‌آید،درد سینوس‌ها، سردرد و درد گوش و دندان درد به علت محبوس شدن هوا در زیر پرشدگی.

تجویز اکسیژن پرفشار، در صورتی که عوارض آن ایجاد شوند و یا بهبود حاصل نشود، ضرورتی ندارد. همچنین باید به یاد داشت که استفاده از این روش‌ها به عنوان تنها راه درمانی توصیه نمی‌شود و از این روش باید در کنار سایر درمان‌های موجود بهره برد. از سوی دیگر چون این روش هنوز از سوی سازمان‌ها و نهادهای بهداشتی پذیرفته نشده است، باید پیش از استفاده از آن به نکات زیر توجه کرد:

1)‌ پیش از استفاده از این روش با پزشکتان مشورت کنید.

2)‌ مراقب باشید این روش درمانی با داروهای مصرفی شما تداخل نداشته باشد. برای آگاهی از هرگونه تداخل، با پزشکتان مشورت کنید.

3)‌ درباره میزان تجربه و آگاهی فرد درمانگر اطلاعات کافی کسب کنید.

4)‌ در صورتی که احساس کردید استفاده از این روش سبب ایجاد حالات ناخوشایند در شما می‌شود، بسرعت درمان را قطع کنید.