جایی که حق پایمال می‌شود

طی 2 سال گذشته شاهد ناکامی تیم‌هایی در راهیابی به لیگ برتر بوده‌ایم که شایستگی‌های بیشتری از حیث پایگاه مردمی، تاسیسات زیربنایی، سخت‌افزاری، مربیان، مدیران و بازیکنان شاخص داشته‌اند، تیم‌هایی که در طول یک فصل چهره کاملا مقتدری از خود ارائه کرده‌اند و به عنوان تیم نخست گروهشان به مرحله پلی‌آف رسیده‌اند، اما در این مرحله نتیجه را به حریف ضعیف‌تر خود واگذار کرده‌اند که به این ترتیب تمام تلاش و سرمایه‌گذاری کلان یکساله‌شان به باد فنا رفته است.

استیل آذین، فولاد خوزستان و تراکتورسازی 3 قربانی بزرگ یکساله اخیر لیگ دسته اول فوتبال ایران بوده‌اند که چوب شکل نامطلوب و شاید غیرمنصفانه برگزاری این رقابت‌ها را خورده‌اند.

به منظور یافتن راهکاری اصلاحی در این زمینه، برخی از کارشناسان و اهالی فوتبال را به نظرخواهی دعوت کردیم که در زیر ماحصل آن می‌آید.

لارودی: تعداد تیم‌های جام آزادگان کم است‌

اردشیر لارودی، کارشناس فوتبال معتقد است لیگ دسته اول ایران برخلاف ظاهرش لیگی 24 تیمی نیست، بلکه به صورت مجموعه نامنظمی از 2 لیگ 12 تیمی دنبال می‌شود. لارودی می‌گوید: در چنین شرایطی هر تیم تنها 24 بازی انجام می‌دهد و تیم‌های صعودکننده 26 تا 28 بازی می‌کنند در حالی که این تعداد، عدد بسیار ضعیفی است و برای آمادگی بازیکن باید حداقل 32 بازی باشگاهی در طول سال انجام دهد، اکنون تاکید فیفا بر به وجود آوردن شرایط بازی‌های بیشتر برای بازیکنان است. از این رو باید ترتیبی بدهند که به تعداد مسابقه‌ تیم‌های دسته اولی افزوده شود تا بازیکنان این لیگ دچار نقایص ذهنی، حرکتی و تکنیکی نشوند. باید در هر گروه 16 تا 18 تیم حاضر باشند و از هر گروه یک تیم مستقیما به لیگ برتر صعود کند و اگر هم قرار شد 3 تیم صعود کنند، تیم سوم باید برنده بازی پلی‌آف تیم‌های دوم گروه‌ها باشد. اکنون کمیته مسابقه‌های فدراسیون فوتبال متصدی برگزاری لیگ آزادگان است در حالی که اگر سازمان لیگ مسوول برگزاری این لیگ هم بشود، شرایط بهتری به وجود خواهد آمد.

جلالی: باید 3 تیم صعود کنند

مجید جلالی، کارشناس فوتبال هم اعتقادی به شکل فعلی برگزاری لیگ آزادگان ندارد و درباره حل این مشکل پیشنهاد می‌دهد، هر ساله 3 تیم از لیگ برتر سقوط و به جای آن 3 تیم از لیگ آزادگان صعود کند. جلالی معتقد است تیم‌های نخست هر‌گروه به طور مستقیم و برنده تیم‌های دوم گروه‌ها پس از بازی پلی‌آف رفت و برگشت به لیگ برتر بیایند. جلالی 2 گروهی بودن بازی‌های جام آزادگان را هم در شرایط فعلی لازم می‌داند، چون موجب افزایش تعداد تیم‌های حاضر در لیگ آزادگان می‌شود.

میرزایی: اسکاتلند الگوی خوبی است‌

مزدک میرزایی، تهیه‌کننده و گزارشگر فوتبال سیما 2 گروهی بودن لیگ آزادگان را کاملا عجیب و ناخوشایند توصیف کرد. میرزایی می‌گوید: شکل فعلی مسابقه‌ها کاملا ناعادلانه است. الان تیمی که در طول یک فصل از دیگر تیم‌ها بهتر بوده به خاطر باخت در یک بازی، موفقیت را به تیم ضعیف‌تر می‌سپارد. می‌توانیم به مرور تعداد تیم‌ها را کم کنیم تا همگی بتوانند در یک گروه به صورت دوره‌ای بازی و برترین‌های واقعی صعود کنند.

تا آن زمان هم می‌توان برای تیم‌های صعودکننده از هر گروه به صورت دوره‌ای مسابقه‌های رفت و برگشت برگزار کنیم، مثل اسکاتلندی‌ها که برای سقوط تیم‌های لیگ برتری‌شان به دسته اول، بازی‌های دوره‌ای رفت و برگشت موسوم به ریلگیشن لیگ برگزار می‌کنند. حداقل این الگوها از پلی‌آف فعلی بهترند.

اقبالی: تیم‌های بهتر حذف می‌شوند

مسعود اقبالی، کارشناس فوتبال و مدیر اسبق کمیته آموزش فدراسیون معتقد است در لیگ امسال ظاهرا فولاد با بازی‌هایی که ارائه کرد و استیل‌آذین با مهره‌ها و پشتوانه مالی ممتازش، صلاحیت بیشتری برای صعود نشان دادند، ولی عملا این اتفاق نیفتاد. البته کسی منکر زحمات تیم‌های صعود کننده نیست و آنها با ضریب اشتباه کمتر در پلی‌آف صعود کردند، اما کارشناسان توجهی به این دو تیم نداشتند و آنها را چندان در خور نمی‌دیدند. با توجه به این که تیم‌های لیگ آزادگان توانایی مالی و امکانات برگزاری بازی‌های دوره‌ای با حضور 16 تا 18 تیم را ندارند، 4 تیم برتر صعود کننده می‌توانند دیدارهایشان را به صورت دوره‌ای رفت و برگشت برگزار کنند تا تیمی براساس شانس و تصادف صعود نکند.

رئیسی: الگوی اروپایی نه، برزیلی‌

علی رئیسی، روزنامه‌نگار و نویسنده باسابقه ورزشی معتقد است امکانات تیم‌های دسته اولی ایران، کشش برگزاری لیگ سراسری را به صورت دوره‌ای ندارد. رئیسی می‌گوید: غیرمنصفانه است که شرایط خود را با اروپایی‌ها مقایسه کنیم. مسافت‌های بین شهری در کشور ما به مراتب بیشتر از شهرهای کشورهای اروپایی است و امکانات ترابری ما برای سفر اندک است. مثلا تیمی از سیستان می‌خواهد به شهرستان بناب برود، برای طی این مسیر به بیش از 48 ساعت زمان نیاز است و نفراتی که این مسیر را طی می‌کنند به هیچ وجه توان برگزاری یک مسابقه را نخواهند داشت، پس چاره‌ای برای ما باقی نمی‌ماند جز این که لیگ آزادگان را مثل برزیلی‌ها به صورت منطقه‌ای برگزار کنیم و سپس 4 تیم برتر به صورت دوره‌ای رفت و برگشتی بازی کنند تا صعودکنندگان به لیگ برتر منصفانه‌تر انتخاب شوند.

به هر حال آنچه مورد توافق و وثوق بیشتر کارشناسان است این که شیوه فعلی برگزاری لیگ آزادگان روشی منطقی و منصفانه برای تامین حقوق تیم‌های حاضر در آن نیست و اعمال اصلاحاتی فوری در این زمینه کاملا ضروری به نظر می‌رسد.

مجید عباسقلی‌