یک سوگواری آرام‌

بعد از مرگ او فقط کافی بود سری به دنیای مجازی بزنید تا متوجه بشوید چقدر ابراهیمی در بین جماعت وبلاگ‌نویس محبوب بوده است. «بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم» از محبوب‌ترین آثار ابراهیمی است، اما بی‌شک معروف‌ترین اثر او رمان 7 جلدی «آتش بدون دود» است که  سرگذشت قوم ترکمن را به صورت داستانی روایت می‌کند.

نادر ابراهیمی چنان که خود نوشته است پیش از این که نوشتن را به عنوان کار اصلی خود برگزیند کارهای زیادی انجام داده است که کمک کارگری تعمیرگاه سیار در ترکمن صحرا، کارگری چاپخانه، حسابداری و تحویلداری بانک، صفحه‌بندی روزنامه و مجله و کارهای چاپ دیگر، میرزایی یک حجره فرش در بازار، مترجمی و ویراستاری، ایران‌شناسی عملی و چاپ مقاله‌های ایران شناختی، فیلم‌سازی مستند و سینمایی، مصور کردن کتاب‌های کودکان، مدیریت یک کتابفروشی، خطاطی، نقاشی و نقاشی روی روسری و لباس و تدریس در دانشگاه‌ها بخشی از کارهای اوست.

نادر ابراهیمی یکی از چهره‌های پرکار هنر و ادبیات ایران بود که از سال 1342 در سن 27 سالگی، با انتشار نخستین کتابش با نام «خانه‌ای برای شب»  به جرگه نویسندگان ایرانی پیوست و خیلی زود با کتاب‌هایی که پشت‌سر هم نوشته و به بازار کتاب ایران عرضه می‌شدند، برای خود جایی ویژه در میان نویسندگان ایرانی یافت.

او همچنین در ساخت سریال برای تلویزیون نیز فعال بود و از میان آثار او می‌توان به سریال تلویزیونی آتش بدون دود به نویسندگی و کارگردانی نادر ابراهیمی اشاره کرد که به زندگی ترکمن‌های ایران می‌پرداخت و در مدتی کوتاه به یکی از پربیننده‌ترین برنامه‌های تلویزیون ایران دوره پیش از انقلاب تبدیل شد. او رمانی 7 جلدی هم به همین نام دارد. کیومرث پوراحمد، کارگردان شناخته شده امروز ایران، در آن زمان از دستیاران نادر ابراهیمی در ساخت آتش بدون دود بود و خود بر نقش نادر ابراهیمی در فیلمساز شدنش تاکید دارد.

نادر ابراهیمی تا پیش از انقلاب داستان‌ها و رمان‌های زیادی برای بزرگسالان و کودکان نوشت که از میان آن‌ها می‌توان به آتش بدون دود، مصابا و رویای گاجرات، بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم اشاره کرد.