رضازاده می‌تواند اگر...

رشید شریفی و محمد صالحی 2 نامزد دیگر حضور در دسته فوق سنگین المپیک طی مصاحبه‌های مشابهی در طول هفته گذشته اعلام کردند به حضور در المپیک و البته کسب مدال در این مسابقه‌ها خیلی امیدوارند. در این میان عده‌ای از کارشناسان معتقدند اگر قرار باشد رضازاده به المپیک اعزام شود و نصیبی غیر از مدال طلا به او برسد، اعزام نشدنش بهتر است. یکی از کارشناسان وزنه‌برداری که نخواست نامش فاش شود، گفت، متاسفانه هیچ خبر امیدوارکننده‌ای از رکوردهای جدید حسین رضازاده به بیرون از اردوی تیم ملی درز نمی‌کند. آخرین خبرهایی که از رکوردهای رضازاده داریم، مهار وزنه‌های 420 یا 430 کیلوگرم در مجموع است. اگر در روزهای آینده او نتواند به رکوردی بالاتر از 440 کیلوگرم دست پیدا کند، مدال آوردنش در المپیک در پرده‌ای از ابهام قرار می‌گیرد؛ اما اگر مثلا یک ماه مانده تا المپیک وزنه‌های سنگین‌تراز 440 کیلوگرم را مهار کند، می‌توان به مدال او در پکن امیدوار بود. حسین همیشه ثابت کرده که مرد روز مسابقه است و حرف آخر را روی تخته و درست در روز مسابقه می‌زند. اما به نظر من اگر قرار باشد او به المپیک برود و دوم، سوم یا چهارم شود به ابهت او در وزنه‌برداری جهان لطمه وارد می‌شود و در این صورت اگر او عازم المپیک نشود بهتر است. اما عده دیگری از کارشناسان عقیده‌ای خلاف این نظر را دارند، آنها معتقدند تحت هر شرایطی هرکول باید به پکن برود و حتی اگر او مثلا به مدال نقره برسد هم بهتر از این است که ایران در دسته فوق سنگین بدون مدال بماند.

علی پاکیزه جم یکی از کارشناسانی است که معتقد است شریفی و صالحی دو وزنه‌بردار جوان دیگر که به همراه رضازاده در اردوهای تیم ملی حاضر هستند، اختلاف فاحشی با او دارند و نمی‌توانند در المپیک از آبروی وزنه‌برداری ایران دفاع کنند. پاکیزه جم می‌گوید: مسابقه‌های قهرمانی اروپا ثابت کرد سایر حریفان رضازاده در دسته سنگین وزن تلاش زیادی کرده‌اند. آنها برای کسب عنوان قوی‌ترین مرد جهان به رکوردهای خوبی هم دست یافته‌اند. وزنه‌بردار لیتوانیایی در این زمره است. حتی وزنه‌بردار چینی هم می‌تواند برای رضازاده یک تهدید محسوب شود بخصوص که او انگیزه زیادی دارد در کشور خودش به مدال المپیک برسد. البته پاکیزه جم دل پری از جو موجود در وزنه‌برداری ایران دارد، او می‌گوید: اصلا ما اشتباه کردیم که مربی وزنه‌برداری شدیم. ما بیش از یک سال برای وزنه‌برداران تیم ملی زحمت کشیدیم، اما برخورد جامعه وزنه‌برداری با ما به گونه‌ای بود که شخصیت ما زیرسوال رفت.

اگر رضازاده به پکن برود و حتی موفق به کسب مدال طلا نشود، مدال نقره یا برنز او حتمی است و همین برای او و ورزش ایران یک افتخار محسوب می‌شود. اما عده‌ای از کارشناسان معتقدند رضازاده بدون شک در المپیک موفق خواهد بود. پرویز جلایر چنین نظری دارد. جلایر معتقد است رضازاده در مسیر اوج قرار دارد و مثل دو المپیک گذشته باز هم مدال طلای المپیک را نشانه گرفته است. به نظر او رضازاده از جمله ورزشکارانی است که خیلی خوب از هوش خود بهره می‌برد و می‌داند چگونه خود را آماده کسب افتخاری دیگر کند.

عطاراشرفی در عین حال که اذعان دارد افشارزاده و همکارانش در فدراسیون وزنه‌‌برداری نهایت تلاش خود را برای بهبود اوضاع بی‌سر و سامان وزنه‌برداری انجام می‌دهند، می‌گوید: وزنه‌برداری از ابعاد غیرفنی در حال ضربه خوردن است. فقر اخلاقی در اردوی تیم‌های ملی خیلی واضح است و متاسفانه دیگر کسی احترام بزرگ‌تر را ندارد. به نظر عطاراشرفی وزنه‌برداران جوان باید فرق بزرگ‌تر و کوچک‌تر را بخوبی درک کنند و احترام و پرداختن به خصایل پهلوانی در صدر کارهایشان قرار بگیرد. او به دورماندنش از تیم‌های ملی اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد: به ما گفتند سکوت کنید اما سکوت ما دردی را از وزنه‌برداری دوا نمی‌کند. متاسفانه کسانی که به وزنه‌برداری چسبیده‌اند در نقش کارشناس ظاهر می‌شوند. او به افتضاح سال 2006 در مثبت اعلام شدن تست دوپینگ 9 وزنه‌بردار تیم ملی اشاره می‌کند و می‌گوید: وقتی این اتفاق افتاد، خشک و تر با هم سوختند؛ اما مقصر اصلی معلوم نشد.

به هر حال 90 روز دیگر تا المپیک زمان در اختیار داریم و نباید با نگاه منفی به قضیه نگریست. بویژه این که پهلوان رضازاده همیشه نشان داده مرد روزهای سخت است و به تنهایی می‌تواند بار وزنه‌برداری را بر دوش بکشد. نود روز تا المپیک زمان داریم. نود روزی که برای رضازاده و سایر المپیکی‌های وزنه‌‌برداری حساس و سرنوشت‌ساز است. حرف مشترک کارشناسان وزنه‌برداری به تحول و کار اصولی برای رسیدن به موفقیت بیشتر در المپیک‌های بعدی برمی‌گردد. به امید آن روز.

امیرحسین متقی‌