راه این است !

وقتی واژه «اعتدال» را به کار می بریم ، واژه هایی چون «اعتلاء»، «حسابگری»، «آرامش» ، «انعطاف پذیری معقول» و واژه هایی از این قبیل به ذهن متبادر می شوند.

کد خبر: ۱۷۸۸۸

اعتدال با اعتلاء و استوا همخوانی داشته و یکدیگر را تداعی می کنند. مقابل اعتدال ، افراطی گری است . این حالت دارای انواع و اقسامی است . نتیجه انواع افراطی گری استوا و اعتلاء نیست ، بلکه نوعی آشوب و غوغای ذهنی و رفتاری است که با آرامش ذهنی و رفتاری همخوانی ندارد. همین اصل بر زندگی اجتماعی انسان نیز جریان دارد. در زندگی اجتماعی ، قانونگرایی و لزوم تمکین افراد به قانون برای این است که انسان ها در یک چارچوب قانونی و دستورالعمل های دینی ، فرهنگی ، سیاسی و اجتماعی ، رفتار خود را سامان دهند تا بتوانند در کنار یکدیگر با آرامش و «وفاق» همزیستی کنند. طبیعی است هرگونه عدول از چارچوب اعتدال ، افراطی گری محسوب می شود. پس افراطی گری با تمکین قانون و قانونگرایی همخوانی ندارد. ناهمخوانی افراطیون با قانون و ملاکهای قانونی و شرعی در لایه اول ، شکل بظاهر قانونی در شعار و گفتار دارد؛ اما اگر برای افراطی گری بیشتر، میدان فراخ تری پیدا کنند؛ به لایه دوم می روند که طی آن ، عمق شخصیت و ذهنیت خویش را آشکار می سازند، به طوری که علیه قانون اعتراض می کنند. اعتراض به قانون از مسیرهای غیرقانونی ، نمودی از لایه دوم افراطی گری است . طبیعی است در صورت برخورد نکردن با افراطی گری و عدم ورود «خواص عاقل» در صحنه های سیاسی و اجتماعی ، ممکن است افراطیون به لایه های سوم و... نیز برسند که در آن صورت می توان پیش بینی کرد که اعتراض به قانون ، شکل خشن تری به خود خواهد گرفت . در هر صورت ، شناسایی و حل مشکلات واقعی مردم و سامان دادن امور کشور به سوی آبادانی و کمال معنوی ، منوط به طرد هرگونه افراطی گری و میدان دادن به افکار و اشخاصی است که شخصیت رشد یافته ای دارند. مهم این است که اراده خواص بر این قرار بگیرد که افراد معتدل ، معقول ، حسابگر، متخصص ، متعهد و جوان را شناسایی کنند تا دیگران هم برای اعتلای کشور خود را نشان بدهند و منویات نظام را به تحقق برسانند.