گفتگو با افشین هاشمی
خنداندن تماشاگر ایرانی سخت است
در حالی که فضای آموزشی تئاتر در دانشکدههای هنری ایران کاملا غربی است و در آن چندان اعتنایی به نمایشهای سنتی نمیشود، اجرای نمایش «حسن و دیو راه باریک پشت کوه» از سوی یک گروه جوان و دانشجویی میتواند امیدوارکننده باشد.
نمایش حسن و دیو راه باریک پشت کوه در قالب نمایشهای سنتی چندی است که در مجموعه تئاتر شهر اجرا میشود و علاوه بر مخاطبان عام هنرهای نمایشی، نظر موافق کارشناسان و منتقدان را به خود جلب کرده است.
نمایش ما بشدت وامدار تعزیه است؛ اما دقیقا آن نیست و بر اساس نیازهای خود از شیوههای نمایشی و موسیقی ایرانی بهره گرفته است. در این شیوه اجرایی از بازی واقعگرایانه دور شدهایم و فرصت تحلیل استانیسلاوسکیوار هم نداریم.
چرا هنرمندان ما از شیوههای سنتی نمایش چندان استقبالی نمیکنند؟
اگر نمایش ایرانی کمتر اجرا میشود به دلیل کمتوجهی به نمایشنامههای ایرانی و همینطور ذهنیت غلطی است که درباره این متون وجود دارد.
اما متن نمایش شما هم چندان قوی نیست و در یکسوم پایانی دچار افت میشود.
قبول دارم که این افت به دلیل ضعف نمایشنامه است و به هیچ وجه مشکلی متوجه بازیگران نیست.
بسیاری هم اعتقاد دارند که پایان نخنمای نمایش هم به کار آسیب جدی میزند.
در این مورد با نظر شما موافق نیستم. اجازه بدهید میان این همه داستان و نمایشنامه با پایان باز، یک نمایش هم پایان نخنما داشته باشد. به عنوان کارگردان نمایش، این پایان را دوست دارم، هرچند عدهای معتقدند که بسیار نخنماست.
خنداندن تماشاگر ایرانی چقدر سخت است؟
خیلی زیاد. در نمایشهایی مثل کار ما، خنداندن تماشاگر ساده نیست، چرا که مدام باید مواظب باشیم به ورطه ابتذال نیفتیم.
در پاسخ یکی از پرسشها به تفاوتهای بازیگری در این نمایش اشاره کردید. دراینباره توضیح دهید.
از آنجا که در نمایش سنتی تماشاگر به عنوان عنصر فعال و دخیل در اجرا عمل میکند، بازیگر باید همگام و همراه با او نمایش را پیش ببرد.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
