افسردگی...

افسردگی وقتی نابهنجار تلقی می‌شود که واقعه افسرده‌ساز برای فرد خارج از اندازه و ظرفیت او باشد و از حدی که برای اکثر مردم قابل برگشت و بهبودپذیر است برای او فراتر رفته باشد.

غمگینی و دلمردگی برجسته‌ترین علامت هیجانی در افسردگی است. شخص افسرده ناامید و غمگین است.
اغلب گریه و زاری می‌کند و حتی ممکن است به فکر خودکشی بیفتد. لذت و یا خشنودی از زندگی را از دست داده است و فعالیت‌هایی که قبلا برای او لذتبخش بوده و مایه رضایت خاطر او را فراهم می‌کرده، دیگر برایش کسل‌کننده و غیرلذتبخش است. شخص افسرده بتدریج به سرگرمی‌ها و فعالیت‌های خانوادگی بی‌علاقه می‌شود. بسیاری از بیماران افسرده از عدم علاقه و عطوفت به دیگران و همچنین غیرلذتبخش بودن علائق قبلی‌شان شاکی هستند.
انگیزش در افسردگی روبه نزول است و فرد افسرده به منفعل بودن و انزوا گرایش بیشتری نشان می‌دهد. از علایم جسمی افسردگی بی‌اشتهایی، آشفتگی در خواب، خستگی و از دست دادن انرژی است.

از آنجایی که افکار شخص افسرده معطوف به درون هستند تا به عوامل بیرونی، بیمار ممکن است دردها و رنج‌های خود را بیش از حد بداند و نگران سلامتی‌اش شود. افسردگی ممکن است اختلال ناتوان‌کننده‌ای باشد.

افسردگی‌های شدید ممکن است بلندمدت باشد. در یک بررسی روی بیماران افسردگی‌های خیلی شدید کشف شد که فقط 50 درصد بیماران پس از یک‌سال بهبود یافته‌اند، بعلاوه پس از بهبود، 50 درصد این عده در 2 سال بعد دچار افسردگی دیگر شده‌اند. اکثر بیماران در این بررسی هیچ درمانی برای افسردگی‌شان دریافت نکرده بودند، اما نکته خوشحال‌کننده این است که اکثر افسردگی‌ها را می‌توان با دارودرمانی یا روان‌درمانی با موفقیت معالجه کرد.

راضیه رجایی‌