مجید عباسقلی
اولویتشناسی، نیازی حرفهای
این روزها فوتبال ایران شرایط ویژهای پیدا کرده است. نتایج و شرایط نهچندان مساعد تیم ملی در رقابتهای مقدماتی جامجهانی، لزوم برپایی اردوی تدارکاتی پیش از برگزاری بازی بعدی این تیم را به وجود آورده است.
بر این اساس، فدراسیون فوتبال که باید تا زمانی مشخص، قهرمان لیگ را به AFC معرفی کند، چارهای جز برگزاری فشرده بازیهای لیگ برتر ندارد.
از سوی دیگر جام حذفی نیز تقریبا به موازات لیگ در حال برگزاری است و دیدارهای لیگ قهرمانان آسیا با حضور 2 نماینده از کشورمان به روزهای اوج خود نزدیک میشود.
در دنیای حرفهای فوتبال که حضور هر چه کمیتر تیمهای بزرگ و سرشناس دارای ابعاد تجاری مالی خیرهکنندهای است گاه بازیکنان شاخص نیز ناچار به حضور در رقابتهای فشرده و بسیار سنگین میشوند. مقولهای به عنوان «اولویت شناسی» یا «اولویت محوری» تمهید متناسب در چنین شرایطی محسوب میشود. مربیان استفاده از شیوه چرخشی در ترکیب تیم خود را محور و اساس قرار میدهند و استفاده از انرژی نیروهای جوان نیز دور از دسترس قرار نمیگیرد.
قهرمانی امسال میلان در مهمترین آوردگاه باشگاهی دنیا (جام باشگاههای فوتبال جهان) در حالی به دست آمد که این تیم صاحب جایگاه چندان مناسبی در لیگ قهرمانان اروپا نشد، در رقابتهای سری آ ایتالیا، بدترین نتایج سالهای اخیر خود را کسب کرد و از جام حذفی کشورش به طرز رقتباری حذف شد. یا رئال مادرید اسپانیا دیگر غول باشگاهی دنیا، چندین سال پیش در ضعیفترین شرایط خود، تنها به لطف اتکا بر تمهید حرفهای «اولویت محوری» نایبقهرمان جام باشگاههای دنیا شد. الگوبرداری از چنین تجربیات مرسومی، امری ناگزیر برای باشگاههای ایرانی واقع شده در دوران گذر از مرحله آماتوریسم به حرفهایگری است.
حضور در جام جهانی فوتبال، بزرگترین اولویتی است که فوتبالی در سطح ما میتواند با آن روبهرو شود. برای موفقیت در وصول به این هدف، چارهای جز در اختیار داشتن تیمی قبراق و آماده وجود ندارد. تیمی که تک تک نفراتش در شرایط فیزیکی و ذهنی ایدهآل قرار داشته باشند. دستاورد برگزاری رقابتهای فشرده و فاقد برنامه باثباتی چون جام حذفی، لیگ برتر ایران و لیگ قهرمانان آسیا، ایجاد فرسودگی و خستگی مفرط فیزیکی و ذهنی بازیکنان و حتی مربیان 2 شغله (یا چند شغله) است. ارمغانی که به هیچوجه نمیتواند کمک موثری به تیم ملی کند.
نگاهی به بخش دوم بازیکنان تیم ملی (لژیونرها) نیز چندان امیدوارکننده نیست. مدتهاست لژیونرهای اروپایی ملیپوش ما (به عنوان ستونهای اصلی تیم ملی) از آمادگی کافی به دور هستند. از آنجا که اصل کلی گزینش بازیکن در هر تیم ملی، میزان آمادگی نفرات است، چنین بازیکنانی اصلا نباید به تیم ملی دعوت شوند، در حالی که وقتی خود این بازیکنان به خاطر برخورداری از بلوغ حرفهای، صادقانه از حضور عذرخواهی میکنند، متاسفانه به کمفروشی در تیم ملی متهم میشوند. امید است مدیران باشگاهی و فدراسیون فوتبال ایران، با استفاده از دانش و تجربه متخصصان، در مساعدترین و حرفهایترین مسیرها به سوی موفقیت گام بردارند.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
