به فکر ترمیم موجودی‌ها هم باشید

اما در این میان جای یک انتقاد اساسی هم از سازمان تربیت بدنی باقی می‌ماند. این سازمان به عنوان متولی اول ورزش ایران در تقسیم امکانات باید جدا از رعایت مساوات در حد ممکن، مورد دیگری به نام بازگشت هزینه‌ها را هم در نظر بگیرد. باز هم تکرار می‌کنیم که حرکت سازمان در ساخت ورزشگاه زاهدان را به فال نیک می‌گیریم، ولی ای کاش به ضرب‌المثل «یک ده آباد بهتر از صد ده خراب» هم در این میان توجهی می‌شد. در حال حاضر زاهدان که نه تنها در لیگ برتر بلکه در دسته‌های اول و دوم هیچ نماینده‌ای ندارد، صاحب ورزشگاه 15 هزار نفری با چمن مرغوب و دارای کیفیت عالی است ولی در گیلان که صاحب 2 تیم لیگ برتری است، یک زمین مناسب فوتبال یافت نمی‌شود. دست بر قضا جناب علی‌آبادی که شخصا در مراسم افتتاح ورزشگاه سردار جنگل رشت حضور داشتند به عینه دیدند که چمن بکر و استفاده نشده این ورزشگاه تا چه حد معیوب و زشت بود. هر چند گناه آن مورد به گردن پیمانکار انداخته شد، ولی واقعیت اینجاست که به علت کمبود سرمایه و نبود زیرساخت‌های مناسب جذب آب‌های سطحی هیچ نوع چمن طبیعی در استان‌های گیلان و مازندران به علت کثرت استفاده و عدم فرصت استراحت و بازسازی چمن دوام نمی‌آورد.

وقتی در مورد ورزشگاه زاهدان به علت کمبود آب در منطقه از چمن مصنوعی استفاده می‌شود که تصمیم درست و بجایی هم است، انتظار می‌رود رئیس سازمان تربیت بدنی گوشه چشمی هم به استان‌های شمالی داشته باشد. همان طور که گفته شد گیلان دو تیم در لیگ برتر دارد و مازندران هم در کنار تیم‌های حاضر در لیگ یک، حداقل بیش از 100 فوتبالیست در لیگ برتر دارد و روا نیست که این‌دو استان با این همه علاقه‌مند حسرت یک زمین چمن مناسب حتی از نوع مصنوعی برای بازی‌های رسمی خود داشته باشند.